I was amazed to see how the local community reacted to the painting, and how it made them proud to see the minaret getting so much attention from international press all around the world.	მე გაკვირვებული დავრჩი იმით, თუ როგორი რეაქცია ჰქონდათ ამაზე ადგილბრივებს და როგორ ამაყობდნენ ისინი იმით, რომ მინარეთი ამხელა ყურადღებას იმსახურებდა საერთაშორისო პრესისგან მთელი მსოფლიოდან.


For the imam, it was not just the painting; it was really deeper than that.	იმამისთვის ეს მხოლოდ ნახატი არ იყო: ეს რაღაც უფრო სიღრმისეული იყო.


He hoped that this minaret would become a monument for the city, and attract people to this forgotten place of Tunisia.	მას იმედი ჰქონდა, რომ ეს მინარეთი ქალაქის მონუმენტი გახდებდა და ხალხს მიიზიდავდა ტუნისის ამ დავიწყებული ადგილისკენ.


The universality of the message, the political context of Tunisia at this time, and the fact that I was writing Quran in a graffiti way were not insignificant.	გზავნილის უნივერსალობა, ამ დროის ტუნისის პოლიტიკური კონტექსტი და ის, რომ მე ყურანს გრაფიტის სახით ვწერდი არ იყო უმნიშვნელო.


It reunited the community.	მან თემი კვლავ გააერთიანა.


Bringing people, future generations, together through Arabic calligraphy is what I do.	არაბული კალიგრაფიით, ხალხის და მომავალი თაობების გაერთიანებაა ის რასაც მე ვაკეთებ.


Writing messages is the essence of my artwork.	გზავნილის დაწერაა ჩემი შემოქმედების არსი.


What is funny, actually, is that even Arabic-speaking people really need to focus a lot to decipher what I'm writing.	საოცარია რომ არაბულენოვან ხალხსაც დიდი კონცენტრირება სჭირდება, რომ გაშიფროს თუ რას ვწერ.


You don't need to know the meaning to feel the piece.	გზავნილის შეგრძნებისთვის შინაარსის გაგება არაა საჭირო.


I think that Arabic script touches your soul before it reaches your eyes.	მგონია რომ არაბული შრიფტი ჯერ სულში აღწევს და მერე თვალებამდე.


There is a beauty in it that you don't need to translate.	მასში ისეთი სილამაზეა, რომელსაც თარგმნა არ სჭირდება.


Arabic script speaks to anyone, I believe; to you, to you, to you, to anybody, and then when you get the meaning, you feel connected to it.	ვფიქრობ არაბული შრიფტი, ნებისმიერს ესაუბრება: თქვენ, თქვენ, თქვენ, ნებისმიერს და შემდეგ როცა შინაარს მიხვდებით მასთან კავშირს გრძნობთ.


I always make sure to write messages that are relevant to the place where I'm painting, but messages that have a universal dimension, so anybody around the world can connect to it.	მე ყოველთვის ისეთ გზავნილებს ვწერ, რომელიც იმ ადგილის შეესაბამება, სადაც ვხატავ, მაგრამ ეს გზავნილები უნივერსალური განზომილებისაა, ისეთი რომ მსოფლიოში ნებისმიერს შეეძლოს მათთან შეკავშირება.


I was born and raised in France, in Paris, and I started learning how to write and read Arabic when I was 18.	მე დავიბადე და გავიზარდე საფრანგეთში, პარიზში და არაბულად წერა-კითხვის სწავლა 18 წლისამ დავიწყე.


Today I only write messages in Arabic.	დღეს-დღეობით გზავნილებს მხოლოდ არაბულდ ვწერ.


One of the reasons this is so important to me, is because of all the reaction that I've experienced all around the world.	ამის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მიზეზი ის რეაქციებია, რასაც მე მთელი მსოფლიოდან ვღებულობ.


In Rio de Janeiro, I translated this Portuguese poem from Gabriela Tôrres Barbosa, who was giving an homage to the poor people of the favela, and then I painted it on the rooftop.	რიო დე ჟანეიროში გაბრიელა ტორეს ბარბოსას ეს პორტუგალიური პოემა ვთარგმნე, რომელიც აღაზევებს ფაველას ღარიბ მოსახლეობას და ის სახურავზე დავხატე.


The local community were really intrigued by what I was doing, but as soon as I gave them the meaning of the calligraphy, they thanked me, as they felt connected to the piece.	ადგილობრივი მოსახლეობა ძალიან დაინტერესდა თუ რას ვაკეთებდი და როგორც კი კალიგრაფიის მნიშვნელობა გავაგებინე, მათ მადლობა გადამიხადეს რადგან გზავნილთან კავშირი იგრძნეს.


In South Africa, in Cape Town, the local community of Philippi offered me the only concrete wall of the slum.	სამხრეთ აფრიკაში, კეიპტაუნში ფილიპის ადგილობრივმა თემმა ერთადერთი მიყრუებული ბეტონის კედელი შემომთავაზეს.


It was a school, and I wrote on it a quote from Nelson Mandela, saying, "[in Arabic]," which means, "It seems impossible until it's done."	ეს სკოლა იყო და მე მასზე ნელსონ მანდელას ციტატა დავწერე: (არაბულად ამბობს) რაც ნიშნავს: "შეიძლებლად მიგაჩნია სანამ არ გააკეთებ"


Then this guy came to me and said, "Man, why you don't write in English?"	შემდეგ ტიპი მოვიდა ჩემთან და მითხრა: "ინგლისურად რატომ არ წერ?"


and I replied to him, "I would consider your concern legit if you asked me why I didn't write in Zulu."	მე ვუპასუხე: "შენს წუხილს გავიგებდი, რომ გეკითხა ზულუს ენაზე რატომ არ დავწერე"


In Paris, once, there was this event, and someone gave his wall to be painted.	პარიზში ერთხელ ღონისძიება იყო და ერთმა საკუთარი კედელი მომცა მოსახატად


And when he saw I was painting in Arabic, he got so mad -- actually, hysterical -- and he asked for the wall to be erased.	და როცა დაინახა რომ არაბულად ვწერდი, ის გადაირია, პრინციპში ისტერიკაში იყო და მოითხოვა რომ წამეშალა.


I was mad and disappointed.	მე გავბრაზდი და გულიც დამწყდა,


But a week later, the organizer of the event asked me to come back, and he told me that there was a wall right in front of this guy's house.	მაგრამ ერთი კვირის შემდეგ ორგანიზატორმა მთხოვა დავბრუნებულიყავი და მითხრა რომ ამ ტიპის სახლის წინ კედელი იყო,


So, this guy -- (Laughter) like, was forced to see it every day.	ამიტომ, ის... (სიცილი) იძულბული იყო ყოველდღე მისთვის ეყურებინა.


At the beginning, I was going to write, "[In Arabic]," which means, "In your face," but -- (Laughter) I decided to be smarter and I wrote, "[In Arabic]," which means, "Open your heart."	თაცვიდან ვაპირებდი დამეწერა: (არაბულად ამბობს) რაც ნიშნავს: "ცხვირწინ", მაგრამ (სიცილი) მაგრამ გადავწყვიტე უფრო საზრიანი ვყოფილიყავი: (არაბულად ამბობს) რაც ნიშნავს: "გააღე გულის კარი".


I'm really proud of my culture, and I'm trying to be an ambassador of it through my artwork.	მე ვამაყობ ჩემი კულტურით და ვცდილობ მისი ელჩი ვიყო ჩემი შემოქმედების საშუალებით.


And I hope that I can break the stereotypes we all know, with the beauty of Arabic script.	ვიმედოვნებ, რომ შევძლებ ყველასთვის ცნობილი სტერეოტიპების დამსხვრევას არაბული შრიფტის მშვენიერებით.


Today, I don't write the translation of the message anymore on the wall.	დღეს-დღეობით გზავნილების თარგმანს აღარ ვწერ კედელზე.


I don't want the poetry of the calligraphy to be broken, as it's art and you can appreciate it without knowing the meaning, as you can enjoy any music from other countries.	არ მინდა კალიგრაფიის პოეზია დავარღვიო. ეს ხომ ხელოვნებაა და სიამოვნების მიღება მნიშვნელობის არცოდნისასაც შეიძლება. ისევე როგორც სხვა ქვეყნების მუსიკისგან იღებთ სიამოვნებას.


Some people see that as a rejection or a closed door, but for me, it's more an invitation -- to my language, to my culture, and to my art.	ზოგიერთი ამას უარყოფად, ან დახურულ კარად აღიქვამს, ჩემთვის კი ეს უფრო მოპატიჟებაა... ჩემ ენაში, ჩემ კულტურაში, ჩემ ხელოვნებაში.


Thank you.	მადლობა.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


I'm here to recruit men to support gender equality.	აქ იმისთვის ვარ, რომ შევაგროვო მამაკაცები გენდერული თანასაწორობის მხარდასაჭერად.


(Cheers) Wait, wait. What?	(აპლოდისმენტები, შეძახილები) მოიცა, მოიცა, რა?


What do men have to do with gender equality?	რა უნდა გააკეთონ კაცებმა გენდერული თანასწორობისთვის?


Gender equality is about women, right?	გენდერული თანასწორობა ქალებზეა, არა?


I mean, the word gender is about women.	ვგულისხმობ, სიტყვა გენდერი ქალების შესახებაა.


Actually, I'm even here speaking as a middle class white man.	მე აქ ვსაუბრობ, როგორც საშუალო კლასის თეთრკანიანი მამაკაცი.


Now, I wasn't always a middle class white man.	ყოველთვის არ ვყოფილვარ საშუალო კლასის თეთრკანიანი მამაკაცი.


It all happened for me about 30 years ago when I was in graduate school, and a bunch of us graduate students got together one day, and we said, you know, there's an explosion of writing and thinking in feminist theory, but there's no courses yet.	ეს ყველაფერი 30 წლის წინ მოხდა, როცა მაგისტრატურაში ვსწავლობდი. ერთ დღეს მაგისტრაუტურის სტუდენტები ერთად შევიკრიბეთ და ვთქვით, რომ ფემინისტური თეორიის ნაწერებისა და აზროვნების ბუმია, მაგრამ კურსები ჯერ არ არსებობს.


So we did what graduate students typically do in a situation like that.	ამიტომ ჩვენ მოვიქეცით ისე, როგორც მაგისტრანტები იქცევიან მსგავს სიტუაციაში.


We said, OK, let's have a study group.	ჩვენ თქვით, მოდი შევქმნათ სამუშაო ჯგუფი.


We'll read a text, we'll talk about it, we'll have a potluck dinner.	ჩვენ ყველა ვკითხულბდით ტექსტს და ვმსჯელობდით მასზე, თითოეულს რაღაც მოჰქონდა სადილად.


(Laughter) So every week, 11 women and me got together.	(სიცილი) ყოველ კვირა 11 ქალი და მე ვიკრიბებოდით


(Laughter) We would read some text in feminist theory and have a conversation about it.	(სიცილი) ჩვენ ვკითხულობდით ტექსტებს ფემინისტურ თეორიაზე და განვიხილავდით მას.


And during one of our conversations, I witnessed an interaction that changed my life forever.	ერთ-ერთი ასეთი საუბრისას, ისეთი ურთიერთობის მოწმე გავხდი, რომელმაც სამუდამოდ შეცვალა ჩემი ცხოვრება.


It was a conversation between two women.	ეს იყო საუბარი ორ ქალს შორის.


One of the women was white, and one was black.	ერთ-ერთი ქალთაგან იყო თეთრკანიანი, მეორე - შავკანიანი.


And the white woman said -- this is going to sound very anachronistic now -- the white woman said, "All women face the same oppression as women.	თეთრკანიანმა ქალმა თქვა... ეხლა ეს ანაქრონისტულად მოგეჩვენებათ... თეთრკანიანმა ქალმა თქვა: "ყველა ქალი ერთი და იგივე შევიწროებას განიცდის.


All women are similarly situated in patriarchy, and therefore all women have a kind of intuitive solidarity or sisterhood."	ყველა ქალი, ერთმანეთის მსგავსად არის პატრიარქატში და მაშასადამე ყველა ქალს მსგავსი ინტუიციური სოლიდარობა, ან დობა აქვს."


And the black woman said, "I'm not so sure.	შავკანიანმა ქალმა თქვა: "არ ვარ დარწმუნებული.


Let me ask you a question."	ნება მომეცი რაღაც გკითხო."


So the black woman says to the white woman, "When you wake up in the morning and you look in the mirror, what do you see?"	მაშ, შავკანიანი ქალი ეუბნება თეთრკანიანს: "როდესაც დილით დგები და სარკეში იყურები, რას ხედავ?"


And the white woman said, "I see a woman."	თეთრკანიამა ქალმა უპასუხა: "მე ვხედავ ქალს."


And the black woman said, "You see, that's the problem for me.	შავკანიანმა მიუგო, "ხედავ, ეს პრობლემაა ჩემთვის,


Because when I wake up in the morning and I look in the mirror," she said, "I see a black woman.	რადგან როცა ვდგები და სარკეში ვიყურები", თქვა მან "მე ვხედავ შავკანიან ქალს.


To me, race is visible. But to you, race is invisible. You don't see it."	ჩემთვის რასა ხილულია, მაგრამ შენთვის არა.


And then she said something really startling.	შენ ვერ ხედავ მას." შემდეგ მან გასაოცარი რამ თქვა.


She said, "That's how privilege works.	ქალმა თქვა: "აი, ასე მუშაობს პრივილეგია.


Privilege is invisible to those who have it."	პრივილეგია უხილავია მფლობელთათვის."


It is a luxury, I will say to the white people sitting in this room, not to have to think about race every split second of our lives.	ეს ფუფუნებაა, ამ ოთახში მყოფ თეთრკანიან ხალხს ვეტყვი, რომ მათ ცხოვრების ყოველ წუთს არ უწევს ფიქრი წარმომავლობაზე.


Privilege is invisible to those who have it.	პრივილეგია უხილავია მფლობელთათვის.


Now remember, I was the only man in this group, so when I witnessed this, I went, "Oh no."	გაიხსენეთ, მე ერთადერთი მამაკაცი ვიყავი ჯგუფში, ამიტომ, როცა ეს გავიაზრე ვთქვი "ოჰ, არა."


(Laughter) And somebody said, "Well what was that reaction?"	(სიცილი) და ვიღაცამ თქვა: "რა მოხდა?"


And I said, "Well, when I wake up in the morning and I look in the mirror, I see a human being.	და მე ვუპასუხე: "როდესაც დილით ვდგები და სარკეში ვიყურები ვხედავ ადამიანს.


I'm kind of the generic person.	მე ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ.


You know, I'm a middle class white man. I have no race, no class, no gender.	მე საშუალო ფენის თეთრკანიანი მამაკაცი ვარ, არ მაქვს რასა, კლასი, გენდერი.


I'm universally generalizable."	მე უნივერსალურად განზოგადოებადი ვარ."


(Laughter) So I like to think that was the moment I became a middle class white man, that class and race and gender were not about other people, they were about me.	(სიცილი) ვფიქრობ, ეს იყო მომენტი, როდესაც საშუალო კლასის თეთრკანიან მამაკაცად გარდავისახე. ეს კლასი, რასა და გენდერი მხოლოდ სხვებს არ ეხებოდა, ისინი მეც მეხებოდა.


I had to start thinking about them, and it had been privilege that had kept it invisible to me for so long.	ამ ყველაფერზე ფიქრი უნდა დამეწყო. პრივილეგია დიდი ხნის განმავლობაში ჩემთვის უხილავი იყო.


Now, I wish I could tell you this story ends 30 years ago in that little discussion group, but I was reminded of it quite recently at my university where I teach.	ვისურვებდი მეთქვა, რომ ეს ისტორია 30 წლის წინ დასრულდა, პატარა სადისკუსიო ჯგუფში, მაგრამ ახლახანს გამახსენეს იგი უნივერსიტეტში, სადაც ვასწავლი.


I have a colleague, and she and I both teach the sociology of gender course on alternate semesters.	ჩემი კოლეგა ქალბატონი და მე ერთად ვასწავლით გენდერის სოციოლოგიის კურსს სხვადასხვა სემესტრებში.


So she gives a guest lecture for me when I teach.	ის ლექციას ატარებს, როცა მე კურსს ვასწავლი,


I give a guest lecture for her when she teaches.	ხოლო როცა ის კურსს ასწავლის, მე ვატარებ ლექციას.


So I walk into her class to give a guest lecture, about 300 students in the room, and as I walk in, one of the students looks up and says, "Oh, finally, an objective opinion."	ლექციის ჩასატარებლად კლასში შევედი. ოთახში დაახლოებით 300 სტუდენტია. როგორც კი შევედი, ერთმა სტუდენტმა შემომხედა და თქვა: "ოჰ, ძლივს გვეღირსა ობიექტური აზრი"


All that semester, whenever my colleague opened her mouth, what my students saw was a woman.	მთელი სემესტრის განმავლობაში, ჩემი კოლეგის პირისგაღებისთანავე, სტუდენტები მასში მხოლოდ ქალს ხედავდნენ.


I mean, if you were to say to my students, "There is structural inequality based on gender in the United States," they'd say, "Well of course you'd say that.	ვგილისხმობ, რომ თუ ეტყოდით სტუდენტებს: "აშშ-ში გენდერზე დაფუძნებული სტრუქტურული უთანასწორობაა." ისინი იტყოდნენ: "რა თქმა უნდა ამას ამბობ,


You're a woman. You're biased."	შენ ქალი ხარ. შენ არაობიექტური ხარ."


When I say it, they go, "Wow, is that interesting.	როდესაც იგივე მე ვთქვი, მათი რეაქცია იყო: "საინტერესოა,


Is that going to be on the test? How do you spell 'structural'?"	ეს ტესტში იქნება? სტრუქტურულს როგორ მარცვლით?"


(Laughter) So I hope you all can see, this is what objectivity looks like.	(სიცილი) ვიმედოვნებ, ყველა ხედავთ როგორ გამოიყურება ობიექტურობა.


(Laughter) (Applause) Disembodied Western rationality.	(სიცილი) (აპლოდისმენტები) დასავლური, უსხეულო რაციონალობა.


(Laughter) And that, by the way, is why I think men so often wear ties.	(სიცილი) ამასთანავე, ვფიქრობ ეს არის მიზეზი, თუ რატომ ატარებენ კაცები ხშირად ჰალსტუხს.


(Laughter) Because if you are going to embody disembodied Western rationality, you need a signifier, and what could be a better signifier of disembodied Western rationality than a garment that at one end is a noose and the other end points to the genitals?	(სიცილი) რადგან თუ აპირებთ დასავლური, უსხეულო რაციონალობის შემოსვას, დაგჭიდებათ სიმბოლო და რა იქნება დასავლური უსხეულო რაციონალობისთვის უკეთესი სიმბოლო, ვიდრე სამოსი, რომელიც ერთ ბოლოს მარყუჟია, ხოლო მეორე ბოლო გენიტალიას მიუთითებს?


(Laughter) (Applause) That is mind-body dualism right there.	(სიცილი) (აპლოდისმენტები) ეს გონებისა და სხეულის დუალიზმია.


So making gender visible to men is the first step to engaging men to support gender equality.	ამიტომ, გახადო გენდერი მამაკაცებისთვის ხილვადი, პირველი ნაბიჯია იმისთვის, რომ გენდერულ თანასწორობას დაუჭირონ მხარი.


Now, when men first hear about gender equality, when they first start thinking about it, they often think, many men think, well, that's right, that's fair, that's just, that's the ethical imperative.	როცა მამაკაცებს პირველად ესმით გენდერულ თანასწორობაზე, როცა ისინი პირველად იწყებენ ფიქრს ამაზე, უმეტესობა ხშირად ფიქრობს, რომ ეს სწორია, სამართლიანია, ეთიკურად სავალდებულოა.


But not all men.	მაგრამ ყველა მამაკაცი ასე არ ფიქრობს.


Some men think -- the lightning bolt goes off, and they go, "Oh my God, yes, gender equality," and they will immediately begin to mansplain to you your oppression.	ზოგი ამაზე ელვასავით იქუხებს და იწყებს: "ღმერთო ჩემო, დიახ, გენდერული თანასწორობა." და ისინი მყისვე იწყებენ ქალებისთვის მათსავე შევიწროების ახსნას.


They see supporting gender equality something akin to the cavalry, like, "Thanks very much for bringing this to our attention, ladies, we'll take it from here."	მათთვის გენდერული თანასწორობის მხარდაჭერა რაღაც გოლგოთის მსგავსია, მაგალითად: "დიდი მადლობა ქალბატონებო ამ საკითხის ჩვენთვის გაცნობისთვის, ახლა ჩვენ თვითონ მივხედავთ."


This results in a syndrome that I like to call 'premature self-congratulation.' (Laughter) (Applause) There's another group, though, that actively resists gender equality, that sees gender equality as something that is detrimental to men.	ეს არის შედეგი სინდრომისა, რომელსაც მე "ნაადრევ თვითკმაყოფილებას" ვუწოდებ. (სიცილი) (აპლოდისმენტები) არსებობს გენდერული თანასწორობის მოწინააღმდეგე ჯგუფიც, რომელიც გენდერულ თანასწორობას მამაკაცებისთვის დამღუპველად აღიქვამს.


I was on a TV talk show opposite four white men.	ტელე შოუში ოთხი თეთრკანიანი მამაკაცის მოწინააღმდეგე ვიყავი.


This is the beginning of the book I wrote, 'Angry White Men.' These were four angry white men who believed that they, white men in America, were the victims of reverse discrimination in the workplace.	"გაბრაზებული თეთრკანიანი მამაკაცები", ეს არის ჩემი წიგნის დასაწიყისი. ოთხი გაბრაზებული თეთრკანიანი მამაკაცი რომელთაც სჯეროდათ, თეთრებს ამერიკაში, რომ დისკრიმინირებულნი იყვნენ სამსახურში.


And they all told stories about how they were qualified for jobs, qualified for promotions, they didn't get them, they were really angry.	თითოეული მათგანი ჰყვებოდა, რამდენად კვლიფიციურები იყვნენ სამსახურისთვის, დაწინაურებისთვის, მაგრამ ვერ მიიღეს ის და ძალიან გაბრაზებულები იყვნენ.


And the reason I'm telling you this is I want you to hear the title of this particular show.	ამას იმიტომ გიყვებით, რომ მინდა იცოდეთ ამ კონკრეტული შოუს დასახელება.


It was a quote from one of the men, and the quote was, "A Black Woman Stole My Job."	ეს ერთ-ერთი მამაკაცის ციტატა იყო და ციტატა შემდეგნაირია: "შავკანიანმა ქალმა მოიპარა ჩემი სამსახური."


And they all told their stories, qualified for jobs, qualified for promotions, didn't get it, really angry.	მამაკაცებმა გვიამბეს, რომ მიუხედავად კვალიფიციურობისა ვერ მიიღეს სამასახური და დაწინაურება და გაბრაზდნენ.


And then it was my turn to speak, and I said, "I have just one question for you guys, and it's about the title of the show, 'A Black Woman Stole My Job.' Actually, it's about one word in the title.	შემდეგ ჩემი საუბრის ჯერი დადგა და ვუთხარი: "ერთადერთი კითხვა მაქვს თქვენთან და ეს შოუს სათაურს შეეხება "შავკანიანმა ქალმა მოიპარა ჩემი სამსახური" ეს შეეხება სათაურის ერთ სიტყვას.


I want to know about the word 'my.' Where did you get the idea it was your job?	მსურს ვიცოდე სიტყვა "ჩემის" შესახებ. საიდან გაგიჩნდათ აზრი, რომ ეს თქვენი სამსახური იყო?


Why isn't the title of the show, 'A Black Woman Got the Job?' or 'A Black Woman Got A Job?'" Because without confronting men's sense of entitlement, I don't think we'll ever understand why so many men resist gender equality.	რატომ არაა შოუს სათაური: "შავკანიანმა ქალმა ეს სამსახური იშოვა?" ან "შავკანიანმა ქალმა სამსახური იშოვა?" მამაკაცების მესაკუთრეობის გრძნობასთან დაპირისპირების გარეშე, ვფიქრობ, ვერასდროს გავიგებთ რატომ ეწინააღმდეგება ამდენი მამაკაცი გენდერულ თანასწორობას.


(Applause) Look, we think this is a level playing field, so any policy that tilts it even a little bit, we think, "Oh my God, water's rushing uphill.	(აპლოდისმენტები) ჩვენ მივიჩნევთ, რომ არსებული მდგომარეობა უკვე თანაბარი შესაძლებლობებია, ამიტომ ნებისმიერი პოლიტიკა, რომელიც მას მცირედით ცვლის, გვაფიქრებინებს: "ოჰ, ღმერთო, წონასწორობა ირღვევა.


It's reverse discrimination against us."	ეს უკუდისკრიმინაციაა ჩვენს წინააღმდეგ."


(Laughter) So let me be very clear: white men in Europe and the United States are the beneficiaries of the single greatest affirmative action program in the history of the world.	(სიცილი) ნება მომეცით ნათლად ვთქვა. თეთრკანიანი მამაკაცები ევროპასა და აშშ-ში, არიან უდიდესი სამოქმედო პროგრამის ბენფიციარები მსოფლიოს ისტორიაში.


It is called "the history of the world."	მას ეწოდება "მსოფლიოს ისტორია"


(Laughter) (Applause) So, now I've established some of the obstacles to engaging men, but why should we support gender equality?	(სიცილი) (აპლოდისმენტები) მე გაჩვენეთ მამაკაცების ჩართულობისკენ არსებული ზოგიერთი წინააღმდეგობა, მაგრამ რატომ უნდა დავუჭიროთ მხარი გენდერულ თანასწორობას?


Of course, it's fair, it's right and it's just.	რა თქმა უნდა ის სწორი და სამათლიანია,


But more than that, gender equality is also in our interest as men.	მაგრამ უფრო მეტიც, გენდერული თანასწორობა, ჩვენი, მამაკაცების ინტერესიცაა.


If you listen to what men say about what they want in their lives, gender equality is actually a way for us to get the lives we want to live.	თუ მოუსმენთ მამაკაცებს რას ამბობენ, როგორი ცხოვრება სურთ, გენდერული თანასწორობა ერთადერთი გზაა ვიცხოვროთ ისე როგორც გვსურს.


Gender equality is good for countries.	გენდერული თანასწორობა ქვეყნებისთვისაც კარგია.


It turns out, according to most studies, that those countries that are the most gender equal are also the countries that score highest on the happiness scale.	უმეტესი კვლევებიდან ჩანს, რომ ქვეყნები, რომლებიც გენდერულად უფრო თანასწორნი არიან, ასევე უმაღლეს მაჩვენებელს აფიქსირებენ ბედნიერების სკალაზე.


And that's not just because they're all in Europe.	ეს მხოლოდ იმიტომ არ ხდება, რომ ევროპაში არიან.


(Laughter) Even within Europe, those countries that are more gender equal also have the highest levels of happiness.	(სიცილი) თავად ევროპაშიც კი, ქვეყნებს, რომლებიც გენდერულად უფრო თანასწორნი არიან, ბედნიერების ყველაზე მაღალი მაჩვენებლები აქვთ.


It is also good for companies.	ეს ასევე კარგია კომპანიებისთვის.


Research by Catalyst and others has shown conclusively that the more gender-equal companies are, the better it is for workers, the happier their labor force is.	Catalyst-ისა და სხვა კვლევებმა ცალსახად აჩვენა, რომ რაც უფრო გენდერულად თანასწორია კომპანია, მით უკეთესია ის თანამშრომლებისთვის. თანამშრომლები უფრო ბედნიერები არიან.


They have lower job turnover. They have lower levels of attrition.	ნაკლებად ხდება კადრების ცვლა, მათ გამოფიტვის ნაკლები მაჩენებელი აქვთ.


They have an easier time recruiting.	ისინი უფრო მარტივად იყვანენ კადრებს.


They have higher rates of retention, higher job satisfaction, higher rates of productivity.	თამაშრომლები დიდხანს რჩებიან და მათი კმაყოფილების, ისევე როგორც პროდუქტიულობის მაჩვენებელი უფრო მაღალია.


So the question I'm often asked in companies is, "Boy, this gender equality thing, that's really going to be expensive, huh?"	კომპანიები ხშირად მეკითხებიან: "ეს გენდერული თანასწორობა რაღაც ძალიან ძვირი დაჯდება?"


And I say, "Oh no, in fact, what you have to start calculating is how much gender inequality is already costing you.	მე ვპასუხობ, "ოჰ, არა, სინამდვილეში თქვენ ის უნდა გამოთვალოთ, უკვე რამდენი გიჯდებათ გენდერული უთანასწორობა.


It is extremely expensive."	ის ძალიან ძვირია."


So it is good for business.	ამიტომ ის ბიზნესისთვის კარგია.


And the other thing is, it's good for men.	გენდერული თანასწორობა ასევე კარგია მამაკაცებისთვის.


It is good for the kind of lives we want to live, because young men especially have changed enormously, and they want to have lives that are animated by terrific relationships with their children.	ის კარგია ისეთი ცხოვრებისთვის, როგორც გვინდა რომ ვიცხოვროთ, რადგან განსაკუთრებით ახალგაზრდა მამაკაცები ძალიან შეიცვალნენ და მათ უნდათ ცხოვრება, რომელიც სავსე, ცოცხალი იქნება თავიანთ შვილებთან ურთიერთობით.


They expect their partners, their spouses, their wives, to work outside the home and be just as committed to their careers as they are.	ისინი თავიანთი პარტნიორებისგან, მეუღლეებისგან, ცოლებისგან მოელიან, რომ ისინი იმუშავებენ და მათ მსგავსად იქნებიან კარიერით დაინტერესებულნი.


I was talking, to give you an illustration of this change -- Some of you may remember this.	ამ ცვლილების ერთ ილუსტრაციას გაჩვენებთ... ზოგიერთ თქვენგანს ემახსოვრება.


When I was a lot younger, there was a riddle that was posed to us.	როცა უფრო ახალგაზრდა ვიყავი ერთ გამოცანას გვეკითხებოდნენ.


Some of you may wince to remember this riddle.	ზოგი თქვენგანი შეიძლება შეკრთეს მისი გახსენებისას.


This riddle went something like this.	გამოცანა შემდეგნაირი იყო:


A man and his son are driving on the freeway, and they're in a terrible accident, and the father is killed, and the son is brought to the hospital emergency room, and as they're bringing the son into the hospital emergency room, the emergency room attending physician sees the boy and says, "Oh, I can't treat him, that's my son."	მამა-შვილი ავტოსტრადაზე მოძრაობენ მანქანით და საშინელ ავტოსაგზაო შემთხვევაში მოყვებიან, მამა გარდაიცვლება, ხოლო ბიჭს საავადმყოფოს სასწრაფო დახმარების პალატაში მიიყვანენ. ბიჭის პალატაში მიყვანისთანავე ერთ-ერთი ექიმი დაინახავს ბიჭს და ამბობს: "მე ვერ ვუმკურნალებ მას, ის ჩემი შვილია."


How is this possible?	ეს როგორ მოხდა?


We were flummoxed by this.	ამით შეცბუნებულები ვიყავით,


We could not figure this out.	ვერ ვხსნიდით ამ სიტუაციას.


(Laughter) Well, I decided to do a little experiment with my 16-year old son.	(სიცილი) გადავწყვიტე მცირე ექსპერიმენტი ჩამეტარაბინა ჩემი 16 წლის ბიჭისთვის.


He had a bunch of his friends hanging out at the house watching a game on TV recently.	მასთან ერთად სახლში მისი რამდენიმე მეგობარი იყო, ტელევიზორში თამაშს უყურებდნენ.


So I decided I would pose this riddle to them, just to see, to gauge the level of change.	გადავწყვიტე მათთვის ეს გამოცანა მეთქვა. უბრალოდ, რომ მენახა ცვლილების ხარისხი.


Well, 16-year-old boys, they immediately turned to me and said, "It's his mom." Right?	16 წლის ბიჭები მაშინვე შემოტრიალდნენ და მითხრეს: "ის დედამისია."


No problem. Just like that.	არავითარი პრობლემა, აი ასე მარტივად.


Except for my son, who said, "Well, he could have two dads."	ჩემი შვილის გარდა, მან თქვა: "ბიჭს შეიძლება ორი მამა ჰყავდა."


(Laughter) (Applause) That's an index, an indicator of how things have changed.	(სიცილი) (აპლოდისმენტები) ეს ინდექსია, ინდიკატორია იმისა, თუ როგორ შეიცალა რაღაცეები.


Younger men today expect to be able to balance work and family.	დღეს ახალგაზრდა მამაკაცები მოელიან, რომ სამსახურსა და ოჯახს დააბალანსებენ.


They want to be dual-career, dual-carer couples.	მამაკაცებს სურთ თავიანთ მეწყვილესაც და მათაც კარიერაც ჰქონდეთ და ოჯახის საქმეც.


They want to be able to balance work and family with their partners.	მათ სამსახურისა და ოჯახის დაბალნსება სურთ პარტნიორთან ერთად.


They want to be involved fathers.	მათ სურთ აქტიური მამები იყვნენ.


Now, it turns out that the more egalitarian our relationships, the happier both partners are.	როგორც აღმოჩნდა, რაც უფრო თანასწორუფლებიანია ურთიერთობები, მით ბედნიერია ორივე პარტნიორი.


Data from psychologists and sociologists are quite persuasive here.	ამ თემაზე ფსიქოლოგებისა და სოციოლოგების მონაცემი საკმაოდ დამაჯერებელია.


I think we have the persuasive numbers, the data, to prove to men that gender equality is not a zero-sum game, but a win-win.	ვფიქრობ, საკმაოდ დამაჯერებელი მონაცემები გვაქვს მამაკაცებისთვის იმის დასამტკიცებლად რომ გენდერული თანასწორობა ნულოვანჯამიანი თამაში კი არა, ორივესთვის მომგებიანია.


Here's what the data show.	აი, რას გვიჩვენებს მონაცემები.


Now, when men begin the process of engaging with balancing work and family, we often have two phrases that we use to describe what we do.	როდესაც მამაკაცები ვიწყებთ სამსახურისა და ოჯახის საქმის დაბალანსებას. ჩვენ ხშირად ვიყენებთ ორ ფრაზას, რათა აღვწეროთ რას ვაკეთებთ.


We pitch in and we help out.	ჩვენ ვერთვებით და მდგომარებიდან გამოსვლაში ვეხმარებით.


(Laughter) And I'm going to propose something a little bit more radical, one word: "share."	(სიცილი) მე ვაპირებ შემოგთავაზოთ რაღაც უფრო რადიკალური. ერთი სიტყვა: "განაწილება."


(Laughter) Because here's what the data show: when men share housework and childcare, their children do better in school.	(სიცილი) რადგან აი, რას გვიჩვენებს მონაცემები. როცა მამაკაცები ბავშვზე ზრუნვას და სახლის საქმეებს ინაწილებენ, მათი შვილები უკეთესად სწავლობენ სკოლაში.


Their children have lower rates of absenteeism, higher rates of achievement.	მათ შვილებს გაცდენების დაბალი მაჩვენებელი აქვთ, ხოლო წარმატების მაღალი.


They are less likely to be diagnosed with ADHD.	იშვიათად დიაგნიზირდებიან ყურადღების დეფიციტისა და ჰიპერაქტივობის სინდრომით.


They are less likely to see a child psychiatrist.	მათ ბავშვთა ფსიქიატრი ნაკლებად სჭირდებათ.


They are less likely to be put on medication.	ისინი იშვიათად იყენებენ მედიკამენტებს.


So when men share housework and childcare, their children are happier and healthier, and men want this.	ანუ, როცა მამაკაცები ინაწილებენ ბავშვზე ზრუნვას და სახლის საქმეს, ბავშვები უფრო ბედნიერები და ჯანმრთელები არიან და მამაკაცებსაც ეს სურთ.


When men share housework and childcare, their wives are happier. Duh.	როცა მამაკაცები ინაწილებენ ბავშვზე ზრუნვას და სახლის საქმეებს, ცოლები უფრო ბედნიერები არიან.


Not only that, their wives are healthier.	და არა მხოლოდ ეს, ცოლები უფრო ჯანმრთელებიც არიან.


Their wives are less likely to see a therapist, less likely to be diagnosed with depression, less likely to be put on medication, more likely to go to the gym, report higher levels of marital satisfaction.	ისინი უფრო იშვიათად ხვდებიან თერაპევტს, ნაკლებად არიან დეპრესიაში, ნაკლებად იყენებენ მედიკამენტებს და უფრო ხშირად დადიან სპორტულ დარბაზში, ისინი უფრო ბედნიერები არიან ოჯახური მდგომარებით.


So when men share housework and childcare, their wives are happier and healthier, and men certainly want this as well.	როცა მამაკაცები ინაწილებენ ბავშვზე ზრუნვას და სახლის საქმეებს, ცოლები უფრო ჯამრთელები და ბედნიერები არიან და მამაკაცებსაც ზუსტად ეს სურთ.


When men share housework and childcare, the men are healthier.	როცა მამაკაცები ინაწილებენ ბავშვზე ზრუნვას და სახლის საქმეებს, ისინი უფრო ჯანმრთელები არიან.


They smoke less, drink less, take recreational drugs less often.	ნაკლებად ეწევიან, სვამენ და უფრო იშვიათად იყენებენ მსუბუქ ნარკოტიკებს.


They are less likely to go to the ER but more like to go to a doctor for routine screenings.	ისინი ნაკლებად აღმოჩნდებიან სასწრაფო დახმარების ოთახში, მაგრამ უფრო ხშირად გადიან სისტემატურ სამედიცინო შემოწმებას.


They are less likely to see a therapist, less likely to be diagnosed with depression, less likely to be taking prescription medication.	უფრო იშვიათად დადიან თერაპევტთან, ნაკლებად დიაგნოზირებულები არიან დეპრესიით, მათ ნაკლებად უნიშნავენ წამლებს.


So when men share housework and childcare, the men are happier and healthier.	ანუ, როცა მამაკაცები ინაწილებენ ბავშვზე ზრუნვას და სახლის საქმეებს, ისინიც უფრო ბედნიერები და ჯანმრთელები არიან.


And who wouldn't want that?	ვის შეიძლება ეს არ სურდეს?


And finally, when men share housework and childcare, they have more sex.	და ბოლოს, როცა მამაკაცები ინაწილებენ ბავშვზე ზრუნვას და სახლის საქმეებს უფრო მეტი სექსი აქვთ.


(Laughter) Now, of these four fascinating findings, which one do you think Men's Health magazine put on its cover?	(სიცილი) ამ ოთხი არაჩვეულებრივი აღმოჩენიდან როგორ ფიქრობთ, რა გამოაქვეყნეს ჟურნალ "Men's Health"-ის გარეკანზე?


(Laughter) "Housework Makes Her Horny.	(სიცილი) "საოჯახო საქმიანობა მის პარტნიორს აღაგზნებს."


(Not When She Does It.)" (Laughter) Now, I will say, just to remind the men in the audience, these data were collected over a really long period of time, so I don't want listeners to say, "Hmm, OK, I think I'll do the dishes tonight."	(მაშინ არა, როცა თვითონ აკეთებს ამას) (სიცილი) ახლა, დამსწრე მამაკაცებს რომ შევახსენო, გეტყვით, რომ ამ მონაცემების შეგროვება ძალიან დიდი ხნის მანძილზე ხდებოდა, ამიტომ არ მინდა მსმენელებმა თქვან: "ჰმმ, კარგი ჭურჭელს ამაღამ მე გავრეცხავ."


These data were collected over a really long period of time.	ამ მონაცემების შეგროვება ძალიან დიდი ხნის მანძილზე ხდებოდა.


But I think it shows something important, that when Men's Health magazine put it on their cover, they also called, you'll love this, "Choreplay."	ვფიქრობ მნიშვნელოვანია, როცა "Men's Health"- ის ჟურნალი ამას გარეკანზე აქვეყნებს ამ ამბავს ასევე "სასიყვარულო დალაგობანა" უწოდეს.


So, what we found is something really important, that gender equality is in the interest of countries, of companies, and of men, and their children and their partners, that gender equality is not a zero-sum game.	რაც ჩვენ აღმოვაჩინეთ ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ გენდერული თანასწორობა არის ქვეყნების, კომპანიების, კაცების, თავიანთი შვილებისა და პარტნიორების ინტერესებში. გენდერული თანასწორობა არ არის ნულოვანჯამიანი თამაში.


It's not a win-lose.	ეს არ არის მოგება-წაგება.


It is a win-win for everyone.	ეს მომგებიანია ყველასთვის.


And what we also know is we cannot fully empower women and girls unless we engage boys and men.	ჩვენ ასევე ვიცით, რომ ვერ შევძლებთ ბოლომდე გავაძლიეროთ გოგონები და ქალები, ბიჭებისა და მამაკაცების დაუხმარებლად.


We know this.	ჩვენ ეს ვიცით.


And my position is that men need the very things that women have identified that they need to live the lives they say they want to live in order to live the lives that we say we want to live.	ჩემი პოზიცია ასეთია, რომ მამაკაცებს სჭირდებათ ყველაფერი ის, რაც ქალებსაც სჭირდებათ, ქალებს სჭირდებათ სასურველი ცხოვრებით იცხოვრონ, იმისათვის რომ ჩვენც ვიცხოვროთ ისეთი ცხოვრებით როგორიც გვსურს.


In 1915, on the eve of one of the great suffrage demonstrations down Fifth Avenue in New York City, a writer in New York wrote an article in a magazine, and the title of the article was, "Feminism for Men."	1915 წელს ქალისთვის საარჩევნო ხმის უფლების მოსაპოვებელ უდიდეს დემონსტრაციის ღამეს, ნიუ იუორკში მეხუთე ავენიუზე, ნიუ იორკელმა მწერალმა, სტატია გამოაქვეყნა ჟურნალში ამ სტატიისა სათაური იყო: "ფემინიზიმი მამაკაცებისთვის."


And this was the first line of that article: "Feminism will make it possible for the first time for men to be free."	სტატიის პირველი პარაგრაფი ასე იწყებოდა: "ფემინიზმი შესაძლებელს გახდის მამაკაცები პირველად იყვნენ თავისუფალნი."


Thank you.	მადლობა


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


Can we, as adults, grow new nerve cells?	შეიძლება ჩვენ, ზრდასრულებმა, ახალი ნერვული უჯრედები წარმოვქმნათ?


There's still some confusion about that question, as this is a fairly new field of research.	ამ კითხვასთან დაკავშირებით ჯერ კიდევ არსებობს გაურკვევლობა, რადგან ეს კვლევის საკმაოდ ახალი სფეროა.


For example, I was talking to one of my colleagues, Robert, who is an oncologist, and he was telling me, "Sandrine, this is puzzling.	მაგალითად, მე ვესაუბრებოდი ჩემს ერთ-ერთ კოლეგას, რობერტს, ის ონკოლოგია და ის მეუბნებოდა: "სანდრინ, ეს დამაბნეველია.


Some of my patients that have been told they are cured of their cancer still develop symptoms of depression."	ჩემს ზოგიერთს პაციენტს, რომლებსაც უთხრეს რომ სიმსივნისგან განიკურნენ მაინც უვითარდებათ დეპრესიის ნიშნები"


And I responded to him, "Well, from my point of view that makes sense.	მე მას ვუპასუხე: "ჩემი გადმოსახედიდან ეს ლოგიკურია.


The drug you give to your patients that stops the cancer cells multiplying also stops the newborn neurons being generated in their brain."	წამლები, რომლებიც აჩერებს სიმსივნური უჯრედების გამრავლებას, ასევე აჩერებს ტვინში ახალი ნეირონების წარმოქმნას."


And then Robert looked at me like I was crazy and said, "But Sandrine, these are adult patients -- adults do not grow new nerve cells."	შემდეგ რობერტმა ისე შემომხედა როგორც გიჟს და თქვა: "მაგრამ სანდრინ, ეს ზრდასრული პაციენტებია. ზრდასრულებში ახალი ნერვული უჯრედები არ წარმოიქმნება."


And much to his surprise, I said, "Well actually, we do."	და მისდა გასაკვირად მე ვუთხარი: "სინამდვილეში სწორედ ასე ხდება."


And this is a phenomenon that we call neurogenesis.	და ეს არის ის ფენომენი, რომელსაც ნეიროგენეზს ვუწოდებთ.


[Neurogenesis] Now Robert is not a neuroscientist, and when he went to medical school he was not taught what we know now -- that the adult brain can generate new nerve cells.	[წარწერა : ნეიროგენეზისი] რაც შეეხება რობერტს, ის ნეირომეცნიერი არ არის და როდესაც ის სამედიცინო სკოლაში დადიოდა, მას არ ასწავლეს ის, რაც ახლა ჩვენ ვიცით... რომ ზრდასრულ ტვინს, შეუძლია ახალი ნერვული უჯრედების წარმოქმნა.


So Robert, you know, being the good doctor that he is, wanted to come to my lab to understand the topic a little bit better.	ამრიგად, რობერტს, იქიდან გამომდინარე, რომ კარგი ექიმია, სურდა რომ ლაბორატორიაში მოსულიყო, რათა ამ თემაში ცოტა უკეთ გარკვეულიყო.


And I took him for a tour of one of the most exciting parts of the brain when it comes to neurogenesis -- and this is the hippocampus.	და მე მას ვანახე ნეიროგენეზის თვალსაზრისით, ტვინის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო ნაწილი და ეს არის ჰიპოკამპი.


So this is this gray structure in the center of the brain.	ეს არის ის რუხი სტრუქტურა, რომელიც მოთავსებულია ტვინის ცენტრში


And what we've known already for very long, is that this is important for learning, memory, mood and emotion.	და რის შესახებაც უკვე ძალიან დიდი ხანია ვიცით, რომ ის მნიშვნელოვანია დასწავლის, მახსოვრობის, ხასიათისა და ემოციისათვის.


However, what we have learned more recently is that this is one of the unique structures of the adult brain where new neurons can be generated.	თუმცა, რაც ახლახანს გავიგეთ არის ის, რომ ეს არის ზრდასრული ტვინის ერთ-ერთი უნიკალური სტრუქტურა სადაც ახალი ნეირონები წარმოიქმნება.


And if we slice through the hippocampus and zoom in, what you actually see here in blue is a newborn neuron in an adult mouse brain.	და თუ გავკვეთთ ჰიპოკამპს და გავადიდებთ, ზრდასრული თაგვის თავის ტვინში, ცისფერ ფერში ახალდაბადებულ ნეირონს დაინახავთ.


So when it comes to the human brain -- my colleague Jonas Frisén from the Karolinska Institutet, has estimated that we produce 700 new neurons per day in the hippocampus.	რაც შეეხება ადამიანის ტვინს, ჩემმა კოლეგამ იონას ფრიზენმა "კაროლინსკას ინსტიტუტიდან" გამოთვალა, რომ ჩვენ ყოველდღე ჰიპოკამპში 700 ახალ ნეირონს წარმოვქმნით.


You might think this is not much, compared to the billions of neurons we have.	შეიძლება იფიქროთ, რომ ეს ცოტაა, იმ მილიარდობით ნეირონთან შედარებით, რომელიც გვაქვს.


But by the time we turn 50, we will have all exchanged the neurons we were born with in that structure with adult-born neurons.	მაგრამ 50 წლის ასაკისთვის, ამ სტრუქტურაში ჩვენი ყველა ძველი ნეირონი ჩანაცვლებული იქნება ზრდასრულ ასაკში წარმოქმინილი ნეირონით.


So why are these new neurons important and what are their functions?	მაშ, რატომ არის ეს ახალი ნეირონები მნიშვნელოვანი და რა ფუნქციები აქვთ მათ?


First, we know that they're important for learning and memory.	პირველ რიგში, ჩვენ ვიცით, რომ ისინი მნიშვნელოვანია სწავლისა და მეხსიერებისთვის


And in the lab we have shown that if we block the ability of the adult brain to produce new neurons in the hippocampus, then we block certain memory abilities.	და ლაბორატორიაში ჩვენ ვაჩვენეთ, რომ თუ დავბლოკავთ ზრდასრული ტვინის უნარს, ჰიპოკამპში წარმოქმნას ახალი ნეირონები, ამით ჩვენ შევზღუდავთ მახსოვრობის ზოგიერთ უნარს.


And this is especially new and true for spatial recognition -- so like, how you navigate your way in the city.	ეს არის განსაკუთრებით ახალი და სწორი სივრცული აღქმისათვის. მაგალითად, როგორ ორიენტირებ ქალაქში.


We are still learning a lot, and neurons are not only important for memory capacity, but also for the quality of the memory.	შესწავლის პროცესში კიდევ ბევრი რამეა და ნეირონები არა მხოლოდ მეხსიერების მოცულობისთვისაა მნიშვნელოვანი, არმედ მისი ხარისხისთვისაც.


And they will have been helpful to add time to our memory and they will help differentiate very similar memories, like: how do you find your bike that you park at the station every day in the same area, but in a slightly different position?	ისინი დაგვეხმარებიან მეხსიერების გახანგრძლივებაში და დაგვეხმარებიან განვასხვავოთ მსგავსი მოგონებები. მაგალითად იმაში, თუ როგორ პოულობთ ველოსიპედს, რომელსაც ყოველდღე ერთსა და იმავე სადგომზე აყენებთ, მაგრამ ოდნავ განსხვავებულ ადილებში?


And more interesting to my colleague Robert is the research we have been doing on neurogenesis and depression.	ჩემი კოლეგა რობერტისთვის უფრო საინტერესო ის კვლევაა, რომელსაც ნეიროგენეზსა და დეპრესიაზე ვატარებთ.


So in an animal model of depression, we have seen that we have a lower level of neurogenesis.	ამრიგად, დეპრესიის ცხოველურ მოდელში ჩვენ ვნახეთ, რომ ნეიროგენეზის უფრო დაბალი დონე გვაქვს.


And if we give antidepressants, then we increase the production of these newborn neurons, and we decrease the symptoms of depression, establishing a clear link between neurogenesis and depression.	თუ მივიღებთ ანტიდეპრესანტებს, ამით ახალი ნეირონების წარმოქმნას გავზრდით და შევამცირებთ დეპრესიის სიმპტომებს, რაც აშკარა კავშირს აჩვენებს ნეიროგენეზსა და დეპრესიას შორის.


But moreover, if you just block neurogenesis, then you block the efficacy of the antidepressant.	მაგრამ უფრო მეტიც, თუ დაბლოკავთ ნეიროგენეზს, ამით შეაჩერებთ ანტიდეპრესანტის ეფექტიანობასაც.


So by then, Robert had understood that very likely his patients were suffering from depression even after being cured of their cancer, because the cancer drug had stopped newborn neurons from being generated.	ამ დროს რობერტი მიხვდა, რომ მისი პაციენტები დიდი ალბათობით დეპრესიისგან იტანჯებოდნენ, მას შემდეგ რაც სიმსივნისგან განიკურნენ, რადგან კიბოს წამალი აჩერებდა ახალი ნეირონების წარმოქმნას.


And it will take time to generate new neurons that reach normal functions.	ახალი ნეირონების წარმოქმნას, რომლებმაც ნორმალურად უნდა იფუნქციონირონ, დრო სჭირდება.


So, collectively, now we think we have enough evidence to say that neurogenesis is a target of choice if we want to improve memory formation or mood, or even prevent the decline associated with aging, or associated with stress.	ახლა ყველანი ვფიქრობთ, რომ საკმარისი მტკიცებულება გვაქვს ვთქვათ, რომ ჩვენი სამიზნე ნეიროგენეზი უნდა გახდეს, თუ გვინდა, რომ მეხსიერების ჩამოყალიბება და განწყობა გავაუმჯობესოთ, ან თუნდაც შევაჩეროთ დაბარებასთან დაკავშირებული ჯანმრთელობის პრობლემები ან სტრესთან დაკავშირებული.


So the next question is: can we control neurogenesis?	მაშ, შემდეგი კითხვაა: შეგვიძლია ნეიროგენეზის კონტროლი?


The answer is yes.	პასუხია კი.


And we are now going to do a little quiz.	და ჩვენ ახლა ჩავატარებთ მცირე გამოკითხვას.


I'm going to give you a set of behaviors and activities, and you tell me if you think they will increase neurogenesis or if they will decrease neurogenesis.	მე შემოგთავაზებთ ქცევებისა და აქტივობების ნაკრებს და თქვენ მეტყვით როგორ ფიქრობთ, გაზრდიან ისინი ნეიროგენეზს, თუ შეამცირებენ.


Are we ready?	მზად ვართ?


OK, let's go.	კარგით, დავიწყოთ.


So what about learning?	რას ფიქრობთ დასწავლაზე?


Increasing?	ზრდის?


Yes.	დიახ.


Learning will increase the production of these new neurons.	დასწავლა გაზრდის ნეირონების წარმოქმნას.


How about stress?	რას იტყვით სტრესზე?


Yes, stress will decrease the production of new neurons in the hippocampus.	დიახ, სტრესი შეამცირებს ჰიპოკამპში ახალი ნეირონების წარმოქმნას.


How about sleep deprivation?	ძილის ნაკლებობა?


Indeed, it will decrease neurogenesis.	რა თქმა უნდა, ეს შეამცირებს ნეიროგენეზს.


How about sex?	სექსზე რა აზრის ხართ?


Oh, wow!	ოჰ, ვაუ!


(Laughter) Yes, you are right, it will increase the production of new neurons.	(სიცილი) დიახ, თქვენ მართალი ხართ ეს გაზრდის ახალი ნეირონების წარმოქმნას.


However, it's all about balance here.	თუმცა, მთავარი აქ ბალანსია.


We don't want to fall in a situation -- (Laughter) about too much sex leading to sleep deprivation.	ჩვენ არ გვსურს ჩავვარდეთ ისეთ სიტუაციაში.. (სიცილი) როცა ზედმეტ სექსს ძილის ნაკლებობამდე მივყავართ.


(Laughter) How about getting older?	(სიცილი) რას იტყვით დაბერებაზე?


So the neurogenesis rate will decrease as we get older, but it is still occurring.	მაშ, ნეიროგენეზის სიხშირე დაბერებასთან ერთად მცირდება, თუმცა მაინც მიმდინარეობს.


And then finally, how about running?	და ბოლოს, რას იტყვით სირბილზე?


I will let you judge that one by yourself.	ეს შეგიძლიათ თავად განსაჯოთ.


So this is one of the first studies that was carried out by one of my mentors, Rusty Gage from the Salk Institute, showing that the environment can have an impact on the production of new neurons.	ეს ერთ-ერთი პირველი კვლევაა, რომელიც ჩემმა ერთ-ერთმა მასწავლებელმა რასტი გეიჯმა ჩაატარა, "სოლქ ინსტიტუტიდან", მან აჩვენა, რომ გარემომ შეიძლება გავლენა მოახდინოს ახალი ნეირონების წარმოქმნაზე.


And here you see a section of the hippocampus of a mouse that had no running wheel in its cage.	თქვენ აქ ხედავთ თაგვის ჰიპოკამპის უბანს, რომელსაც გალიაში არ ჰქონდა სარბენი ბორბალი.


And the little black dots you see are actually newborn neurons-to-be.	შავი წერტილები კი, ახალდაბადებულ ნეირონებს აღნიშნავს.


And now, you see a section of the hippocampus of a mouse that had a running wheel in its cage.	ახლა, თქვენ ხედავთ იმ თაგვის ჰიპოკამპის უბანს, რომელსაც გალიაში ჰქონდა სარბენი ბორბალი.


So you see the massive increase of the black dots representing the new neurons-to-be.	თქვენ ხედავთ იმ შავი წერტილების მასიურ ზრდას, რომლებიც ახალ ნეირონებს აღნიშნავენ.


So activity impacts neurogenesis, but that's not all.	ესე იგი, აქტივობას გავლენას ახდენს ნეიროგენეზზე, მაგრამ ეს ყველაფერი არაა.


What you eat will have an effect on the production of new neurons in the hippocampus.	რასაც მიირთმევთ იმასაც ექნება ეფექტი ჰიპოკამპში ახალი ნეირონების წარმოქმნაზე.


So here we have a sample of diet -- of nutrients that have been shown to have efficacy.	აქ ჩვენ გვაქვს კვების რაციონის ნიმუში, რომლის ეფექტიანობაც ნაჩვენები იქნა.


And I'm just going to point a few out to you: Calorie restriction of 20 to 30 percent will increase neurogenesis.	რამდენიმეს დაგისახელებთ: კალორიების შემცირება 20-30%-ით გაზრდის ნეიროგენეზს.


Intermittent fasting -- spacing the time between your meals -- will increase neurogenesis.	მოკლე შიმშილობები, კვებებს შორის შუალედების ზრდა, გაზრდის ნეიროგენეზს.


Intake of flavonoids, which are contained in dark chocolate or blueberries, will increase neurogenesis.	ფლავონოიდების მიღება, რომლებსაც მუქი შოკოლადი და მოცვი შეიცავს, გაზრდის ნეიროგენეზს.


Omega-3 fatty acids, present in fatty fish, like salmon, will increase the production of these new neurons.	ომეგა-3 ცხიმოვანი მჟავები, წარმოდგენილი თევზის ქონში, როგორიცაა ორაგული, გაზრდის ახალი ნეირონების წარმოქმნას.


Conversely, a diet rich in high saturated fat will have a negative impact on neurogenesis.	სამაგიეროდ რაციონს, რომელიც მდიდარია კარგად გაჯერებული ცხიმით, ნეიროგენეზზე ნეგატიური გავლენა ექნება.


Ethanol -- intake of alcohol -- will decrease neurogenesis.	ეთანოლი... ალკოჰოლის მიღება შეამცირებს ნეიროგენეზს.


However, not everything is lost; resveratrol, which is contained in red wine, has been shown to promote the survival of these new neurons.	თუმცა, ყველაფერი დაკარგული არ არის. რესვერასტროლმა, რომელსაც წითელი ღვინო შეიცავს აჩვენა, რომ ხელს უწყობს ახალი ნეირონების გადარჩენას.


So next time you are at a dinner party, you might want to reach for this possibly "neurogenesis-neutral" drink.	შემდეგში, როცა წვეულებაზე იქნებით, კარგი იქნება, თუ ამ ნეიროგენეზ-ნეიტრალურ სასმელზე მიგიწვდებათ ხელი.


(Laughter) And then finally, let me point out the last one -- a quirky one.	(სიცილი) და ბოლოს, ხაზს გავუსვამ უკანასკნელს... უცნაურს.


So Japanese groups are fascinated with food textures, and they have shown that actually soft diet impairs neurogenesis, as opposed to food that requires mastication -- chewing -- or crunchy food.	იაპონური ჯგუფები დაინტერესებულნი არიან საკვების ფორმით. მათ აჩვენებს, რომ სინამდვილეში თხიერი რაციონი ამცირებს ნეიროგენეზს, საპირისპიროდ იმ საკვებისა, რომელსაც დაღეჭვა ესაჭიროება, ან სახრაშუნოა.


So all of this data, where we need to look at the cellular level, has been generated using animal models.	ამრიგად, მთელი ეს ინფორმაცია, რომლისთვისაც უჯრედულ დონეზე ჩახედვაა საჭირო, ცხოველური მოდელების გამოყენებით იქნა შეგროვებული.


But this diet has also been given to human participants, and what we could see is that the diet modulates memory and mood in the same direction as it modulates neurogenesis, such as: calorie restriction will improve memory capacity, whereas a high-fat diet will exacerbate symptoms of depression -- as opposed to omega-3 fatty acids, which increase neurogenesis, and also help to decrease the symptoms of depression.	მაგრამ ეს რაციონი, ასევე ადამიან მონაწილეებსაც მისცეს და ვნახეთ, რომ ეს რაციონი, ისეთივე გავლენას ახდენს მეხსიერებასა და განწყობაზე, როგორსაც ნეიროგენეზზე. მაგალითად, კალორიების შეზღუდვისას მეხსიერების მოცულობა იზრდება. სამაგიეროდ მაღალი ცხიმოვანი რაციონი დეპრესიის სიმპტომებს ამწვავებს, ომეგა-3 ცხიმოვანი მჟავებისგან განსხვავებით, რომლებიც ზრდიან ნეიროგენეზს და ასევე ხელს უწყობენ დეპრესიის სიმპტომების შემცირებას.


So we think that the effect of diet on mental health, on memory and mood, is actually mediated by the production of the new neurons in the hippocampus.	ამიტომ, ჩვენ ვფიქრობთ, რომ კვებითი რაციონის გავლენა გონებრივ ჯანმრთელობაზე, მეხსიერებასა და განწყობაზე, სინამდვილეში განპირობებულია ჰიპოკამპში ახალი ნეირონების წარმოქმნით.


And it's not only what you eat, but it's also the texture of the food, when you eat it and how much of it you eat.	მნიშვნელოვანი მხოლოდ ის არ არის თუ რას მიირთმევ, არამედ საკვების ფორმა, დრო როცა მიირთევ და რამდენს მიირთმევ.


On our side -- neuroscientists interested in neurogenesis -- we need to understand better the function of these new neurons, and how we can control their survival and their production.	ჩვენი მხრივ, ნეიროგენეზით დაინტერესებულმა ნეირომეცნიერებმა, უკეთ უნდა გავიგოთ ნეირონების ფუნქციები და ასევე ის, თუ როგორ ვმართოთ მათი გადარჩენა და წარმოქმნა.


We also need to find a way to protect the neurogenesis of Robert's patients.	ჩვენ ასევე უნდა ვიპოვოთ რობერტის პაციენტების ნეიროგენეზის დაცვის გზა.


And on your side -- I leave you in charge of your neurogenesis.	თქვენის მხრივ კი, თქვენს ნეიროგენეზს თქვენსავე განკარგულებაში ვტოვებ.


Thank you.	მადლობა.


(Applause) Margaret Heffernan: Fantastic research, Sandrine.	(აპლოდისმენტები) მარგარეტ ჰეფერნანი: ფანტასტიური კვლევაა, სანდრინ.


Now, I told you you changed my life -- I now eat a lot of blueberries.	მე გითხარი, რომ ჩემი ცხოვრება შეცვალე... ახლა უკვე ბევრ მოცვს მივირთმევ.


Sandrine Thuret: Very good.	სანდრინ ტიურე: ძალიან კარგი.


MH: I'm really interested in the running thing.	მჰ: სირბილით ძალიან დავინტერესდი.


Do I have to run?	უნდა ვირბინო?


Or is it really just about aerobic exercise, getting oxygen to the brain?	თუ უბრალოდ აერობიკული სავარჯიშო საკმარისი იქნება, რათა ტვინს ჟანგბადი მიეწოდოს?


Could it be any kind of vigorous exercise?	შეიძლება ეს ნებისმეირი აქტიური ვარჯიში იყოს?


ST: So for the moment, we can't really say if it's just the running itself, but we think that anything that indeed will increase the production -- or moving the blood flow to the brain, should be beneficial.	სტ: ამ დროისთვის, ჩვენ დანამდვილებით ვერ ვიტყვით, რომ ეს მხოლოდ სირბილია თავისთავად, მაგრამ ვფიქრობთ, რომ ნებისმიერი ვარჯიში შეუწყობს ხელს წარმოქმნას და ტვინამდე სისხლის მიწოდებაც შედეგიანი უნდა იყოს.


MH: So I don't have to get a running wheel in my office?	მჰ: არ არის აუცილებელი, რომ ოფისში სარბენი ბორბალი მქონდეს?


ST: No, you don't!	სტ: არა, არ არის!


MH: Oh, what a relief! That's wonderful.	მჰ: ოჰ, ძალიან დამამშვიდეთ!


Sandrine Thuret, thank you so much.	მშვენიერია. სანდრინ ტიურე, დიდი მადლობა.


ST: Thank you, Margaret.	სტ: მადლობა, მარგარეტ.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


Do you think the world is going to be a better place next year?	როგორ ფიქრობთ, მსოფლიო უკეთესი იქნება მომავალ წელს?


In the next decade?	ათ წელში?


Can we end hunger, achieve gender equality, halt climate change, all in the next 15 years?	დავამარცხებთ შიმშილს? მივაღწევთ გენდერულ თანასწორობას? შევაჩერბთ კლიმატურ ცვლილებას? შევძლებთ ყველაფერ ამას შემდეგი 15 წლის განმავლობაში?


Well, according to the governments of the world, yes we can.	მსოფლიოს მთავრობების აზრით შევძლებთ.


In the last few days, the leaders of the world, meeting at the UN in New York, agreed a new set of Global Goals for the development of the world to 2030.	ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში, გაეროს შეხვედრაზე, ნიუ იორკში მსოფლიოს ლიდერებმა, 2030 წლისთვის მსოფლიოს განვითარების ახალი "გლობალური მიზნები" დასახეს.


And here they are: these goals are the product of a massive consultation exercise.	აი, ისინიც: ეს მიზნები ხანგრძლივი კონსულტაციების შედეგია.


The Global Goals are who we, humanity, want to be.	"გლობალური მიზნები" ამბობს, თუ ვინ გვინდა კაცობირობას, რომ ვიყოთ.


Now that's the plan, but can we get there?	გეგმა ასეთია, მაგრამ მივაღწევთ ამას?


Can this vision for a better world really be achieved?	მიღწევადია თუ არა უკეთესი მსოფლიოს ეს ხედვა?


Well, I'm here today because we've run the numbers, and the answer, shockingly, is that maybe we actually can.	მე დღეს აქ იმიტომ გამოვდივარ, რომ ჩვენ გამოვთვალეთ და გასაოცარია, მაგრამ შედეგები აჩვენებს, რომ შეიძლება ეს მართლაც მიღწევადი იყოს.


But not with business as usual.	თუმცა არა ჩვეულ სტილში მოქმედებით.


Now, the idea that the world is going to get a better place may seem a little fanciful.	მსოფლიოს გაუმჯობესების იდეა, შეიძლება წარმოუდგენლად ჟღერდეს.


Watch the news every day and the world seems to be going backwards, not forwards.	თუ ახალ ამბებს შეხედავთ, გეგონებათ, რომ მსოფლიო უკან მიდის.


And let's be frank: it's pretty easy to be skeptical about grand announcements coming out of the UN.	და მოდით გულახდილად ვთქვათ: საკმაოდ მარტივია სკეპტიკურად განეწყოთ გაეროს მიერ გაკეთებული გრანდიოზული განცხადებების მიმართ,


But please, I invite you to suspend your disbelief for just a moment.	მაგრამ მე გთავაზობთ, ცოტა ხნით დაივიწყოთ ეჭვები,


Because back in 2001, the UN agreed another set of goals, the Millennium Development Goals.	რადგან 2001 წელს გაერომ განსხვავებული მიზნები დაისახა, "ათასწლეულის განვითარების მიზნები".


And the flagship target there was to halve the proportion of people living in poverty by 2015.	მაშინ მნიშვნელოვანი მიზანი იყო, 2015 წლისთვის სიღარიბის განახევრება.


The target was to take from a baseline of 1990, when 36 percent of the world's population lived in poverty, to get to 18 percent poverty this year.	მიზანი იყო 1990 წლის 36%-იანი ნიშნულიდან სიღარიბე დაწეულიყო 18%-ზე წლევანდელი წლისთვის.


Did we hit this target?	მივაღწიეთ ამ მიზანს?


Well, no, we didn't.	არა.


We exceeded it.	ჩვენ მას გადავაჭარბეთ.


This year, global poverty is going to fall to 12 percent.	წელს გლობალური სიღარიბე 12%-მდე დაეცემა.


Now, that's still not good enough, and the world does still have plenty of problems.	ეს საკმარისი მაინც არ არის და მსოფლიოში კვლავაც უამრავი პრობლემაა,


But the pessimists and doomsayers who say that the world can't get better are simply wrong.	მაგრამ პესიმისტები და სკეპტიკოსები, რომლებიც ამბობენ, რომ მსოფლიო უკეთესი ვერ გახდება, უბრალოდ ცდებიან.


So how did we achieve this success?	მაშ, როგორ მივაღწიეთ ამ წარმატებას?


Well, a lot of it was because of economic growth.	დიდწილად ეს ეკონომიკურმა ზრდამ განაპირობა.


Some of the biggest reductions in poverty were in countries such as China and India, which have seen rapid economic growth in recent years.	სიღარიბის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ვარდნა, ჩინეთის და ინდოეთისნაირ ქვეყნებში იყო. ქვეყნებში, რომლებმაც ბოლო წლებში სწრაფი ეკონომიკური ზრდა განიცადეს.


So can we pull off the same trick again?	შეგვიძლია თუ არა იგივე გავიმეოროთ?


Can economic growth get us to the Global Goals?	შეუძლია ეკონომიკურ ზრდას გლობალურ მიზნებამდე მიგვიყვანოს?


Well, to answer that question, we need to benchmark where the world is today against the Global Goals and figure out how far we have to travel.	ამას რომ ვუპასუხოთ, უნდა დავაფიქსიროთ თუ სად არის მსოფლიო დღეს გლობალურ მიზნებთან მიმართებაში და გავარკვიოთ რამდენად დიდი გზა გვაქვს გასავლელი.


But that ain't easy, because the Global Goals aren't just ambitious, they're also pretty complicated.	ეს მარტივი არაა, რადგან გლობალური მიზნები მხოლოდ ამბიციები არაა, ისინი საკმაოდ კომპლექსურია.


Over 17 goals, there are then 169 targets and literally hundreds of indicators.	17 მიზანი, 169 ამოცანად იყოფა და შემდეგ იშლება ასობით მაჩვენებლად.


Also, while some of the goals are pretty specific -- end hunger -- others are a lot vaguer -- promote peaceful and tolerant societies.	თან, თუ ზოგი მიზანი საკმაოდ კონკრეტულია, მაგალითდ შიმშილის დამარცხება, სხვები გაცილებით ზოგადია მაგალითად, მშვიდობიანი და ტოლერანტული საზოგადოებების წახალისება.


So to help us with this benchmarking, I'm going to use a tool called the Social Progress Index.	ამიტომ, მდგომარეობის შეფასებისთვის, სოციალური პროგრესის ინდექსს გამოვიყენებ,


What this does is measures all the stuff the Global Goals are trying to achieve, but sums it up into a single number that we can use as our benchmark and track progress over time.	ის ყველაფერ იმას ზომავს, რაც გლობალურ მიზნებადაა დასახული და აჯამებს ერთ რიცხვად, რომელიც შეიძლება მაჩვენებლად მივიღოთ და მასზე დაკვირვებით შევაფასოთ პროგრესი დროში.


The Social Progress Index basically asks three fundamental questions about a society.	მოკლედ, სოციალური პროგრესის ინდექსი 3 ფუნდამენტურ კითხვას სვამს საზოგადოების შესაფასებლად.


First of all, does everyone have the basic needs of survival: food, water, shelter, safety?	პირველი, გააჩნია თუ არა ყველას არსებობისთვის აუცილებელი საშუალებები: საკვები, წყალი, საცხოვრისი, უსაფრთხოება?


Secondly, does everyone have the building blocks of a better life: education, information, health and a sustainable environment?	მეორე, აქვს თუ არა ყველას წვდომა უკეთესი ცხოვრების მდგენელებზე: განათლება, ინფორმაცია, ჯანდაცვა და ეკოლოგიური უსაფრთხოება?


And does everyone have the opportunity to improve their lives, through rights, freedom of choice, freedom from discrimination, and access to the world's most advanced knowledge?	და მესამე, აქვს თუ არა ყველას ცხოვრების გაუმჯობესების საშაულებები: უფლებები, არჩევანის თავისუფება, არადისკრიმინაციული გარემო და წვდომა მსოფლიოს მოწინავე ცოდნაზე?


The Social Progress Index sums all this together using 52 indicators to create an aggregate score on a scale of 0 to 100.	სოციალური პროგრესის ინდექსი ამ ყველაფერს 52 მაჩვენებლის გამოყენებით ერთ მაჩენებლად აქცევს, რომლის მნიშვნელობა 0-100 მდე იცვლება.


And what we find is that there's a wide diversity of performance in the world today.	როგორც ცნობილია დღეს-დღეობით, ეს მაჩვენებელი დიდად განსხვავებულია ქვეყნებს შორის.


The highest performing country, Norway, scores 88.	საუკეთესო ქვეყანის, ნორვეგიის მაჩვენებელი - 88-ა.


The lowest performing country, Central African Republic, scores 31.	ყველაზე უარესი ქვეყნის, ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის კი - 31.


And we can add up all the countries together, weighting for the different population sizes, and that global score is 61.	შეგვიძლია ყველა ქვეყნის ჯამური შედეგი გამოვთვალოთ, მათი მოსახლეობის რაოდენობის პროპორციის გათვალისწინებით და გლობალური მაჩვენებლი 61 გამოვა.


In concrete terms, that means that the average human being is living on a level of social progress about the same of Cuba or Kazakhstan today.	ეს ნიშნავს, რომ საშუალო სტატისტიკური ადამიანი, სადღაც კუბის ან ყაზახეთის სოციალური ინდექსის დონეზე ცხოვრობს.


That's where we are today: 61 out of 100.	ასეთია დღევანდელი დონე: 100-დან 61.


What do we have to get to to achieve the Global Goals?	როგორ მივიდეთ "გლობალური მიზნების" განხორციელებამდე?


Now, the Global Goals are certainly ambitious, but they're not about turning the world into Norway in just 15 years.	"გლობალური მიზნები", მართლაც ამბიციურია, მაგრამ ისინი 15 წელში მსოფლიოს ნორვეგიად გადაქცევას ნამდვილად არ გულისხმობს.


So having looked at the numbers, my estimate is that a score of 75 would not only be a giant leap forward in human well-being, it would also count as hitting the Global Goals target.	მაშ, ჩემი გამოთვალებით 75-ის ტოლი სოციალური პროგრესის ინდექსი, არა მხოლოდ უდიდესი ნახტომი იქნება ადამიანის კეთილდღეობის თვალსაზრისით, არამედ "გლობალური მიზნების" მიღწევადაც ჩაითვლება.


So there's our target, 75 out of 100.	მაშ, ჩვენი ამოცანა 100-დან 75-ის მიღწევაა.


Can we get there?	შევძლებთ ამას?


Well, the Social Progress Index can help us calculate this, because as you might have noticed, there are no economic indicators in there; there's no GDP or economic growth in the Social Progress Index model.	ამის გამოთვლაში, სოციალური პროგრესის ინდექსი დაგვეხმარება. შეიძლება შეამჩნიეთ, რომ აქ ჩვენ არ გვაქვს ეკონომიკური მაჩვენებლები; სოციალური პროგრესის ინდექსის მოდელში მშპ, ან ეკონომიკური ზრდა არ მონაწილეობს


And what that lets us do is understand the relationship between economic growth and social progress.	და ეს საშუალებას გვაძლევს დავადგინოთ კავშირი ეკონომიკურ ზრდასა და სოციალურ პროგრესს შორის.


Let me show you on this chart.	ერთ გრაფიკს გაჩვენებთ.


So here on the vertical axis, I've put social progress, the stuff the Global Goals are trying to achieve.	აქ, ვერტიკალურ ღერძი სოციალური პროგრესია, ის რაც გლობალური მიზნებით მიიღწევა.


Higher is better.	რაც მეტი, მით უკეთესი.


And then on the horizontal axis, is GDP per capita.	ჰორიზონტალურ ღერძზე კი, მშპ-ა სულ მოსახლეზე.


Further to the right means richer.	რაც უფრო მარჯვნივაა ქვეყანა, მით მდიდარია.


And in there, I'm now going to put all the countries of the world, each one represented by a dot, and on top of that I'm going to put the regression line that shows the average relationship.	ამ გრაფიკზე მსოფლიოს ყველა ქვეყანას დავიტანთ. თითოეული მათგანი წერტილით აღინიშნება და ამ წერტილების მიხედვით რეგრესიის წირს გავავლებთ, რომელიც საშუალო დამოკიდებულებას აჩვენებს.


And what this tells us is that as we get richer, social progress does tend to improve.	ეს სურათი გვეუბნება, რომ რაც უფრო ვმდიდრდებით, სოციალური პროგრესი უმჯობესდება.


However, as we get richer, each extra dollar of GDP is buying us less and less social progress.	თუმცა, რაც უფრო ვმდიდრდებით, მშპ-ს ყოველი დამატებითი დოლარი, უფრო და უფრო ნაკლებ სოციალურ პროგრესს გვაძლევს.


And now we can use this information to start building our forecast.	ამ ინფორმაციის გამოყნებით ჩვენს პროგნოზს ავაგებთ.


So here is the world in 2015.	ეს არის მსოფლიო 2015 წელს.


We have a social progress score of 61 and a GDP per capita of $14,000.	ჩვენი სოციალური პროგრესი 61-ია და მშპ ერთ სულ მოსახელზე 14 000$.


And the place we're trying to get to, remember, is 75, that Global Goals target.	ნიშნული რომლისკენაც მივილტვით არის 75, "გლობალური მიზანი".


So here we are today, $14,000 per capita GDP.	მაშ, აქ ვართ დღეს, მშპ 14 000$ ერთ სულ მოსახლეზე.


How rich are we going to be in 2030?	რამდენად გავმდიდრდებით 2030-ისთვის?


That's what we need to know next.	ეს უნდა გავიგოთ.


Well, the best forecast we can find comes from the US Department of Agriculture, which forecasts 3.1 percent average global economic growth over the next 15 years, which means that in 2030, if they're right, per capita GDP will be about $23,000.	ამის საუკეთესო პროგნოზი აშშ-ს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს აქვს, რომელიც მომდევნო 15 წლის მანძილზე, საშუალოდ, გლობალური ეკონომიკის 3,1%-იან ზრდას პროგნოზირებს. ეს ნიშნავს, რომ თუ გათვლები სწორია, 2030 წლისთვის, მშპ ერთ სულ მოსახლეზე დაახლოებით 23 000$ იქნება.


So now the question is: if we get that much richer, how much social progress are we going to get?	ახლა ისმის კითხვა: ამდენით თუ გავმდიდრდებით, რამხელა სოციალურ პროგრესს მივიღებთ ამით?


Well, we asked a team of economists at Deloitte who checked and crunched the numbers, and they came back and said, well, look: if the world's average wealth goes from $14,000 a year to $23,000 a year, social progress is going to increase from 61 to 62.4.	ჩვენ დელიოტის ეკონომისტთა გუნდს ვკითხეთ, რომლებმაც შესაბამისი გამოთვლები ჩაატარეს და შემდეგი პასუხი მოგვცეს: თუ მსოფლიოს საშუალო სიმდიდრე 14 000$-დან 23 000$-მდე გაიზრდება, შესაბამისად სოციალური პროგრესი 61-დან 62,4-მდე გაიზრდება.


(Laughter) Just 62.4. Just a tiny increase.	(სიცილი) მხოლოდ 62,4. ოდნავი მატებაა.


Now this seems a bit strange.	ეს ცოტა უცნაურად ჟღერს.


Economic growth seems to have really helped in the fight against poverty, but it doesn't seem to be having much impact on trying to get to the Global Goals.	ეკონომიკურმა ზრდამ სიღარიბესთან ბრძოლაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა, მაგრამ "გლობალური მიზნების" მიღწევაში თითქოს დიდად ვერ გვეხმარება.


So what's going on?	მაშ, რა ხდება?


Well, I think there are two things.	ვფიქრობ ამის ორი მიზეზია.


The first is that in a way, we're the victims of our own success.	ჯერ ერთი, გარკვეულწილად ჩვენივე წარმატების მსხვერპლნი ვართ.


We've used up the easy wins from economic growth, and now we're moving on to harder problems.	ეკონიმიკური ზრდით მიღებული წარმატება მალევე გავხარჯეთ და ახლა უფრო რთულ პრობლემებს მივადექით.


And also, we know that economic growth comes with costs as well as benefits.	ასევე ვიცით, რომ ეკონომიკურ ზრდას სარგებელთან ერთად ზარალიც ახლავს.


There are costs to the environment, costs from new health problems like obesity.	ეკოლოგიური და ჯანმრთელობის პრობლემები, როგორიცაა წონის სიჭარბე.


So that's the bad news.	მაშ, ეს ცუდი ცნობებია.


We're not going to get to the Global Goals just by getting richer.	"გლობალურ მიზნებს", მხოლოდ გამდიდრებით ვერ მივაღწევთ.


So are the pessimists right?	იქნებ პესიმისტები მართლები არიან?


Well, maybe not.	ალბათ არა,


Because the Social Progress Index also has some very good news.	რადგან სოციალური პროგრესის ინდექსს კარგი ცნობებიც აქვს.


Let me take you back to that regression line.	მოდით რეგრესიის წირს დავუბრუნდეთ.


So this is the average relationship between GDP and social progress, and this is what our last forecast was based on.	მაშ, ეს ასახავს მშპ-ს და სოციალურ პროგრესს შორის საშუალო დამოკიდებულებას და მას ეფუძნებოდა ჩვენი პროგნოზი,


But as you saw already, there is actually lots of noise around this trend line.	მაგრამ როგორც უკვე ნახეთ, ტრენდული წირის გარშემო ბევრი ხმაურია.


What that tells us, quite simply, is that GDP is not destiny.	ეს მარტივად გვეუბნება, რომ მშპ არაა განაჩენი.


We have countries that are underperforming on social progress, relative to their wealth.	არსებობს ქვეყნები, რომლებსაც საკუთარი სიმდიდრის კვალობაზე დაბალი სოციალური პროგრესი აქვთ.


Russia has lots of natural resource wealth, but lots of social problems.	რუსეთს უამრავი ბუნებრივი რესურსი გააჩნია და ასევე ბევრი სოციალური პრობლემა.


China has boomed economically, but hasn't made much headway on human rights or environmental issues.	ჩინეთს ეკონომიკური ბუმი ჰქონდა, მაგრამ ადამიანთა უფლებებში და ეკოლოგიურ საკითხეში გარღვევა არ ჰქონია.


India has a space program and millions of people without toilets.	ინდოეთს კოსმოსური პროგრამა აქვს და მილიონობით ადამიანი ტუალეტის გარეშე.


Now, on the other hand, we have countries that are overperforming on social progress relative to their GDP.	მეორეს მხრივ, არსებობენ ქვეყნები, რომლებსაც საკუთარი დაბალი მშპ-ს კვალობაზე, მაღალი სოციალური პროგრესის ინდექსი აქვთ.


Costa Rica has prioritized education, health and environmental sustainability, and as a result, it's achieving a very high level of social progress, despite only having a rather modest GDP.	კოსტა რიკამ განათლების, ჯანდაცვის და ეკოლოგიის პრიორიტიზება მოახდინა და შედეგად სოციალური პროგრესის ძალიან მაღალ შედეგს აღწევს, მიუხედავად იმისა, რომ საკმაოდ მოკრძალებული მშპ აქვს.


And Costa Rica's not alone.	კოსტა რიკა არ არის ერთადერთი.


From poor countries like Rwanda to richer countries like New Zealand, we see that it's possible to get lots of social progress, even if your GDP is not so great.	ღარიბი ქვეყნებიდან როგორიცაა რუანდა, მდიდარ ქვეყნებამდე როგორც ახალი ზელანდია, ვხედავთ რომ შესაძლებელია დიდი სოციალური პროგრესის მიღწევა, მაშინაც კი, თუ თქვენი მშპ არაა დიდი,


And that's really important, because it tells us two things.	რაც ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან ეს ორ რამეს გვეუბნება.


First of all, it tells us that we already in the world have the solutions to many of the problems that the Global Goals are trying to solve.	პირველი, რომ დღეს ჩვენ უკვე გვაქვს ბევრი იმ პრობლემის გადაწყვეტა, რომელიც "გლობალური მიზნებითაა" მოსაგვარებელი.


It also tells us that we're not slaves to GDP.	ეს ასევე გვეუნება, რომ ჩვენ მშპ-ს მონები არ ვართ.


Our choices matter: if we prioritize the well-being of people, then we can make a lot more progress than our GDP might expect.	ჩვენი გადაწყვეტილებები მნიშვნელოვანია: თუ ხალხის კეთილდღეობას გავხდით პრიორიტეტულს, მაშინ იმაზე ბევრად დიდ პროგრესს მივაღწევთ, ვირდე ჩვენს მშპ-ს შეესაბამება.


How much? Enough to get us to the Global Goals?	რამდენად დიდს? იქნება თუ არა ის "გლობალური მიზნებისთვის" საკმარისი?


Well, let's look at some numbers.	მოდით რიცხვებს შევხედოთ.


What we know already: the world today is scoring 61 on social progress, and the place we want to get to is 75.	უკვე ვიცით, რომ მსოფლიოს სოციალური პროგრესი დღეს 61-ია რომელიც 75 უნდა გახდეს.


If we rely on economic growth alone, we're going to get to 62.4.	თუ მხოლოდ ეკონომიკურ ზრდას დავეყრდნობით, მხოლოდ 62.4-ს მივაღწევთ.


So let's assume now that we can get the countries that are currently underperforming on social progress -- the Russia, China, Indias -- just up to the average.	დავუშვათ რომ ქვეყნები, რომლებსაც მშპ-ს კვალობაზე, დაბალი სოციალური პროგრესი აქვთ რუსეთი, ჩინეთი, ინდოეთი, საშუალო დონეზე ავწიეთ.


How much social progress does that get us?	რამხელა სოციალურ პროგრესს მოგვცემს ეს ჯამში?


Well, that takes us to 65.	65-ს.


It's a bit better, but still quite a long way to go.	ცოტა უკეთესი შედეგია, მაგრამ მიზნამდე მაინც შორია.


So let's get a little bit more optimistic and say, what if every country gets a little bit better at turning its wealth into well-being?	ამიტომ ცოტა კიდევ უფრო ოპტიმისტურად შევხედოთ და ვნახოთ რა მოხდება, თუ ყოველი ქვეყანა სიმდიდრის კეთილდღეობად გარდაქმნის, კიდევ უფრო უკეთეს შედეგს მიაღწევს?


Well then, we get to 67.	მაშინ ჩვენი ჯამური სოციალური პროგრესი 67 იქნება.


And now let's be even bolder still.	მოდით კიდევ უფრო გავაუმჯობესოთ მოლოდინი.


What if every country in the world chose to be like Costa Rica in prioritizing human well-being, using its wealth for the well-being of its citizens?	რა მოხდება, თუ ყველა ქვეყანა კოსტა რიკისნაირ გზას აირჩევს და ადამიანის კეთილდღეობას დაისახავს პრიორიტეტად, და საკუთარ სიმდიდრეს მოქალაქეების კეთილდღეობისთვის გამოიყენებს?


Well then, we get to nearly 73, very close to the Global Goals.	ამ შემთხვევაში 73-მდე ავალთ, "გლობალურ მიზნებთან" ძალიან ახლოს.


Can we achieve the Global Goals?	შეგვიძია "გლობალურ მიზნებამდე" მივიდეთ?


Certainly not with business as usual.	ცხადია, არსებული ტემპებით ვერანაირად.


Even a flood tide of economic growth is not going to get us there, if it just raises the mega-yachts and the super-wealthy and leaves the rest behind.	ეკონომიკური ზრდის წყალდიდობის ტალღებიც კი ვერ მიგვიყვანს იქამდე, თუ მხოლოდ იახტებს და სუპერ მდიდრებს აიტაცებს, სხვებს კი ისე დატოვებს.


If we're going to achieve the Global Goals we have to do things differently.	თუ "გლობალური მიზნების" მიღწევა გვინდა, რაღაც უნდა შევცვალოთ.


We have to prioritize social progress, and really scale solutions around the world.	სოციალური პროგრესის პრიორიტიზება უნდა მოვახდინოთ მთელ მსოფლიოში.


I believe the Global Goals are a historic opportunity, because the world's leaders have promised to deliver them.	ვფიქრობ "გლობალური მიზნები" ისტორიული შესაძლებლობაა, რადგან მსოფლიოს ლიდერებმა ამის პირობა დადეს.


Let's not dismiss the goals or slide into pessimism; let's hold them to that promise.	მოდით, არ დავივიწყოთ ეს მიზენები და არ მივეცეთ პესიმიზმს; მოდით, ამ პირობის შესრულება ვაკონტროლოთ.


And we need to hold them to that promise by holding them accountable, tracking their progress all the way through the next 15 years.	გავხადოთ ისინი ანგარიშვალდებულები იმით, რომ თვალი ვადევნოთ პროგრესს მთელი მომდევნო 15 წლის მანძილზე.


And I want to finish by showing you a way to do that, called the People's Report Card.	მინდა საუბარი იმის ჩვენებით დავასრულო, თუ როგორ უნდა გავაკეთოთ ეს, "სახალხო ანგარიშის ბარათით".


The People's Report Card brings together all this data into a simple framework that we'll all be familiar with from our school days, to hold them to account.	"სახალხო ანგარიშის ბარათი" მათი ანგარიშვალდებულების მიზნით, ყველა მონაცემს ერთ მარტივ ფორმაში სვამს რომელსაც სკოლიდან ყველა კარგად ვიცნობთ.


It grades our performance on the Global Goals on a scale from F to A, where F is humanity at its worst, and A is humanity at its best.	ეს ფორმა, "გლობალური მიზნებთან" მიმართებაში შედეგებს F-დან A-მდე შეფასებას აძლევს. სადაც F კაცობრიობის ყველაზე უარესი შედეგია ხოლო A საუკეთესო მსოფლიო.


Our world today is scoring a C-.	დღეს-დღეობით ჩვენი შედეგი С მინუსითაა.


The Global Goals are all about getting to an A, and that's why we're going to be updating the People's Report Card annually, for the world and for all the countries of the world, so we can hold our leaders to account to achieve this target and fulfill this promise.	"გლობალური მიზნების" მიღწევა A-ს მიღებას ნიშნავს. ამიტომ ჩვენ "სახალხო ანგარიშის ბარათს" ყოველწლიურად განვაახლებთ, როგორც მთლიანად მსოფლიოსთვის, ისე ყოველი ქვეყნისთვის მსოფლიოში, იმისთვის რომ მსოფლიოს ლიდერები ანგარიშვალდებულები გავხადოთ შეასრულონ პირობა და მიაღწიონ მიზანს.


Because getting to the Global Goals will only happen if we do things differently, if our leaders do things differently, and for that to happen, that needs us to demand it.	"გლობალური მიზნები" მხოლოდ ცვლილების შემთხვევაში მიიღწევა. თუ მსოფლიოს ლიდერები რაღაცას შეცვლიან და ამისთვის ჩვენ მათ უნდა მოვთხოვოთ.


So let's reject business as usual.	ამიტომ უარვყოთ ჩვეული პრაქტიკა


Let's demand a different path.	და მოვითხოვოთ ახალი გზა.


Let's choose the world that we want.	მოვითხოვოთ ისეთი მსოფლიო, როგორიც გვსურს.


Thank you.	მადლობა.


(Applause) Bruno Giussani: Thank you, Michael.	(აპლოდისმენტები) ბრუნო ჯუსანი: მადლობა, მაიკლ.


Michael, just one question: the Millennium Development Goals established 15 years ago, they were kind of applying to every country but it turned out to be really a scorecard for emerging countries.	მაიკლ, მხოლოდ ერთი კითხვა "ათასწლეულის განვითარების მიზნები" რომელიც 15 წლის წინ ჩამოყალიბდა, ყველა ქვეყანას ეხებოდა, თუმცა, რეალურად, მასთან მიმართებაში მხოლოდ განვითარებადი ქვეყნები ფასდებოდა.


Now the new Global Goals are explicitly universal.	ახლა, "გლობალური მიზნები" ცხადად უნივერსალურია.


They ask for every country to show action and to show progress.	ყველა ქვეყანას მოეთხოვება, რომ ქმედება და პროგრესი აჩვენოს.


How can I, as a private citizen, use the report card to create pressure for action?	მე, როგორც კერძო მოქალაქე, როგორ შევძლებ ანგარიშის ბარათის გამოყენებით ლიდერებს ქმედება ვაიძულო?


Michael Green: This is a really important point; it's a big shift in priorities -- it's no longer about poor countries and just poverty.	მაიკლ გრინი: ეს უმნიშველოვანესი მომენტია. პრიორიტეტების რადიკალური ცვლილებაა. საქმე უკვე არა მხოლოდ ღარიბ ქვეყნებს და სიღარიბეს ეხება,


It's about every country.	არამედ ყველა ქვეყანას.


And every country is going to have challenges in getting to the Global Goals.	ყოველ ქვეყანას გამოწვევები ელის "გლობალური მიზნების" მისაღწევად.


Even, I'm sorry to say, Bruno, Switzerland has got to work to do.	ბრუნო, უნდა გითხრა, რომ შვეიცარიასაც კი მოუწევს შრომა ამისთვის.


And so that's why we're going to produce these report cards in 2016 for every country in the world.	ამიტომაც ვაპირებთ ეს ანგარიშის ბარათები 2016-ში, ყველა ქვეყნისთვის შევადგინოთ.


Then we can really see, how are we doing?	ამით რეალურად დავინახავთ როგორ მივდივართ?


And it's not going to be rich countries scoring straight A's.	ისე არ იქნება, რომ მდიდარი ქვეყნები ავტომატურად A-ს მიიღებენ.


And that, then, I think, is to provide a point of focus for people to start demanding action and start demanding progress.	ვფიქრობ ეს შეფასებები, კარგ საფუძლად გამოდგება ხალხისთვის, მოითხოვონ ქმედება და პროგრესი.


BG: Thank you very much.	ბჯ: დიდი მადლობა.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


Do you remember when you first realized that your computer was more than just a monitor and keyboard?	გახსოვთ, როცა პირველად გაიაზრეთ, რომ თქვენი კომპიუტერი უფრო მეტი იყო, ვიდრე მონიტორი და კლავიატურა?


That between the mouse click and the video playing, there was something that captured your intention, understood it, and made it real?	რომ მაუსის დაწკაპუნებასა და ვიდეოს ჩართვას შორის, იყო რაღაც, რაც ხვდებოდა თქვენს განზრახვას, ესმოდა ის, და ნამდვილს ხდიდა?


What is that something?	რა არის ეს რაღაც?


Is it gremlins?	გრემლინებია?


Let's imagine that we can shrink down to the size of an electron and inject ourselves into a click of a mouse.	მოდი წარმოვიდგინოთ, რომ შეგვიძლია ელექტრონის ზომის გავხდეთ და მაუსის ღილაკში ჩავძვრეთ.


If you took your mouse apart, you'd see that it's really a very simple machine.	თუ თქვენ მაუსს დაშლით დაინახავთ, რომ ის, სინამდვილეში ძალიან მარტივი მექანიზმია.


It has a couple buttons and a system for detecting motion and distance.	ორი ღილაკი აქვს და სისტემა, რომელიც აფიქსირებს მოძრაობასა და მანძილს.


You might have an optical mouse that makes these measurements with lights and sensors, but older ones did this with a hard rubber ball and some plastic wheels.	შეიძლება ოპტიკური მაუსი გაქვთ, რომელიც სინათლითა და სენსორებით ახორციელებს გაზომვებს, მაგრამ უფრო ძველი ვერსიები ამას რეზინის ბურთულით და პლასტმასის ბორბლებით ახერხებდნენ.


Same concept.	იგივე კონცეფციაა.


When you click the button on your mouse, it sends a message to the computer with information about its position.	როცა მაუსის ღილაკს აწკაპუნებთ, მაუსი კომპიუტერს უგზავნის ინფორმაციას თავისი ადგილსამყოფელის შესახებ.


When your mouse click is received, it's handled by the basic input/output subsystem.	როცა თქვენი მაუსის დაწკაპუნება მივა კომპიუტერთან, მას შეტანა-გამოტანის საბაზისო სისტემა ხვდება.


This subsystem acts like the eyes and ears and mouth and hands of the computer.	ეს ქვესისტემა მოქმედებს, როგორც კომპიუტერის თვალები და ყურები, პირი და ხელები.


Basically, it provides a way for the computer to interact with its environment.	ანუ, მარტივად რომ ვთქვათ, კომპიუტერს საშუალებას აძლევს, რომ გარემოსთან ურთიერთობა მოახერხოს.


But it also acts like a buffer to keep the CPU from being overwhelmed by distractions.	ის ასევე მოქმედებს, როგორც ბუფერი იმისათვის, რომ დაიცვას CPU ზედმეტი გადატვირთულობისგან.


In this case, the I/O subsystem decides that your mouse click is pretty important so it generates an interrupt to the CPU.	ასეთ შემთხვევაში, შეტანა-გამოტანის ქვესისტემა წყვეტს, რომ თქვენი მაუსის დაჭერა საკმაოდ მნიშვნელოვანია, ამიტომ CPU-სთვის აგენერირებს წყვეტას.


"Hey, CPU! Got a click here."	"ჰეი, CPU, დაწკაპუნება მივიღე".


The CPU, or central processing unit, is the brains of the whole computer.	CPU, ანუ ცენტრალური პროცესორი, არის კომპიუტერის ტვინი.


Just like your brain doesn't take up your whole body, the CPU doesn't take up the whole computer, but it runs the show all the same.	ისევე როგორც თქვენი ტვინი არ იკავებს მთელს თქვენს სხეულს, CPU-ც არ იკავებს მთელს კომპიუტერს, მაგრამ შოუს მთავარი გმირი მაინც ისაა.


And the CPU's job, its whole job, is fetching instructions from memory and executing them.	CPU-ს მთელი საქმე ისაა, რომ მეხსიერებიდან ინსტრუქციები მიიღოს და შეასრულოს ისინი.


So, while you're typing, typing, typing, maybe really fast, like 60 words a minute, the CPU is fetching and executing billions of instructions a second.	როცა თქვენ კრეფთ, კრეფთ, კრეფთ, შეიძლება ძალიანაც ჩქარა, მაგალითად 60 სიტყვას წუთში, CPU - იღებს და ასრულებს მილიარდობით ინსტრუქციას წამში.


Yes, billions every second: instructions to move your mouse around on the screen, to run that clock widget on your desktop, play your internet radio, manage the files you're editing on the hard drive, and much, much more.	დიახ, მილიარდობით - ყოველ წამს: ინსტრუქციას, რომ გაამოძრაოს თქვენი მაუსი ეკრანზე; რომ საათის ვიჯეტი ამუშაოს ეკრანზე; უკრას თქვენი ინტერნეტ-რადიო; მართოს ის ფაილები მყარ დისკზე, რომლებსაც თქვენ არედაქტირებთ და კიდევ ბევრად მეტი და მეტი!


Your computer's CPU is one heck of a multitasker!	თქვენი კომპიუტერის CPU ერთი დიდი მულტიტასკერია!


"But oh my gosh there's a very important mouse click coming through now!	"მაგრამ ო, ღმერთო ჩემო, ახლა ძალიან მნიშვნელოვანი მაუსის დაწკაპუნება გვიახლოვდება!


Let's drop everything now and deal with that!"	მოდით ყველაფერი დავივიწყოთ და მას მივხედოთ!"


There are programs for everything that the CPU does.	ყველაფრისთვის, რასაც CPU აკეთებს, არსებობს პროგრამები.


A special program for the mouse, for the clock widget, for the internet radio, and for dealing with letters sent by the keyboard.	მაუსისთვის სპეციალური პროგრამაა, ცალკეა საათის ვიჯეტისთვის, ინტერნეტ რადიოსთვის და წერილებისთვის, რომლებიც კლავიატურაზე იკრიფება.


Each program was initially written by a human in a human-readable programming language, like Java, C++, or Python.	თითოეული პროგრამა თავდაპირველად ადამიანმა დაწერა ადამინასთვის გასაგებ, პროგრამირების ენაზე, როგორიცაა ჯავა, C++, ან პითონი.


But human programs take up a lot of space and contain a lot of unnecessary information to a computer, so they are compiled and made smaller and stored in bits of ones and zeros in memory.	მაგრამ ადამიანების მიერ შექმნილი პროგრამები დიდ ადგილს იკავებენ და შეიცავენ ბევრ, კომპიუტერისათვის უსარგებლო ინფორმაციას, ამიტომ ისინი კომპილირდებიან, პატარავდებიან და კომპიუტერის მეხსიერებაში, ერთეულოვან და ნულოვან ბიტებად ინახებიან.


The CPU realizes that it needs instructions for how to deal with this mouse click, so it looks up the address for the mouse program and sends a request to the memory subsystem for instructions stored there.	CPU იაზრებს, რომ მას ინსტრუქციები სჭირდება, რომ მიხედოს ამ მაუსის დაწკაპუნებას. ასეთ დროს, ის მოძებნის მაუსის პროგრამის მისამართს, გაუგზავნის მოთხოვნას მეხსიერების ქვესისტემას, რომ მან იქ შენახული ინსტრუქციები მოაწოდოს.


Each instruction in the mouse device driver is duly fetched and executed.	მაუსის დრაივერის თითოეული ასეთი ინსტრუქცია, ზედმიწევნით ამოიღება და სრულდება.


And that's not nearly the end of the story!	და ეს ჯერ კიდევ არ არის ისტორიის დასასრული!


Because the CPU learns that the mouse was clicked when the cursor was over a picture of a button on the monitor screen, and so, the CPU asks memory for the monitor program to find out what that button is.	CPU ახლა იგებს, რომ როცა მაუსი დააწკაპუნეს, კურსორი მონიტორზე გამოსახულ ღილაკის ფოტოზე იყო გაჩერებული, ამიტომ CPU მეხსიერებას, მონიტორის პროგრამას სთხოვს, რომ გაიგოს რა ღილაკია ეს.


And then the CPU has to ask memory for the program for the button, which means that the CPU needs the monitor program again to show the video associated with the button, and so it goes.	შემდეგ CPU-მ მეხსიერებას ღილაკის პროგრამა უნდა სთხოვოს, რაც ნიშნავს, რომ CPU-ს ისევ მონიტორის პროგრამა სჭირდება იმისათვის, რომ ამ ღილაკთან დაკავშირებული ვიდეო ჩართოს, და ვიდეოც ეშვება.


And let's just say there are a lot of programs involved before you even see the button on the screen light up when you clicked it.	მარტივად რომ ვთქვათ, ძალიან ბევრი პროგრამაა ჩართული იქამდე, სანამ დაინახავთ, რომ ის ერთი წერტილი, რომელსაც დააჭირეთ, განათდა.


So, just the simple task of clicking your mouse means visiting all of the critical components of your computer's architecture: peripherals, the basic input-output system, the CPU, programs, and memory, and not one gremlin.	ესე იგი, ისეთი მარტივი დავალება, როგორიც მაუსის დაწკაპუნებაა, კომპიუტერის ყველა მნიშვნელოვანი კომპონენტის მონახულებას ნიშნავს: პერიფერიების, შეტანა-გამოტანის საბაზისო სისტემის და CPU-ს, პროგრამების, და მეხსიერების, და არც ერთი გრემლინის!


Democracy.	დემოკრატია.


In the West, we make a colossal mistake taking it for granted.	დასავლეთში, დიდ შეცდომას ვუშვებთ, როცა მას გარანტირებულ მოცემულობად ვიღებთ.


We see democracy not as the most fragile of flowers that it really is, but we see it as part of our society's furniture.	ჩვენ დემოკრატიას ვხედავთ, არა როგორც ფაქიზ ყვავილს, როგორიც ისაა სინამდვილეში, არამედ როგორც ჩვენი საზოგადოების განუყოფელ ნაწილს.


We tend to think of it as an intransigent given.	ჩვენ გვჩვევია მისი როგორც უცვლელი მოცემულობის აღქმა.


We mistakenly believe that capitalism begets inevitably democracy.	ჩვენ შეცდომით გვგონია, რომ კაპიტალიზმი თავისთავად შობს დემოკრატიას.


It doesn't.	ასე არ არის.


Singapore's Lee Kuan Yew and his great imitators in Beijing have demonstrated beyond reasonable doubt that it is perfectly possible to have a flourishing capitalism, spectacular growth, while politics remains democracy-free.	სინგაპურელმა ლი კუან იუმ და მისმა დიდმა მიმდევრებმა პეკინიდან ამის უტყუარი დემონსრაცია გააკეთეს, რომ სრულიად შესაძლებელია, კაპიტალიზმი ყვაოდეს, იყოს არნახული ზრდა, ამ დროს კი პოლიტიკა დაცლილი იყოს დემოკრატიისგან.


Indeed, democracy is receding in our neck of the woods, here in Europe.	მართლაც, დემოკრატია მცირდება ჩვენთან, აქ ევროპაში.


Earlier this year, while I was representing Greece -- the newly elected Greek government -- in the Eurogroup as its Finance Minister, I was told in no uncertain terms that our nation's democratic process -- our elections -- could not be allowed to interfere with economic policies that were being implemented in Greece.	წლის დასაწყისში, როცა საბერძნეთს წარმოვადგენდი... ახალ არჩეულ საბერძნეთის მთავრობას... ევროჯგუში როგორც ფინანსთა მინისტრი, ცალსახად მითხრეს, რომ ჩვენი ქვეყნის დემოკრატიული პროცესი, ჩვენი არჩევნები ვერ იქონიებს გავლენას ეკონომიკურ პოლიტიკაზე, რომელიც საბერძნეთშია დანერგილი


At that moment, I felt that there could be no greater vindication of Lee Kuan Yew, or the Chinese Communist Party, indeed of some recalcitrant friends of mine who kept telling me that democracy would be banned if it ever threatened to change anything.	ამ მომენტში. მე ვიგრძენი, რომ შეუძლებელია არსებობდეს ლი კუან იუს და ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ამაზე დიდი გამართლება, ზოგი ჩემი ჯიუტი მეგობრისაც, რომელიც მეუბნებოდა, რომ დემოკრატია აიკრძალება, თუ ის რამის შეცვლის საფრთხეს შექმნის


Tonight, here, I want to present to you an economic case for an authentic democracy.	ამ საღამოს, აქ, მინდა წარმოგიდგინოთ ეკონომიკური სისტემა ნამდვილი დემოკრატიისთვის.


I want to ask you to join me in believing again that Lee Kuan Yew, the Chinese Communist Party and indeed the Eurogroup are wrong in believing that we can dispense with democracy -- that we need an authentic, boisterous democracy.	მინდა გთხოვოთ შემომიერთდეთ იმის კვლავ დაჯერებაში, რომ ლი კუან იუ და ჩინეთის კომუნისტური პარტია და ასევე ევროჯგუფი ცდებიან როცა ჰგონიათ, რომ ჩვენ შეგვიძლია უგულებელვყოთ დემოკრატია და იმაში, რომ ჩვენ გვჭირდება ნამდვილი, მძვინვარე დემოკრატია,


And without democracy, our societies will be nastier, our future bleak and our great, new technologies wasted.	და მის გარეშე, ჩვენი საზოგადოება იქნება უფრო საშინელი, მომავალი უფერული და ჩვენი დიდებული, ახალი ტექნოლოგიები დაკარგული.


Speaking of waste, allow me to point out an interesting paradox that is threatening our economies as we speak.	დანაკარგებს რაც შეეხება, ნება მომეცით საინტერესო პარადოქსი აღვნიშნო, რომელიც ჩვენს ეკონომიკებს უქმნის საფრთხეს.


I call it the twin peaks paradox.	მე ამას ტყუპი მწვერვალის პარადოქსს ვეძახი.


One peak you understand -- you know it, you recognize it -- is the mountain of debts that has been casting a long shadow over the United States, Europe, the whole world.	ერთ მწვერვალს ხვდებით... თქვენ იცით ის, ამჩნევთ მას... ეს ვალების მთაა, რომელიც აშშ-ს, ევროპას და მთელს მსოფლიოს ჩრდილავს.


We all recognize the mountain of debts.	ჩვენ ყველა ვამჩნევთ ვალების მთას,


But few people discern its twin.	მაგრამ ცოტა თუ ამოიცნობს ამას როგორც ტყუპ მწვერვალს.


A mountain of idle cash belonging to rich savers and to corporations, too terrified to invest it into the productive activities that can generate the incomes from which you can extinguish the mountain of debts and which can produce all those things that humanity desperately needs, like green energy.	უმოქმედო ფულის მთა, რომელიც მდიდარ დამზოგავებს და კორპორაციებს ეკუთვნის. ზედმეტად უფრთხიან წარმოებაში ინვესტირებას, რომელიც გამოიმუშავებს მოგებას, რომელიც ვალების მთას აღმოფხვრის და რომელიც აწარმოებს ყველაფერ იმას, რაც კაცობრიობას ასე ძალიან ესაჭიროება, როგორც "მწვანე" ენერგია.


Now let me give you two numbers.	ნება მომეცით ორი რიცხვი მოგაწოდოთ.


Over the last three months, in the United States, in Britain and in the Eurozone, we have invested, collectively, 3.4 trillion dollars on all the wealth-producing goods -- things like industrial plants, machinery, office blocks, schools, roads, railways, machinery, and so on and so forth.	გასული სამი თვის მანძილზე აშშ-ში, ბრიტანეთში და ევროზონაში ერთად 3.4 ტრილიონი დოლარის ინვესტიცია გაკეთდა ყველა ისეთ დოვლათის შემქმნელ საქონელზე, როგორიცაა სამრეწველო საწარმოები, სამანქანო დანადგარები, საოფისე შენობები, სკოლები, გზები, რკინიგზები და ა.შ.


$3.4 trillion sounds like a lot of money until you compare it to the $5.1 trillion that has been slushing around in the same countries, in our financial institutions, doing absolutely nothing during the same period except inflating stock exchanges and bidding up house prices.	3.4 ტრილიონი დოლარი შთამბეჭდავად ჟღერს, სანამ მას 5.1 ტრილიონს შეადარებთ, რომელიც იმავე ქვეყნებში, ჩვენს ფინანსურ დაწესებულებებში, საფონდო ბირჟებზე ინფლაციის და უძრავ ქონებაზე ფასების ზრდის გარდა, ყველანაირი დანიშნულების გარეშე მოძრაობს, ამავე პერიოდში.


So a mountain of debt and a mountain of idle cash form twin peaks, failing to cancel each other out through the normal operation of the markets.	მაშ, ვალების და უმოქმედო ფულის მთა, ისინი ტყუპ პიკს ქმნიან, რომლებიც ნორმალური ფუქციონირების ბაზარით ერთმანეთს ვერ აბათილებენ.


The result is stagnant wages, more than a quarter of 25- to 54-year-olds in America, in Japan and in Europe out of work.	შედეგად გაყინული ხელფასები, 25-დან 54 წლამდე ადამიანების მეოთხედზე მეტი უმუშევარი აშშ-ში, იაპონიაში და ევროპაში.


And consequently, low aggregate demand, which in a never-ending cycle, reinforces the pessimism of the investors, who, fearing low demand, reproduce it by not investing -- exactly like Oedipus' father, who, terrified by the prophecy of the oracle that his son would grow up to kill him, unwittingly engineered the conditions that ensured that Oedipus, his son, would kill him.	და შესაბამისად დაბალი ერთობლივი მოთხოვნა, რაც ამ უწყვეტ წრეში ინვესტორების პესიმიზმს აძლიერებს, რომლებსაც დაბალი მოთხოვნა აშინებთ და ინვესტირებას არ ახორციელებენ. ზუსტად ოიდიპოსის მამასავით, რომელსაც აშინებდა ორაკულის წინასწარმეტყველება, რომ მისი ვაჟი გაიზრდება და მოკლავს მას. ამით უნებლიედ შექმნა იმის პირობები, რომ მის ვაჟს, ოიდიპოსს, იგი მოეკლა.


This is my quarrel with capitalism.	ეს არის კაპიტალიზმთან ჩემი უთანხმოება.


Its gross wastefulness, all this idle cash, should be energized to improve lives, to develop human talents, and indeed to finance all these technologies, green technologies, which are absolutely essential for saving planet Earth.	მისი დიდი დანაკარგები, მთელი ეს უმოქმედო ფული, ამოქმედებული უნდა იქნას ცხოვრების გასაუმჯობესებლად და ადამიანური ნიჭის განსავითარებლად და რა თქმა უნდა ყველა იმ ტექნოლოგიის დასაფინანსებლად, როგორც "მწვანე" ტექნოლოგიაა, რომელიც აბსოლუტურად აუცილებელია დედამიწის გადასარჩენად.


Am I right in believing that democracy might be the answer?	მართალი ვარ როცა მგონია, რომ დემოკრატია შეიძლება იყოს ამის პასუხი?


I believe so, but before we move on, what do we mean by democracy?	მე ასე მგონია, მაგრამ სანამ განვაგრძობთ, რას ვგულისხმობთ დემოკრატიაში?


Aristotle defined democracy as the constitution in which the free and the poor, being in the majority, control government.	არისტოტელემ დემოკრატია განმარტა, როგორც კონსტიტუცია, სადაც უმრვლესობაში მყოფი თავისუფალი და ღარიბი ხალხი, აკონტროლებს მთავრობას.


Now, of course Athenian democracy excluded too many.	რა თქმა უნდა ათენის დემოკრატია ბევრს გამორიცხავდა.


Women, migrants and, of course, the slaves.	ქალებს, მიგრანტებს და მონებს რა თქმა უნდა.


But it would be a mistake to dismiss the significance of ancient Athenian democracy on the basis of whom it excluded.	მაგრამ შეცდომა იქნებოდა ძველი ათენური დემოკრატიის მნიშვნელობის იგნორირება, იმის საფუძველზე თუ ვის გამორიცხავდა.


What was more pertinent, and continues to be so about ancient Athenian democracy, was the inclusion of the working poor, who not only acquired the right to free speech, but more importantly, crucially, they acquired the rights to political judgments that were afforded equal weight in the decision-making concerning matters of state.	რაც უფრო არსებითი იყო ძველი ათენის დემოკრატიაში და ახლაც არის, იყო მშრომელი ღარიბების ჩართულობა, რომლებმაც არა მხოლოდ თავისუფალი სიტყვას უფლება მიიღეს, არამედ უფრო მნიშვნელოვანი და გადამწყვეტი, მათ მიიღეს პოლიტიკური შეფასების უფლება, რაც თანაბარი საშუალება იყო მონაწილეობა მიეღოთ სახელმწიფო მნიშვნელობის გადაწყვეტილებების მიღებაში.


Now, of course, Athenian democracy didn't last long.	რა თქმა უნდა ათენის დემოკრატია დიდხანს არ გაგრძელებულა.


Like a candle that burns brightly, it burned out quickly.	როგორც კაშკაშა სანთელი, რომელიც სწრაფად ჩაიწვა


And indeed, our liberal democracies today do not have their roots in ancient Athens.	და რასაკვირველია, ჩვენი დღევანდელი ლიბერალური დემოკრატიების ფესვები ძველ ათენში არაა.


They have their roots in the Magna Carta, in the 1688 Glorious Revolution, indeed in the American constitution.	მათი ფესვები "დიდ ქარტიაშია", 1688 წლის "დიად რევოლუციაში", და ამერიკის კონსტიტუციაში.


Whereas Athenian democracy was focusing on the masterless citizen and empowering the working poor, our liberal democracies are founded on the Magna Carta tradition, which was, after all, a charter for masters.	როცა ათენის დემოკრატია თავისუფალი მოქალაქეების და მშრომელი ღარიბების უფლებებზე აკეთებდა აქცენტს, ჩვენი ლიბერალური დემოკრატიები "დიდი ქარტიის" ტრადიციას ეფუძნება, რომელიც სინამდვილეში ბატონების ქარტია იყო.


And indeed, liberal democracy only surfaced when it was possible to separate fully the political sphere from the economic sphere, so as to confine the democratic process fully in the political sphere, leaving the economic sphere -- the corporate world, if you want -- as a democracy-free zone.	და რა თქმა უნდა ლიბერალური დემოკრატია მხოლოდ მაშინ გაჩნდა როცა შესაძლებელი გახდა პოლიტიკური სფეროს და ეკონომიკური სფეროს სრული განცალკევება, იმისთვის რომ დემოკრატიული პროცესი მთლიანად პოლიტიკურ სფეროთი შემოსაზღვრულიყო ეკონომიკური სფეროს... თუ გნებავთ, კორპორატიული მსოფლიოს... დემოკრატიისგან თავისუფალ ზონად დატოვებით.


Now, in our democracies today, this separation of the economic from the political sphere, the moment it started happening, it gave rise to an inexorable, epic struggle between the two, with the economic sphere colonizing the political sphere, eating into its power.	დღეს, ჩვენ დემოკრატიებში ეკონომიკური სფეროს პოლიტიკურიდან გამოყოფამ, იმ მომენტში როცა ეს დაიწყო, უმოწყალო ბრძოლა წარმოშვა ამ ორს შორის. ეკონომიკურმა სფერომ პოლიტიკურის კოლონიზება დაიწყო, მისი ძალაუფლების ჭამა.


Have you wondered why politicians are not what they used to be?	გიფიქრიათ რატომ აღარ არიან პოლიტიკოსები ისეთები როგორებიც ადრე იყვნენ?


It's not because their DNA has degenerated.	ეს იმიტომ არაა, რომ მათი დნმ გადაგვარდა.


(Laughter) It is rather because one can be in government today and not in power, because power has migrated from the political to the economic sphere, which is separate.	(სიცილი) არამედ იმიტომ რომ დღეს შეიძლება მთავრობაში იყო, მაგრამ არ გქონდეს ძალაუფლება, რადგან ძალაუფლებამ პოლიტიკური სფეროდან ეკომონიკურში გადაინაცვლა, რომელიც განცალკევებულია.


Indeed, I spoke about my quarrel with capitalism.	მართლაც, მე კაპიტალიზმთან ჩემ უთანხმოებაზე ვსაუბრობდი.


If you think about it, it is a little bit like a population of predators, that are so successful in decimating the prey that they must feed on, that in the end they starve.	რომ დაუფიქრდეთ, ეს რაღაც მტაცებლების ჯგუფივითაა, რომელიც ისეთი წარმატებით ანადგურებს საკვებ ნადავლს, რომ ბოლოს შიმშილობს.


Similarly, the economic sphere has been colonizing and cannibalizing the political sphere to such an extent that it is undermining itself, causing economic crisis.	ანალოგიურად, ეკონომიკური სფერო ისეთ დონეზე ახდენს პოლიტიკური სფეროს კოლონიზაციას და კანიბალიზაციას, რომ საკუთარ თავს უთხრის ძირს, რითიც ეკონომიკურ კრიზისს იწვევს.


Corporate power is increasing, political goods are devaluing, inequality is rising, aggregate demand is falling and CEOs of corporations are too scared to invest the cash of their corporations.	კორპორატიული ძალაუფლება იზრდება, პოლიტიკური სიკეთეები უფასურდება, უთანასწორობა იზრდება, ერთობლივი მოთხოვნა ეცემა და კორპორაციების მმართველები ზედმეტად შეშინებულები არიან ინვესტირებისთვის.


So the more capitalism succeeds in taking the demos out of democracy, the taller the twin peaks and the greater the waste of human resources and humanity's wealth.	ანუ, რაც უფრო წარმატებულია კაპიტალიზმი "დემოს"(ხალხი) ამოგდებით დემოკრატიიდან, მით უფრო მაღალია ტყუპი მწვერვალი და უფრო დიდია ადამიანური რესურსის და ადამიანთა კეთილდღეობის დანაკარგი.


Clearly, if this is right, we must reunite the political and economic spheres and better do it with a demos being in control, like in ancient Athens except without the slaves or the exclusion of women and migrants.	ცხადია, თუ ეს მართალია, მაშინ ჩვენ პოლიტიკური და ეკონომიკური სფეროები კვლავ უნდა გავაერთიანოთ და უმჯობესია ეს "დემოს" კონტროლის ქვეშ გაკეთდეს, როგორც ძველ ათენში, იმ განსხვავებით რომ მონები, ან ქალები და მიგრანყები არ გამოვრიცხოთ.


Now, this is not an original idea.	ეს იდეა ახალი არ არის.


The Marxist left had that idea 100 years ago and it didn't go very well, did it?	მემარცხენე მარქსისტებს ის 100 წლის წინ ჰქონდათ და ეს არც თუ ისე კარგად დამთავრდა, არა?


The lesson that we learned from the Soviet debacle is that only by a miracle will the working poor be reempowered, as they were in ancient Athens, without creating new forms of brutality and waste.	გაკვეთილი რაც საბჭოთა ჩავარდნიდან ვისწავლეთ არის ის, რომ ახალი სახის სისასტიკის და დანაკარების გარეშე, მხოლოდ სასწაული შესძენს მშრომელ ღარიბებს ისეთ უფლებებს როგორც ძველ ათენში.


But there is a solution: eliminate the working poor.	მაგრამ არსებობს გამოსავალი: მშრომელი ღარიბების გამორიცხვა.


Capitalism's doing it by replacing low-wage workers with automata, androids, robots.	კაპიტალიზმი ამას აკეთებს დაბალანაზღაურებადი მუშახელის ავტომატიკით, ანდროიდებით, რობოტებით ჩანაცვლებით.


The problem is that as long as the economic and the political spheres are separate, automation makes the twin peaks taller, the waste loftier and the social conflicts deeper, including -- soon, I believe -- in places like China.	პრობლემა ისაა, რომ სანამ ეკონომკური და პოლიტიკური სფეროები განცალკევებულია, ავტომატიზაცია ტყუპ მწვერვალს უფრო ამაღლებს, დანაკარგებს უფრო ზრდის და სოციალურ კონფლიქტს აღრმავებს. მალე, ვფიქრობ, ისეთი ადგილების ჩათვლით, როგორც ჩინეთია.


So we need to reconfigure, we need to reunite the economic and the political spheres, but we'd better do it by democratizing the reunified sphere, lest we end up with a surveillance-mad hyperautocracy that makes The Matrix, the movie, look like a documentary.	ამიტომ გადაწყობა გვჭირდება. ეკონომიკური და პოლიტიკური სფეროები კვლავ უნდა გავაერთიანოთ, მაგრამ უმჯობესია გაერთიანებული სფეროს დემოკრატიზებით თვალთვალზე ჩაციკლული ჰიპერავტოკრატია რომ არ მივიღოთ, რომელიც ფილმ "მატრიცას" დოკუმენტურად აქცევს.


(Laughter) So the question is not whether capitalism will survive the technological innovations it is spawning.	(სიცილი) კითხვა ის კი არაა, გადაურჩება თუ არა კაპიტალიზმი ტექნოლოგიურ სიახლეებს, რომლებსაც ის წარმოშობს,


The more interesting question is whether capitalism will be succeeded by something resembling a Matrix dystopia or something much closer to a Star Trek-like society, where machines serve the humans and the humans expend their energies exploring the universe and indulging in long debates about the meaning of life in some ancient, Athenian-like, high tech agora.	არამედ უფრო საინტერესოა კითხვაა, გადაიზრდება თუ არა კაპიტალიზმი "მატრიცისნაირ" დისტოპიაში, თუ რაღაც "ვარსკვლავური გზის" მსგავს საზოგადოებაში, სადაც ადამიანებს მანქანები ემსახურება და ადამიანი კი საკუთარ ენერგიას სამყაროს გამოკვლევას ახმარს და ერთვება გრძელ საუბრებში ცხოვრების არსზე, რომელიმე ძველ ათენისმაგვარ მაღალ ტექნოლოგიურ აგორაში(ქალაქის ცენტრი).


I think we can afford to be optimistic.	მგონი ოპტიმიზმის საფუძველი გვაქვს,


But what would it take, what would it look like to have this Star Trek-like utopia, instead of the Matrix-like dystopia?	მაგრამ რა დაგვჭირდება ამისთვის როგორი იქნება ეს "ვარსკვლავური გზის" მსგავსი უტოპია "მატრიცისნაირი" დისტოპიის ნაცვლად?


In practical terms, allow me to share just briefly, a couple of examples.	ნება მომეცით, მოკლედ გაგიზიაროთ რამდენიმე მაგალითი.