Right now there is an aspiring teacher in a graduate school of education who is watching a professor babble on and on about engagement in the most disengaging way possible.	სწორედ ახლა, მასწავლებლობის მაძიებელი განათლების უმაღლეს სკოლაში, უცქერს პროფესორს, რომელიც ისევ და ისევ ბუტბუტებს დაინტერესების თაობაზე ყველაზე ცუდი საშუალებით, რაც დაინტერესებას და ჩართულობას სრულად გამორიცხავს.


Right now there's a first-year teacher at home who is pouring through lesson plans trying to make sense of standards, who is trying to make sense of how to grade students appropriately, while at the same time saying to herself over and over again, "Don't smile till November," because that's what she was taught in her teacher education program.	სწორედ ახლა სახლშია მასწავლებელი, რომლისთვისაც სწავლების პირველი წელია და გზას იკვალავს გაკვეთილის გეგმებში, ცდილობს აზრი გამოიტანოს სტანდარტებიდან, ცდილობს გაიაზროს თუ როგორ შეაფასოს მოსწავლეები სათანადოდ და ამასთანავე, საკუთარ თავს ეუბნება ისევ და ისევ "არ გაიღიმო ნოემბრამდე", იმიტომ რომ ეს სწორედ ისაა, რაც მას ასწავლეს მასწავლებლების საგანმანათლებლო პროგრამაში.


Right now there's a student who is coming up with a way to convince his mom or dad that he's very, very sick and can't make it to school tomorrow.	სწორედ ახლა, ერთი მოსწავლე, ცდილობს მოიფიქრობს გზა, თუ როგორ დაარწმუნოს დედა და მამა, რომ ის ძლიერ ავადაა და არ შეუძლია ხვალ სკოლაში წასვლა.


On the other hand, right now there are amazing educators that are sharing information, information that is shared in such a beautiful way that the students are sitting at the edge of their seats just waiting for a bead of sweat to drop off the face of this person so they can soak up all that knowledge.	მეორე მხრივ, სწორედ ახლა არსებობენ არაჩვეულებრივი პედაგოგები, რომლებიც უზიარებენ ინფორმაციას, ეს ინფორმაცია გადაცემულია ისეთი მომხიბვლელი საშუალებით, რომ სტუდენტები სხედან თავიანთი ადგილების კიდეებში, უბრალოდ ელიან ამ ადამიანიდან ჩამოვარდნილ ოფლის წვეთს, რომ მათ შეისრუტონ მთელი ეს ცოდნა.


Right now there is also a person who has an entire audience rapt with attention, a person that is weaving a powerful narrative about a world that the people who are listening have never imagined or seen before, but if they close their eyes tightly enough, they can envision that world because the storytelling is so compelling.	სწორედ ახლა, არის ასევე ადამიანი, რომელსაც მთელი აუდიტორიის ყურადღება აქვს მიპყრობილი. პიროვნება, ისე ძლიერ მოუთხრობს სამყაროს შესახებ, რომელიც მსმენელებს არასდროს წარმოუდგენიათ ან უნახავთ, რომ თუ ისინი მაგრად დახუჭავენ თვალებს შეუძლიათ წარმოსახვაში დაინახონ ეს სამყარო იმიტომ, რომ თხრობა არის ძალიან დამაჯერებელი.


Right now there's a person who can tell an audience to put their hands up in the air and they will stay there till he says, "Put them down."	სწორედ ახლა, არის ერთი ადამიანი, რომელსაც შეუძლია აუდიტორიას უთხრას, ასწიონ ხელები მაღლა და ისინი ასე იქნებიან, სანამ ის იტყვის "ჩამოსწიეთ".


Right now.	სწორედ ახლა.


So people will then say, "Well, Chris, you describe the guy who is going through some awful training but you're also describing these powerful educators.	ასე რომ, ადამიანები შემდეგ იტყვიან "იცი რა, კრის, შენ აღწერ პიროვნებას, რომელმაც მიიღო საშინელი განათლება, მაგრამ შენ ასევე აღწერ ამ ძლიერ პედაგოგებს.


If you're thinking about the world of education or urban education in particular, these guys will probably cancel each other out, and then we'll be okay."	თუ შენ ფიქრობ საგანმანათლებლო სამყაროზე ან უფრო კონკრეტულად, ქალაქის განათლებაზე, ალბათ, ეს ადამიანები ერთმანეთს უბრალოდ დააბალანსებენ და ყველანი კარგად ვიქნებით".


The reality is, the folks I described as the master teachers, the master narrative builders, the master storytellers are far removed from classrooms.	რეალობა ისაა, რომ ის პიროვნებები, ვინც მე აღვწერე, როგორც წამყვანი მასწავლებლები, წამყვანი თხრობის შემქმნელები, წამყვანი მთხრობელები ძალიან შორს არიან საკლასო ოთახებიდან.


The folks who know the skills about how to teach and engage an audience don't even know what teacher certification means.	იმ ადამიანებმა, ვინც კარგად იციან სწავლებისთვის და აუდიტორიის ჩართულობისთვის საჭირო უნარები ისიც კი არ იციან რას ნიშნავს მასწავლებელთა სერთიფიცირება.


They may not even have the degrees to be able to have anything to call an education.	შესაძლოა, მათ ხარისხიც კი არ აქვთ ისეთი, რომ განათლება ეწოდოს.


And that to me is sad.	და ეს ჩემთვის სამწუხაროა.


It's sad because the people who I described, they were very disinterested in the learning process, want to be effective teachers, but they have no models.	სამწუხაროა იმიტომ, რომ ადამიანები, რომლებიც მე აღვწერე, სასწავლო პროცესის მიმართ ინტერესი დაკარგეს, სურთ, რომ ეფექტური მასწავლებლები იყვნენ, მაგრამ მათ არ ყავთ მისაბაძი მაგალითები.


I'm going to paraphrase Mark Twain.	მე მინდა მარკ ტვენის პერიფრაზი გავაკეთო.


Mark Twain says that proper preparation, or teaching, is so powerful that it can turn bad morals to good, it can turn awful practices into powerful ones, it can change men and transform them into angels.	მარკ ტვენი ამბობს, რომ სათანადო მომზადება, ან სწავლება, არის ისეთი ძლიერი, რომ მას შეუძლია ცუდი ზნეობა კარგისკენ შეცვალოს, მას შეუძლია საშინელი პრაქტიკა ძლევამოსილი გახადოს მას შეუძლია შეცვალოს ადამიანი და ის ანგელოზად გადააქციოს.


The folks who I described earlier got proper preparation in teaching, not in any college or university, but by virtue of just being in the same spaces of those who engage.	ჩემს მიერ ზემოთ აღწერილმა ადამიანებმა მიიღეს სათანადო მომზადება სწავლებაში, არა რომელიმე კოლეჯში ან უნივერსიტეტში, არამედ უბრალოდ იმ ადგილებზე ყოფნის მეშვეობით, სადაც სხვებს შეუძლიათ ხალხის დაინტერესება.


Guess where those places are?	ხვდებით ეს რა ადგილები შეიძლება იყოს?


Barber shops, rap concerts, and most importantly, in the black church.	საპარიკმახეროები, რეპ კონცერტები, და ყველაზე მნიშვნელოვანი, აფრო-ამერიკელთა ეკლესია.


And I've been framing this idea called Pentecostal pedagogy.	და მე ვაყალიბებდი ამ იდეას, რომელსაც ორმოცდაათიანელთა პედაგოგიკას ვუწოდებ.


Who here has been to a black church?	ვინ არის ნამყოფი აფრო-ამერიკელთა ეკლესიაში?


We got a couple of hands.	რამდენიმე ხელს ვხედავ.


You go to a black church, their preacher starts off and he realizes that he has to engage the audience, so he starts off with this sort of wordplay in the beginning oftentimes, and then he takes a pause, and he says, "Oh my gosh, they're not quite paying attention."	თქვენ მიდიხართ აფრო-ამერიკელთა ეკლესიაში, მათი მღვდელი იწყებს და ის აცნობიერებს, რომ მან უნდა ჩართოს აუდიტორია, ასე რომ ხშირად ის თავდაპირველად იწყებს რაღაც სიტყვების თამაშს და შემდეგ პაუზას აკეთებს, და ამბობს "ღმერთო ჩემო, ისინი სულაც არ მაქცევენ ყურადღებას".


So he says, "Can I get an amen?"	ამიტომ ის ამბობს "შეგიძლიათ თქვათ ამინ?"


Audience: Amen.	აუდიტორია: ამინ.


Chris Emdin: So I can I get an amen? Audience: Amen.	კრის ემდინი: შეგიძლიათ თქვათ ამინ?


CE: And all of a sudden, everybody's reawoken.	აუდიტორია: ამინ და უცბად, ყველა გამოფხიზლდა.


That preacher bangs on the pulpit for attention.	მღვდელი ურტყამს კათედრაზე ყურადღების მისაქცევად.


He drops his voice at a very, very low volume when he wants people to key into him, and those things are the skills that we need for the most engaging teachers.	მას ხმა ძალიან, ძალიან დაბალ ტონზე დაყავს, როცა მას სურს, რომ ხალხმა კარგად მოუსმინოს და ეს სწორედ ის უნარებია, რომელიც ჩვენ გვჭირდება ყველაზე საინტერესო მასწავლებლებისთის.


So why does teacher education only give you theory and theory and tell you about standards and tell you about all of these things that have nothing to do with the basic skills, that magic that you need to engage an audience, to engage a student?	ასე რომ, რატომ იძლევა პედაგოგთა განათლება თეორიას და მხოლოდ თეორიას და გიყვება სტანდარტების და იმის შესახებ, რასაც არაფერი საერთო არ აქვს ძალიან ძირითად უნარებთან, იმ მაგიასთან, რაც გჭირდება რომ დააინტერესო აუდიტორია, ჩართო მოსწავლე.


So I make the argument that we reframe teacher education, that we could focus on content, and that's fine, and we could focus on theories, and that's fine, but content and theories with the absence of the magic of teaching and learning means nothing.	ამიტომ, მე მაქვს არგუმენტი, რომ უნდა გადავაკეთოთ პედაგოგთა განათლება, რომ ჩვენ შეგვიძლია მივაქციოთ ყურადღება შინაარსს და ეს ნორმალურია, შეგვიძლია ფოკუსირება მოვახდინოთ თეორიაზე და ესეც ნორმალურია, მაგრამ შინაარსი და თეორიები სწავლის და სწავლების მაგიის გარეშე არაფერს ნიშნავს.


Now people oftentimes say, "Well, magic is just magic."	ახლა ხალხი ხშირად ამბობს "მაგია, უბრალოდ, მაგიაა".


There are teachers who, despite all their challenges, who have those skills, get into those schools and are able to engage an audience, and the administrator walks by and says, "Wow, he's so good, I wish all my teachers could be that good."	არიან მასწავლებლები, რომლებსაც აქვთ ეს უნარები, რომლებიც მათ წინაშე მდგარი გამოწვევების მიუხედავად, მიდიან იმ სკოლებში და შეუძლიათ დააინტერესონ აუდიტორია, და ადმინისტრატორი ჩაივლის და იტყვის: "რა მაგარია, ნეტავ, ჩემი ყველა მასწავლებელი ასეთი კარგი იყოს".


And when they try to describe what that is, they just say, "He has that magic."	და როცა ისინი ცდილობენ აღწერონ ეს რა არის, ისინი უბრალოდ ამბობენ, "მას აქვს ის მაგია".


But I'm here to tell you that magic can be taught.	მაგრამ მე აქ ვარ, რომ გითხრათ ეს მაგია ისწავლება.


Magic can be taught.	მაგიის სწავლა შესაძლებელია.


Magic can be taught.	მაგიის სწავლა შესაძლებელია


Now, how do you teach it?	როგორ ასწავლი მას?


You teach it by allowing people to go into those spaces where the magic is happening.	მას ასწავლი თუ ხალხს მისცემ შესაძლებლობას წავიდეს იმ ადგილებში სადაც ეს მაგია ხდება.


If you want to be an aspiring teacher in urban education, you've got to leave the confines of that university and go into the hood.	თუ გსურს იყოს მომავალი მასწავლებელი ქალაქის განათლებაში შენ უნდა დატოვო უნივერსიტეტის საზღვრები და გახვიდე სამეზობლოში.


You've got to go in there and hang out at the barbershop, you've got to attend that black church, and you've got to view those folks that have the power to engage and just take notes on what they do.	უნდა წახვიდე და გაისაუბრო საპარიკმახეროში, ესტუმრო აფრო-ამერიკელთა ეკლესიას და უნდა ნახო ეს ადამიანები, რომელთაც შესწევთ უნარი, რომ დააინტერესონ და ჩაინიშნო რას აკეთებენ.


At our teacher education classes at my university, I've started a project where every single student that comes in there sits and watches rap concerts.	ჩემს უნივერსიტეტში მასწავლებელთა განათლების ლექციებზე დავიწყე პროექტი, სადაც თითოეული სტუდენტი მიდის და უყურებს რეპ კონცერტს.


They watch the way that the rappers move and talk with their hands.	ისინი უყურებენ თუ როგორ მოძრაობენ რეპერები და საუბრობენ ხელებით.


They study the way that he walks proudly across that stage.	ისინი სწავლობენ სცენაზე ამაყად სიარულს.


They listen to his metaphors and analogies, and they start learning these little things that if they practice enough becomes the key to magic.	ისინი უსმენენ მის მეტაფორებს და ანალოგიებს და იწყებენ ამ პატარა დეტალების შესწავლას, რაც, თუ კარგად ივარჯიშებენ, გახდება მაგიის გასაღები.


They learn that if you just stare at a student and raise your eyebrow about a quarter of an inch, you don't have to say a word because they know that that means that you want more.	ისინი სწავლობენ, რომ თუ შენ შეხედავ მოსწავლეს და აწევ წარბს სულ რაღაც 1/4 ინჩით, (0.6 სმ,) არ არის საჭირო არცერთი სიტყვის თქმა რადგან მათ იციან, ეს ნიშნავს, რომ შენ მეტი გინდა.


And if we could transform teacher education to focus on teaching teachers how to create that magic then poof! we could make dead classes come alive, we could reignite imaginations, and we can change education.	და თუ ჩვენ შევძლებთ მასწავლებელთა განათლების შეცვლას, რომ ყურადღება მიექცეს მასწავლებლების სწავლებას თუ როგორ შევქმნათ მაგია მაშინ დამტკიცებულია! ჩვენ შეგვიძლია მკვდარი კლასი გამოვაცოცხლოთ, შეგვიძლია გამოვაღვიძოთ ფანტაზიები, და ჩვენ შეგვიძლიათ შევცვალოთ განათლება.


Thank you.	მადლობთ.


When people think about cities, they tend to think of certain things.	როდესაც ადამიანები ფიქრობენ ქალაქზე ისინი ფიქრობენ კონკრეტულ საგნებზე .


They think of buildings and streets and skyscrapers, noisy cabs.	შენობებზე, ქუჩებზე და ცათამბრჯენებზე , ხმაურიან ტაქსებზე.


But when I think about cities, I think about people.	როდესაც მე ვფიქრობ ქალაქზე . მე ვფიქრობ ხალხზე.


Cities are fundamentally about people, and where people go and where people meet are at the core of what makes a city work.	ქალაქები არის ხალხისთვის, ხოლო სადაც ხალხი დადის , ერთმანეთს ხვდება არის ბირთვი რაც ქალაქს ამუშავებს.


So even more important than buildings in a city are the public spaces in between them.	მაშასადამე შენობებზე უფრო მნიშვნელოვანი არის საზოგადოებრივი სივრცეები შენობებს შორის.


And today, some of the most transformative changes in cities are happening in these public spaces.	სწორედ დღეს ყველაზე ტრანსფორმაციული ცვლილებები ხდება ქალაქის საზოგადოებრივ სივრცეებში.


So I believe that lively, enjoyable public spaces are the key to planning a great city.	მე მჯერა რომ ცოცხალი , სასიამოვნო, საზოგადოებრივი სივრცეები არის გასაღები დიდებული ქალაქების დაგეგმარებისთვის.


They are what makes it come alive.	ეს არის ის რაც ქალაქს აცოცხლებს.


But what makes a public space work?	მაგრამ რა არის ის რასაც ქალაქი მოჰყავს მოძრაობაში?


What attracts people to successful public spaces, and what is it about unsuccessful places that keeps people away?	რა იზიდავს ხალხს წარმატებულ საზოგადოებრივ სივრცეებში, და როგორია წარუმატებელი სივრცეები რასაც ხალხი თავს არიდებს?


I thought, if I could answer those questions, I could make a huge contribution to my city.	ვიფიქრე თუ შევძლებდი ამ შეკითხვებზე პასუხების პოვნას ამით დიდ დახმარებას გავუწევდი ჩემს ქალაქს.


But one of the more wonky things about me is that I am an animal behaviorist, and I use those skills not to study animal behavior but to study how people in cities use city public spaces.	მე მაქვს ერთი უცნაურობა , შევისწავლი ცხოველთა ქცევას. შევისწავლი ცხოველთა ქცევას. მე ვიყენებ ამ გამოცდილებას არა ცხოველთა შესასახებ არამედ ადამიანები როგორ იყენებენ საზოგადოებრივ სივრცეებს.


One of the first spaces that I studied was this little vest pocket park called Paley Park in midtown Manhattan.	ერთ-ერთი პირველი სიცვრცე ,რომელიც შევისწავლე იყო ეს პატარა პარკი . "პალეი პარკი" "მიდთაუნ" მანჰეტანზე.


This little space became a small phenomenon, and because it had such a profound impact on New Yorkers, it made an enormous impression on me.	ეს პატარა პარკი გახდა მცირე ფენომენი. ვინაიდან, მას ქონდა ძლიერი გავლენა ნიუ იორკელებზე მან უზარმაზარი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე.


I studied this park very early on in my career because it happened to have been built by my stepfather, so I knew that places like Paley Park didn't happen by accident.	მე ვსწავლობდი ამ პარკს ჩემი კარიერის ადრეულ პერიოდში რადგან ის ჩემი მამინაცვლის აშენებულია. მე ვიცოდი რომ "პალეი პარკის" მსგავსი ადგილები შემთხვევით არ ჩნდება.


I saw firsthand that they required incredible dedication and enormous attention to detail.	მე ვხედავდი პირველწყაროთი თუ როგორი წარმოუდგენელი თავდადება და დეტალების მიმართ ყურადღება იყო საჭირო.


But what was it about this space that made it special and drew people to it?	მაგრამ რა იყო ის განსაკუთრებული ამ პარკში რაც ხალხს ასე იზიდავდა ?


Well, I would sit in the park and watch very carefully, and first among other things were the comfortable, movable chairs.	მე დავჯდებოდი პარკში და ყურადღებით ვაკვირდებოდი. ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ იყო კომფორტული მოძრავი სავაძლები.


People would come in, find their own seat, move it a bit, actually, and then stay a while, and then interestingly, people themselves attracted other people, and ironically, I felt more peaceful if there were other people around.	ხალხი მოდიოდა , პოულობდა სავარძელს თავისთვის, გადაინაცვლებდნენ და ჩერდებოდნენ საკმაო ხანს. შემდეგ საინტერესოა , ხალხმა თავად მიიზიდა დანარჩენები. გასაკვირად , თავი ვიგრძენი უფრო დაცულად ხალხის გარემოცვაში.


And it was green.	ის იყო გამწვანებული.


This little park provided what New Yorkers crave: comfort and greenery.	ამ პატარა პარკმა ნიუ იორკელებს მისცა ის რაც მათ სწყურიათ კომფორტი და სიმწვანე .


But my question was, why weren't there more places with greenery and places to sit in the middle of the city where you didn't feel alone, or like a trespasser?	თუმცა ჩემი კითხვა იყო რატომ არ არის მეტი მწვანე ადგილები, სივრცეები სადაც დაჯდები ქალაქის ცენტრში და თავს მარტოდ არ იგრძნობ, ან საზღვრის დამრღვევად.


Unfortunately, that's not how cities were being designed.	სამწუხაროთ ქალაქი არიყო ასე დაგეგმარებული. აქ ხედავთ ნაცნობ ხედს.


This is how plazas have been designed for generations.	ასე გეგმარდებოდა მოედნები მრავალი თაობა .


They have that stylish, Spartan look that we often associate with modern architecture, but it's not surprising that people avoid spaces like this.	ისინი გამოიყურებიან ელენაგტურად , სპარტანული შეხედულებით , რასაც ვუკავშრებთ თანამედროვე არქიტექტურას , თუმცა არ არის სიურპრიზი ხალხი თავს არიდებს მსგავს სივრცეებს.


They not only look desolate, they feel downright dangerous.	ისინი არა მხოლოდ უკაცრიელი ჩანს , არამედ საშიშიც.


I mean, where would you sit here?	სად დაჯდებოდი აქ?


What would you do here?	რას გააკეთებდი? მაგრამ არქიტექტორებს ის უყვართ.


They are plinths for their creations.	ის ხომ მათი შემოქმედების ნაყოფია.


They might tolerate a sculpture or two, but that's about it.	მათ შეგვიძლია ქანდაკებაც ვუწოდოთ , მაგრამ სულ ეს არის.


And for developers, they are ideal.	მშენებლებისთვისაც იდეალურია ,


There's nothing to water, nothing to maintain, and no undesirable people to worry about.	იქ არაფერია რომ მორწყო ან შეაკეთო არც არასასურველი ხალხი რომ იჯავრო.


But don't you think this is a waste?	არ ფიქრობთ რომ ეს არის გამოუსადეგარი?


For me, becoming a city planner meant being able to truly change the city that I lived in and loved.	მე როგორც ქალაქმგეგმარებელს მსურს შევძლო და შევცვალო ქალაქი,ისეთად სადაც ვისურვებდი ცხოვრებას და შევიყვარებდი.


I wanted to be able to create places that would give you the feeling that you got in Paley Park, and not allow developers to build bleak plazas like this.	მსურდა შემძლებოდა რომ შემექმნა სივრცეები სადაც იგრძნობდით იგივეს რასაც "პალეი პარკში" არ მიმეცა უფლება დეველოპერებისთვის აშენებინად მსგავსი უფერული მოედნები.


But over the many years, I have learned how hard it is to create successful, meaningful, enjoyable public spaces.	წლების გამოცდილების შემდეგ მე ვისწავლე, როგორი რთულია შექმნა წარმატებული , მნიშვნელოვანი და სასიამოვნო საზოგადოებრივი სივრცეები. როგორც ჩემი მამინაცვლისგან ვისწავლე ,


As I learned from my stepfather, they certainly do not happen by accident, especially in a city like New York, where public space has to be fought for to begin with, and then for them to be successful, somebody has to think very hard about every detail.	ეს შემთხვევით არ ხდება, განსაკუთრებით ნიუ იორკის მსგავს ქალაქში. სადაც საზოგადოებრივი სივრცისთვის უნდა იბრძოლო, ხოლო შემდეგ რომ გახდეს წარმატებული ვინმემ ძალიან ბევრი უნდა იფიქროს თითოეულ დეტალზე.


Now, open spaces in cities are opportunities.	დღეს ღია სივრცეები არის შესაძლებლობა.


Yes, they are opportunities for commercial investment, but they are also opportunities for the common good of the city, and those two goals are often not aligned with one another, and therein lies the conflict.	დიახ . შესაძლებლობაა კომერციული ინვესტორებისთვის, მაგრამ ასევე სასიკეთო შესაძლებლობაა ქალაქისთვის. ხშირად ეს ორი რამ ვერ თანაარსებობს და კომფლიქტში მოდის ერთმანეთთან.


The first opportunity I had to fight for a great public open space was in the early 1980s, when I was leading a team of planners at a gigantic landfill called Battery Park City in lower Manhattan on the Hudson River.	ბრძოლის პირველი შესაძლებლობა ღია საზოგადოებრივი სივრცისთვის მქონდა 1980 -იან წლებში. როდესაც ვხელმძღვანელობდი მგეგმარებელთა ჯგუფს უზარმაზარ ნაგავსაყრელზე "ბატერი პარკ სიტი" " ქვემო მანჰეტენზე" მდინარე "ჰუდსონი"-ზე .


And this sandy wasteland had lain barren for 10 years, and we were told, unless we found a developer in six months, it would go bankrupt.	ეს ქვიშიანი უნაყოფო ტერიტორია იყო უფუნქციოდ 10 წელი. ჩვენ გვითხრეს თუ არ ვიპოვიდით დეველოპერს 6 თვეში გაკოტრდებოდა.


So we came up with a radical, almost insane idea.	ჩვენ მოგვივიდა რადიკალური თითქმის წარმოუდგენელი აზრი.


Instead of building a park as a complement to future development, why don't we reverse that equation and build a small but very high-quality public open space first, and see if that made a difference.	პარკის აშენების ნაცვლად , როგორც წინაპირობა მომავალი მშენებლობის, რატომ არ შემოვაბრუნებთ განტოლებას და ავაშენებთ პატარა მაგრამ ძალიან მაღალი ხარისხის ღია საზოგადოებრიც სიცრცეს და დავაკვირდებით ეს რას შეცვლის.


So we only could afford to build a two-block section of what would become a mile-long esplanade, so whatever we built had to be perfect.	ჩვენ მხოლოდ გავწვდით ორი კვარტალის აშენებას რაც უნდა გადაქცეულიყო ერთი მილის (1,6 კმ.) სიგრძის ესპლანადად, ასე რომ რასაც ავაშენებდით უდნა ყოფილიყო იდეალური.


So just to make sure, I insisted that we build a mock-up in wood, at scale, of the railing and the sea wall.	დასარწმუნებლად მე დავიჟინე გაგვეკეთებინა მაკეტი ხის მასალით ზუსტ მაშტაბში, მოაჯირი და საზღვაო კედელი .


And when I sat down on that test bench with sand still swirling all around me, the railing hit exactly at eye level, blocking my view and ruining my experience at the water's edge.	როდესაც დავჯექი სატესტო სავარძელზე ქვიშა კვლავ ბრუნავდა ჩემს გარშემო, მოაჯირი ხედვის არეს ბლოკავდა და ანგრევდა მთელს ჩემს ემოციებს წყლის პირას განცდილს.


So you see, details really do make a difference.	ხედავ დეტალებს რომელიც ცვლის ყველაფერს.


But design is not just how something looks, it's how your body feels on that seat in that space, and I believe that successful design always depends on that very individual experience.	დიზაინი არ არის მხოლოდ რაღაც როგორ გამოიყურება, ეს არის შენი სხეული რას გრძნობს ამ სავარძელზე, ამ სივრცეში, მე მჯერა რომ წარმატებული დიზაინი ყოველთვის დამოკიდებუილა ინდივიდუალურ აღქმაზე.


In this photo, everything looks very finished, but that granite edge, those lights, the back on that bench, the trees in planting, and the many different kinds of places to sit were all little battles that turned this project into a place that people wanted to be.	ამ სურათში ყველაფერი ჩანს დასრულებული , მაგრამ ეს გრანიტის კუთხე , ეს განათებები, სავარძლის საზურგე, ჩარგული ხეები, სხვა და სხვა დასაჯდომი ადგილები იყო გამოწვევები რამაც აქცია ეს პროექტი ადგილად სადაც ხალხს სურდა ყოფნა.


Now, this proved very valuable 20 years later when Michael Bloomberg asked me to be his planning commissioner and put me in charge of shaping the entire city of New York.	ეს დადასტურდა დღეს , ოცი წლის შემდეგ როდესაც მაიკლ ბლომბერგმა მთხოვა ვყოფილიყავი მისი რწმუნებული , ქალაქმგეგმარებელი და დამავალა მთელი ქალაქის ფორმირება.


And he said to me on that very day, he said that New York was projected to grow from eight to nine million people.	მან მე იმ დღეს მითხრა ,რომ იგეგმება ნიუ იორკის პოპულაცია გაიზარდოს 8 დან 9 მილიონამდე.


And he asked me, "So where are you going to put one million additional New Yorkers?"	მან მკითხა თუ სად ვაპირებდი მოვათავსო დამატებით ერთი მილიონი ნიუ იორკელი.


Well, I didn't have any idea.	მე წარმოდგენა არ მქონდა.


Now, you know that New York does place a high value on attracting immigrants, so we were excited about the prospect of growth, but honestly, where were we going to grow in a city that was already built out to its edges and surrounded by water?	იცით რომ ნიუ იორკი ემიგრანტებისთვის მიმზიდველი ადგილია. ჩვენ გვიხაროდა მოსალოდნელი ზრდა , მაგრამ გულხადილად რომ გითხრათ, საით უნდა გავფართოვებულიყავით? უკვე გაშენებულია კიდემდე და გარშემო წყალით ვართ გარშემორტყმული .


How were we going to find housing for that many new New Yorkers?	როგორ დავაკმაყოფილოთ საცხოვრებლით ამდენი ნიუ იორკელი ?


And if we couldn't spread out, which was probably a good thing, where could new housing go?	და თუ ვერ გავფართოვდებით რაც სავარაუდოდ აჯობებდა, სად უნდა აშენდეს ახალი საცხოვრებლები?


And what about cars?	ან ავტომობილების საკითხი?


Our city couldn't possibly handle any more cars.	ქალაქი ვეღარ დაიტევდა დამატებით ავტომობილებს.


So what were we going to do?	მაშინ როგორ მოვიქცეთ?


If we couldn't spread out, we had to go up.	თუ ვერ გავფართოვდებით , სიმაღლეში უნდა წავიდეთ


And if we had to go up, we had to go up in places where you wouldn't need to own a car.	ისეთ ადგილებში სადაც ავტომობილის ყოლა არ დაგვჭირდება.


So that meant using one of our greatest assets: our transit system.	ეს ნიშნავს გამოვიყენოთ არსებული რესურსები, ჩვენი სატრანზიტო სისტემა.


But we had never before thought of how we could make the most of it.	აქამდე არასოდეს გვიფიქრია თუ როგორ შეგვეძლო ამის გაკეთება,


So here was the answer to our puzzle.	ხოლო ეს იყო თავსატეხის პასუხი.


If we were to channel and redirect all new development around transit, we could actually handle that population increase, we thought.	ჩვენ ვიფიქრეთ რომ თუ ახალ მშენებლობას გავაყოლებდით ტრანზიტის გარშემო , ჩვენ შევძლებდით გავმკლავებოდით პოპულაციის ზრდას. ამისთვის დაგვჭირდა გადაკეთება


And so here was the plan, what we really needed to do: We needed to redo our zoning -- and zoning is the city planner's regulatory tool -- and basically reshape the entire city, targeting where new development could go and prohibiting any development at all in our car-oriented, suburban-style neighborhoods.	ზონირების სისტემის და სარეგულაციო ქალაქ-გეგმარებითი მექანიზმების . პრინციპში მთლიანი ქალაქის სახეცვლილება. მიმართულება მივეცით ახალ მშენებლობებს და ავკრძალეთ ყველანაირი მშენებლობა ავტომობილ-მოთხოვნადი გარეუბნების სტილის ადგილებში.


Well, this was an unbelievably ambitious idea, ambitious because communities had to approve those plans.	ეს იყო დაუჯერებელად ამბიციური იდეა, რადგან საზოგადოებას მხარი უნდა დაეჭირა ამ გეგმისთვის.


So how was I going to get this done?	როგორ უნდა მიმეღწია ამისთვის?


By listening. So I began listening, in fact, thousands of hours of listening just to establish trust.	მოსმენით . ხოდა მეც დავიწყე მოსმენა, ფაქტობრივად მოსმენილი ათასობით საათი მხოლოდ ნდობის დასამყარებლად.


You know, communities can tell whether or not you understand their neighborhoods.	საზოგადოებას შეუძლია გითხრას გემსის თუ არა მათი სამეზობლოსი.


It's not something you can just fake.	ეს ვერ იქნებოდა სიყალბე.


And so I began walking.	და მე დავიწყე საირული.


I can't tell you how many blocks I walked, in sweltering summers, in freezing winters, year after year, just so I could get to understand the DNA of each neighborhood and know what each street felt like.	ვერ გეტყვით რამდენი კვარტალი მოვიარე, მხუთავ ზაფხულში , გამყინავ ზამთარში წლიდან წლამდე, იმისათვის რომ გამეგო "დე ენ ემი " თითოეული უბნის და მეგრძნო თითოეული ქუჩა.


I became an incredibly geeky zoning expert, finding ways that zoning could address communities' concerns.	მე გავხდი წარმოუდგენლად შეშლილი ზონირების ექსპერტი, ვეძებდი გზებს გადამემისამართებინა ზონირება საზოგადოების მოთხოვნილებისთვის .


So little by little, neighborhood by neighborhood, block by block, we began to set height limits so that all new development would be predictable and near transit.	ნელ ნელა , სამეზობლოდან სამეზობლოში , კვარტლიდან კვარტალში , ჩვენ დავაწესეთ სიმაღლის ლიმიტები ასე რომ ყველა ახალი მშენებლობა იქნებოდა პროგნოზირებადი და ტრანზიტთან ახლოს.


Over the course of 12 years, we were able to rezone 124 neighborhoods, 40 percent of the city, 12,500 blocks, so that now, 90 percent of all new development of New York is within a 10-minute walk of a subway.	თორმეტი წლის განმავლობაში ჩვენ შევძელით ხელახალი ზონირება 124 უბნის , ქალაქის 40 %-ის 12,500 კვარტლის და დღეს , 90 პროცენტი ახალი შენობების ნიუ იორკში მდებარეობს ათი წუთის სავალზე მეტროდან .


In other words, nobody in those new buildings needs to own a car.	სხვა სიტყვებით , ამ შენობებში არავის დაჭირდება ავტომობილი.


Well, those rezonings were exhausting and enervating and important, but rezoning was never my mission.	ზონირების პროცესი იყო დამქანცველი , დამამშვიდებელიც და მნიშვნელოვანი, მაგრამ ხელახალი ზონირება არასოდეს ყოფილა ჩემი მისია.


You can't see zoning and you can't feel zoning.	ვერასოდეს დაინახავთ ან იგრძნობთ ზონირებას .


My mission was always to create great public spaces.	ჩემი სურვილი იყო შემექმნა დიდებული საზოგადებრივი სივრცეები.


So in the areas where we zoned for significant development, I was determined to create places that would make a difference in people's lives.	იქ სადაც ჩვენ შევცვალეთ ზონირება მნიშვნელოვნად , მე ვიყავი მტკიცე შემექმნა სივრცეები რომელიც შეცვლიდა ადამაინების ცხოვრებას.


Here you see what was two miles of abandoned, degraded waterfront in the neighborhoods of Greenpoint and Williamsburg in Brooklyn, impossible to get to and impossible to use.	აქ ხედავთ რა იყო ორი მილი (3,2 კმ) მიტოვებული დეგრადირებული სანაპირო "გრინპოინტში" და "ვილიამსბურგი" ბრუკლინში. მიუღწევადი და გამოუყენებელი . აქ განხორციელდა მასიური ზონირება ,


Now the zoning here was massive, so I felt an obligation to create magnificent parks on these waterfronts, and I spent an incredible amount of time on every square inch of these plans.	მე ვიგრძენი ვალდებულება გამეკეთებინა მიმზიდველი პარკი ამ სანაპიროზე, მე დავხარჯე წარმოუდგენელი დრო თითოეულ კვადატულ ინჩზე (1ინჩი=2,54სმ)


I wanted to make sure that there were tree-lined paths from the upland to the water, that there were trees and plantings everywhere, and, of course, lots and lots of places to sit.	მინდოდა დავრწმუნებულიყავი, რომ იყო სამ ზოლიანი ბილიკი მაღლობიდან წყლამდე, რომ აქ იყო ხეები და ნარგავები ყველგან , რაღა თქმა უნდა უამრავი დასაჯდომი ადგილი.


Honestly, I had no idea how it would turn out.	სიმართლე რომ ვქთვა წარმოდგენა არ მქონდა როგორი გამოვიდოდა , უბდალოდ უნდა მერწმუნა.


But I put everything that I had studied and learned into those plans.	მე ჩავდე ყველაფერი ამ პროექტში რაც მქონდა ნასწავლი. შემდეგ ის გაიხსნა ,


And then it opened, and I have to tell you, it was incredible.	და ეს უნდა ვთქვა , ის გამოვიდა შეუდარებელი .


People came from all over the city to be in these parks.	ხალხი მოდის მთელი ქალაქიდან ამ პარკში .


I know they changed the lives of the people who live there, but they also changed New Yorkers' whole image of their city.	ვიცი რომ ისინი ცვლიან იმათ ცხოვრების წესს ვინც იქ ცხოვრობს, მარგამ მათ ასევე შეცვალეს ნიუ იორკის


I often come down and watch people get on this little ferry that now runs between the boroughs, and I can't tell you why, but I'm completely moved by the fact that people are using it as if it had always been there.	მთელი ქალაქის სახე. მე ხშირად მოვდივარ აქ რომ ვუყურო ხალხს როგორ სხდებიან პატარა ბორანში რომელიც ახლა დაცურავს პატარა ქალაქებს შორის, ვერ გეტყვით რატომ, თუმცა მაოცებს ის ფაქტი თუ როგორ იყენებენ ადამიანები მას, თითქოს ის ყოველთვის აქ იყო.


And here is a new park in lower Manhattan.	ეს კი არის ახალი პარკი ქვემო მანჰეტენზე.


Now, the water's edge in lower Manhattan was a complete mess before 9/11.	ახლანდელი სანაპირო ქვემო მანჰეტენზე იყო სრულიად ქაოსში 11 სექტემბრის შემდეგ .


Wall Street was essentially landlocked because you couldn't get anywhere near this edge.	"ვოლ სტრიტი" იყო არსებითად დახშული რადგან ამ ნაპირს ვერ მიუახლოვდებოდი.


And after 9/11, the city had very little control.	11 სქეტემბრის შემდეგ ქალაქზე ხორციელდებოდა ძალიან მწირე კონტროლი.


But I thought if we went to the Lower Manhattan Development Corporation and got money to reclaim this two miles of degraded waterfront that it would have an enormous effect on the rebuilding of lower Manhattan.	მე ვიფიქრე, რომ თუ ჩვენ წავიდოდით ქვემო მანჰეტენის განვითარების კორპორაციით და ვიშოვიდით ფინანსებს აღსადგენად დეგრადირებული სანაპიროსი ამას ექნებოდა უზარმაზარი ეფექტი ქვემო მანჰეტენის აღმშენებლობაში.


And it did.	და ეს ასეც მოხდა.


Lower Manhattan finally has a public waterfront on all three sides.	საბოლოოდ ქვემო მანჰეტენს აქვს საზოგადოებრივი სანაპირო ზოლი სამივე მხარეს.


I really love this park.	მე ძალიან მიყვარს ეს პარკი.


You know, railings have to be higher now, so we put bar seating at the edge, and you can get so close to the water you're practically on it.	ამჯერად მოაჯირი მაღალი უნდა ყოფილიყო, ამის გამო ჩვენ დავდგით ბარის სკამები ნაპირთან, შეგიძლიათ დასხდეთ წყალთან ძალიან ახლოს პრაქტიკულად მასზე ხართ.


And see how the railing widens and flattens out so you can lay down your lunch or your laptop.	ხედავთ როგორ ფართოვდება მოაჯირი და ბრტყელდება , შეგიძლიათ დადოთ


And I love when people come there and look up and they say, "Wow, there's Brooklyn, and it's so close."	თქვენი სადილი ან კომპიუტერი. მიხარია როდესაც ადამაინები მოდიან ზემოდ იხედებიან და ამბობენ , "ვაუ , ეს ბრუკლინია , და ესე ახლოსაა."


So what's the trick?	რაში მდგომარეობს მოხერხება?


How do you turn a park into a place that people want to be?	როგორ შეიძლება აქციო პარკი ისეთ ადგილად სადაც ხალხს სურს მოსვლა?


Well, it's up to you, not as a city planner but as a human being.	ეს თქვენზეა დამოკიდებული, არა როგორც ქალაქმგეგმარებელზე , არამედ როგორც უბრალო მოქალაქეზე.


You don't tap into your design expertise.	შენ არ მონაწილეობ როგორც დიზიანის ექსპერტი


You tap into your humanity.	არამედ როგორც ადამიანი.


I mean, would you want to go there?	ვგულისხმობ, წახვიდოდი იქ?


Would you want to stay there?	დარჩებოდი ?


Can you see into it and out of it?	შეგიძლია მასში შეიხედო და იქედან გამოიხედო ?


Are there other people there?	არიან იქ სხვა ადამიანებიც?


Does it seem green and friendly?	გეჩვენება გამწვანებულად და მეგობრულად?


Can you find your very own seat?	შეგიძლია მიაგნო შენს საკუთარ ადგილს?


Well now, all over New York City, there are places where you can find your very own seat.	დღეს მთელი ქალაქის გარშემო არის ადგილები სადაც შეგიძლია იპოვო მართლაც შენთვის სასურველი ადგილი


Where there used to be parking spaces, there are now pop-up cafes.	სადაც ადრე ავტოსადგომი იყო ახლა არის კაფეები .


Where Broadway traffic used to run, there are now tables and chairs.	სადაც ადრე საცობი იყო ბროდვეიზე , ახლა მაგიდები და სკამებია.


Where 12 years ago, sidewalk cafes were not allowed, they are now everywhere.	იქ სადაც 12 წლის წინ ტროტუარზე კაფეები არ იყო დაშვებული დღეს ის ყველგან არის.


But claiming these spaces for public use was not simple, and it's even harder to keep them that way.	ამ სივრცეების მოთხოვნა საზოგადოებრივი დანიშნულებისთვის არ იყო მარტივი , უფრო რთული კი მისი შენარჩუნებაა ამ მიზნით.


So now I'm going to tell you a story about a very unusual park called the High Line.	ახლა მინდა მოგიყვეთ ისტორია , არაჩვეულებრივი პარკის სახელად "ჰაი ლაინი"


The High Line was an elevated railway.	"ჰაი ლაინი" იყო აწეული რკინიგზის ხაზი.


(Applause) The High Line was an elevated railway that ran through three neighborhoods on Manhattan's West Side, and when the train stopped running, it became a self-seeded landscape, a kind of a garden in the sky.	რომელიც სამ უბანში მოძრაობდა მანჰეტენის დასავლეთით, და როდესაც მატარებელმა შეწყვიტა ფუნქციონირება, ის გადაიქცა ველურ ლანდშაპტად, ცაში დაკიდებული ბაღის მსგავსად.


And when I saw it the first time, honestly, when I went up on that old viaduct, I fell in love the way you fall in love with a person, honestly.	როდესაც მე ის პირველად ვნახე , ავედი ზემოთ ამ ძველ პლათფორმაზე , მე ის შემიყვარდა, ისევე როგორც პიროვნება უყვარდებათ,


And when I was appointed, saving the first two sections of the High Line from demolition became my first priority and my most important project.	გულახდილად ვამბობ. როდესაც განვიზრახე , გადამერჩინა დანგრევისგან "ჰაი ლაინის" პირველი ორი სექცია ეს გახდა ჩემი პრიორიტეტი და ჩემი ყველაზე მნიშვნელოვანი პროექტი.


I knew if there was a day that I didn't worry about the High Line, it would come down.	მე ვიცოდი რომ თუ იქნებოდა ისეთი დღე როცა არ ვიფიქრებდი "ჰაილაინ პარკზე" ის დაინგრეოდა.


And the High Line, even though it is widely known now and phenomenally popular, it is the most contested public space in the city.	მიუხედავად იმისა, რომ დღეს ფართოდ არის ცნობილი ეს პარკი და ფენომენალურად პოპულარულია, ყველაზე სადაო საზოგადოებრივი


You might see a beautiful park, but not everyone does.	სივრცეა ქალაქში. თქვენ ალბათ ხედავთ ლამაზ პარკს, მაგრამ ყველა ვერ ხედავს.


You know, it's true, commercial interests will always battle against public space.	სიმართლეა რომ კომერციული ინტერესი ყოველთვის წინააღმდეგობაშია საზოგადოებრივ სივრცეებთან


You might say, "How wonderful it is that more than four million people come from all over the world to visit the High Line."	ალბათ იტყვით "შესანიშნავია როცა ოთხი მილიონი ადამიანი სტუმრობს ჰაილაინ პარკს მთელი მსოფლიოდან."


Well, a developer sees just one thing: customers.	ხოლო დეველოპერები ხედავენ მხოლოდ მომხმარებლებს.


Hey, why not take out those plantings and have shops all along the High Line?	ჰეი რატომ არ მოაშორებ ნარგავებს და ნაცვლად იყოს მაღაზიები მთელს სიგრძეზე?


Wouldn't that be terrific and won't it mean a lot more money for the city?	ეს არ აჯობებდა , ეს ხომ უამრავ შემოსავალს ნიშნავს ქალაქისთვის?


Well no, it would not be terrific.	- არა ეს არ აჯობებდა ,


It would be a mall, and not a park.	ეს იქნებოდა სავაჭრო მოლი


(Applause) And you know what, it might mean more money for the city, but a city has to take the long view, the view for the common good.	და არა პარკი . იცით რა? შეიძლება ვთქვათ მეტი ფული ქალაქისთვის , მაგრამ ქალაქმა შორს უნდა გაიხედოს. საზოგადო კეთილდღეობისთვის.


Most recently, the last section of the High Line, the third section of the High Line, the final section of the High Line, has been pitted against development interests, where some of the city's leading developers are building more than 17 million square feet at the Hudson Yards.	სულ ახლა ხანს, ბოლო ნაწილი ჰაილაინის, მესამე ფინალური ნაწილი პარკის, გადაკვეთა დეველოპერების ინტერესებმა, სადაც ქალაქის ლიდერი მშენებლები აშენებდნენ 17 მილიონ კვ ფიტი (1.57 მილიონი კვ.მ) მდინარე ჰუძონთან.


And they came to me and proposed that they "temporarily disassemble" that third and final section.	ისინი მთავაზობდნენ "დროებით დაეშალათ" მესამე , ბოლო ნაწილი.


Perhaps the High Line didn't fit in with their image of a gleaming city of skyscrapers on a hill.	ალბათ ჰაილაინი ვერ ჯდებოდა მათ წარმოდგენაში მოკაშკაშე ცათამბრჯენების ბორცვზე.


Perhaps it was just in their way.	ან უბრალოდ გზაზე გადაეღობათ.


But in any case, it took nine months of nonstop daily negotiation to finally get the signed agreement to prohibit its demolition, and that was only two years ago.	საერთო ჯამში ამან წაიღო 9 თვიანი შეუჩერებელი ყოველდღიური მოლაპარაკებები საბოლოოდ შევთანხმდით ,რომ არ დაინგრეოდა, ეს ხდებოდა სულ რაღაც ორი წლის წინ.


So you see, no matter how popular and successful a public space may be, it can never be taken for granted.	ხომ ხედავთ არ აქვს მნიშვნელობა რამდენად პოპულარულია საზოგადოებრივი სივრცე , ყოვეთვის არსებობს საფრთხე.


Public spaces always -- this is it saved -- public spaces always need vigilant champions, not only to claim them at the outset for public use, but to design them for the people that use them, then to maintain them to ensure that they are for everyone, that they are not violated, invaded, abandoned or ignored.	(ეს არის ის რაც გადარჩა) საზოგადოებრივ სივრცეებს ყოველთვის ჭირდება ფხიზელი ჩემპიონები, არა მხოლოდ დასაწყისში უნდა მოვთხოვოთ საზოგადოებრივი გამოყენება, არამედ დავგეგმოთ ხალხის საჭიროებისამებრ. შემდეგ უნდა მოვუაროთ და დავრწმუნდეთ , რომ ყველასთვის ხელმისაწვდომია. რომ არ არის დაზიანებული ან მიტოვებული . თუკი რამე ვისწავლე როგორც ქალაქმგეგმარებელმა


If there is any one lesson that I have learned in my life as a city planner, it is that public spaces have power.	ეს არის ,რომ საზოგადოებრივ სივრცეებს აქვს ძალა.


It's not just the number of people using them, it's the even greater number of people who feel better about their city just knowing that they are there.	არა მხოლოდ რამდენი ადამიანი იყენებს მათ, არამედ ესარის ბევრად მეტი ადმაიანი ვინც თავს გრძნობს უკეთ ,თავისი ქალაქით. მხოლოდ იმის ცოდნით, რომ ისინი იქ არინ.


Public space can change how you live in a city, how you feel about a city, whether you choose one city over another, and public space is one of the most important reasons why you stay in a city.	საზოგადოებრივ სივრცეს შეუძლია შეიცვალოს იმის მიხედვით თუ როგორ ცხოვრობ და გრძნობ ქალაქს, რომელი ქალაქიც უნდა აირჩიო საზოგადოებრივი სივრცე არის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მიზეზი რატომაც რჩები ქალაქში.


I believe that a successful city is like a fabulous party.	მე მჯერა, რომ წარმატებული ქალაქი ისითივეა როგორც ზღაპრული წვეულება.


People stay because they are having a great time.	ხალხი ჩერდება რადგან დიდებულ დროს ატარებენ.


Thank you.	გმადლობთ.


(Applause) Thank you. (Applause)	გმადლობთ (აპლოდისმენტები)


So, a few years ago I was at JFK Airport about to get on a flight, when I was approached by two women who I do not think would be insulted to hear themselves described as tiny old tough-talking Italian-American broads.	მოკლედ, რამდენიმე წლის წინ, როდესაც კენედის აეროპორტში ასაფრენად ვემზადებოდი, ორი ქალი მომიახლოვდა, რომლებიც იმედია არ მიწყენენ რომ პაწაწინა ჭორიკანა იტალიელ-ამერიკელ ქალბატონებად მოვიხსენებ


The taller one, who is like up here, she comes marching up to me, and she goes, "Honey, I gotta ask you something.	მაღალი, რომელიც ამხელა იყო სიმაღლეში, მოდის და მეკითხება: ძვირაფასო რაღაც მინდა გკითხო.


You got something to do with that whole 'Eat, Pray, Love' thing that's been going on lately?"	შენ დაწერე „ჭამე, ილოცე, შეიყვარე“ რომელიც ბოლო დროს გადის?


And she smacks her friend and she goes, "See, I told you, I said, that's that girl.	ვუპასუხე: დიახ მე! შემდეგ ანიშნებს თავის მეგობარს და მშორდება


That's that girl who wrote that book based on that movie."	„ხედავ? ხო გითხარი ეგაათქო.


(Laughter) So that's who I am.	სწორედ ამ გოგომ დაწერა წიგნი მაგ ფილმის მიხედვით.


And believe me, I'm extremely grateful to be that person, because that whole "Eat, Pray, Love" thing was a huge break for me.	სწორედ რომ ის ვარ და ძალიან მადლობელი ვარ ამისთვის რადგანაც წიგნმა: "ჭამე, ილოცე, შეიყვარე" უდიდესი წარმატება მომიტანა.


But it also left me in a really tricky position moving forward as an author trying to figure out how in the world I was ever going to write a book again that would ever please anybody, because I knew well in advance that all of those people who had adored "Eat, Pray, Love" were going to be incredibly disappointed in whatever I wrote next because it wasn't going to be "Eat, Pray, Love," and all of those people who had hated "Eat, Pray, Love" were going to be incredibly disappointed in whatever I wrote next because it would provide evidence that I still lived.	მაგრამ აღმოვჩნდი რთულ მდგომარეობაში რადგანაც უნდა გამერკვია როგორი წიგნი უნდა დამეწერა იმისათვის რომ ისევ მესიამოვნებინა მკითხველი იმიტომ რომ წინასწარ ვიცოდი იმ ადამიანებს გავაწბილებდი რომლებმაც შეიყვარეს "ჭამე, ილოცე, შეიყვარე", რადგანაც არ იქნებოდა იგივე და იმათ ვისაც სძულდა ჩემი წიგნი კიდევ უფრო გავუცრუვებდი იმედს, რადგანაც ამით ჩემს არსებობას ისევ შევახსენებდი.


So I knew that I had no way to win, and knowing that I had no way to win made me seriously consider for a while just quitting the game and moving to the country to raise corgis.	რადგანაც ვფიქრობდი, რომ წარმატების არანაირი შანსი არ მქონდა, ცოტა ხანს სერიოზულად დავფიქრდი თამაშიდან გავსულიყავი. გადავსახლებულიყავი სოფელში და კორგი გამეზარდა.


But if I had done that, if I had given up writing, I would have lost my beloved vocation, so I knew that the task was that I had to find some way to gin up the inspiration to write the next book regardless of its inevitable negative outcome.	მაგრამ თუკი ასე მოვიქცეოდი და მივატოვებდი წერას, დავკარგავდი ყველაზე საყვარელ საქმიანობას. შესაბამისად ვიცოდი რომ უნდა მომეძებნა გამოსავალი რომელიც ცუდი გამოხმაურების მიუხედავად ახალი წიგნის დაწერას შთამაგონებდა.


In other words, I had to find a way to make sure that my creativity survived its own success.	სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, უნდა მეპოვნა გზა, რომელიც წარმატების მიღწევაში დამარწმუნებდა.


And I did, in the end, find that inspiration, but I found it in the most unlikely and unexpected place.	და მე ეს შევძელი, ვიპოვე შთაგონება, თუმცა ყველაზე უცნაურ და მოულოდნელ ადგილას


I found it in lessons that I had learned earlier in life about how creativity can survive its own failure.	ვიპოვე იმ ადრეულ ცხოვრებისეულ გაკვეთილებში თუ როგორ შეიძლება დარჩე კრეატიული მარცხის მიუხედავად.


So just to back up and explain, the only thing I have ever wanted to be for my whole life was a writer.	მოკლედ რომ გადმოგცეთ, ერთდერთი რამ რაც ცხოვრებაში მსურდა მწერლობა იყო


I wrote all through childhood, all through adolescence, by the time I was a teenager I was sending my very bad stories to The New Yorker, hoping to be discovered.	ვწერდი მთელი ბავშვობა, მოზარდობა და იმ დროისთის როცა უკვე თინეიჯერი ვიყავი ვაგზავნიდი საშინელ მოთხრობებს ნიუ იორკერში, იმ იმედით რომ აღმომაჩენდნენ.


After college, I got a job as a diner waitress, kept working, kept writing, kept trying really hard to get published, and failing at it.	კოლეჯის დამთვრების შემდეგ მიმტანად დავიწყე მუშაობა, ვმუშაობდი და თან ვწერდი, და ძალიან ვცდილობდი ჩემი ნაწარმოები დაბეჭდილიყო თუმცა უშედეგოდ.


I failed at getting published for almost six years.	6 წელი უშედეგოდ ვცდილობდი ამას. ანუ მთელი 6 წლის განმავლობაში


So for almost six years, every single day, I had nothing but rejection letters waiting for me in my mailbox.	მხოლოდ უარის წერილებს ვიღებდი.


And it was devastating every single time, and every single time, I had to ask myself if I should just quit while I was behind and give up and spare myself this pain.	და ყოველ ჯერზე ეს ძალიან მძიმე იყო ჩემს თავს ვეკითხებოდი, სანამ დრო იყო თავი დამენებებინა და ამ ტკივილისგან გავთავისუფლებულიყავი.


But then I would find my resolve, and always in the same way, by saying, "I'm not going to quit, I'm going home."	მაგრამ შემდეგ ვპოულობდი ძალას ერთი და იმავე სიტყვების გამეორებით მე არ ვაპირებ დანებებას, მე მივდივარ ჩემს სამყაროში. სწორად გამიგეთ, ჩემს სამყაროში წასვლა სულაც არ ნიშნავდა ფერმაში დაბრუნებას.


For me, going home meant returning to the work of writing because writing was my home, because I loved writing more than I hated failing at writing, which is to say that I loved writing more than I loved my own ego, which is ultimately to say that I loved writing more than I loved myself.	ჩემს სამყაროში დაბრუნება წერის გაგრძელებას გულისხმობდა, იმიტომ რომ სწორედ წერა იყო ჩემი სამყარო, რადგანაც წერა იმაზე მეტად მიყვარდა ვიდრე წარუმატებლობა წერა საკუთარ თავზე მეტად მიყვარდა. და სწორედ ამან მიბიძგა წარმატებისკენ.


But the weird thing is that 20 years later, during the crazy ride of "Eat, Pray, Love," I found myself identifying all over again with that unpublished young diner waitress who I used to be, thinking about her constantly, and feeling like I was her again, which made no rational sense whatsoever because our lives could not have been more different.	მაგრამ ყველაზე უხერხული განცდა იყო ის რომ 20 წლის შემდეგ როცა „ჭამე ილოცე შეიყვარე“ ძალიან პოპულარული იყო, ჩემს თავს ისევ და ისევ იმ ახალგაზრდა მიმტან გოგოსთან ვაიგივებდი, რომლის მოთხრობებიც არ იბეჭდებოდა, მასზე გამუდმებით ვფიქრობდი, და ვგრძნობდი რომ მე ისევ ის გოგო ვიყავი, რაც არ იყო ნორმალური, რადგანაც ჩვენი ცხოვრება სხვადასხვანაირი იყო.


I had succeeded beyond my wildest expectation.	ის მუდმივად წარუმატებელი იყო.


We had nothing in common.	მე წარმატებას ჩემი დაუღალავი ლოდინით მივაღწიე.


Why did I suddenly feel like I was her all over again?	ჩვენ არაფერი გვქონდა საერთო. და მაინც რატომ მეგონა, რომ ისევ ის გოგო ვიყავი?


And it was only when I was trying to unthread that that I finally began to comprehend the strange and unlikely psychological connection in our lives between the way we experience great failure and the way we experience great success.	და მაშინ როდესაც ჩვენს განცალკევებას ვცდილობდი, ჩვენს წარმატებასა და წარუმატებლობას შორის უცნაური და შეუსაბამო ფსიქოლოგიური კავშირი აღმოვაჩინე.


So think of it like this: For most of your life, you live out your existence here in the middle of the chain of human experience where everything is normal and reassuring and regular, but failure catapults you abruptly way out over here into the blinding darkness of disappointment.	ასე რომ შემდეგნაირად იფიქრეთ: ცხოვრების უმეტეს ნაწილს, ჩვეულებრივად ვატარებთ, სადაც ყველაფერი სწორი და სარწმუნოა, თუმცა შემდეგ მარცხს იმედგაცრუებამდე მივყავართ.


Success catapults you just as abruptly but just as far way out over here into the equally blinding glare of fame and recognition and praise.	წარმატებას კი ზუსტად იგივენაირად დიდებისკენ და აღიარებისკენ.


And one of these fates is objectively seen by the world as bad, and the other one is objectively seen by the world as good, but your subconscious is completely incapable of discerning the difference between bad and good.	და შედეგი სამყაროს ერთ ნაწილს ცუდად ხოლო მეორე ნაწილს კარგად მიაჩნია მაგრამ შენი ქვეცნობიერი უუნაროა შეიცნოს ცუდსა და კარგ შორის განსხვავება.


The only thing that it is capable of feeling is the absolute value of this emotional equation, the exact distance that you have been flung from yourself.	და ერთადერთი რისი გაანალიზებაც შეუძლია ამ ორი შეგრძნების ერთნაირად აღქმაა. და სწორედ მანდ არის თანაბარი საფრთხე რომ ორივე შემთხვევაში, შენივე ფსიქიკის მარწუხებში აღმოჩნდე.


And there's a real equal danger in both cases of getting lost out there in the hinterlands of the psyche.	მაგრამ ორივე შემთხვევაში აღმოჩნდა რომ საკუთარი თავის ხელახლა პოვნის საშუალება არსებობს.


But in both cases, it turns out that there is also the same remedy for self-restoration, and that is that you have got to find your way back home again as swiftly and smoothly as you can, and if you're wondering what your home is, here's a hint: Your home is whatever in this world you love more than you love yourself.	ის არის იმ გზის პოვნა რომელიც შენს სამყაროში დაგაბრუნებს . ისე სწრაფად და შეუფერხებლად როგორც შეგიძლია, და თუკი ფიქრობ შენი სამყარო რომელია? აი მინიშნებაც: ეს არის ის საქმე რომელიც საკუთარ თავზე მეტად გიყვართ.


So that might be creativity, it might be family, it might be invention, adventure, faith, service, it might be raising corgis, I don't know, your home is that thing to which you can dedicate your energies with such singular devotion that the ultimate results become inconsequential.	ეს შეიძლება იყოს შემოქმედება, ოჯახი, გამომგონებლობა, თავგადასავალი, რწმენა, მომსახურება, კორგის გაზრდა, და არ ვიცი კიდევ რა. შენი სამყარო არის ის რასაც უძღვნი მთელს შენს ენერგიას ისე რომ საბოლოო შედეგი უმნიშვნელო ხდება.


For me, that home has always been writing.	ჩემთვის ეს სამყარო ყოვეთვის წერა იყო.


So after the weird, disorienting success that I went through with "Eat, Pray, Love," I realized that all I had to do was exactly the same thing that I used to have to do all the time when I was an equally disoriented failure.	ასე რომ "ჭამე ილოცე შეიყვარეს" არანორმალური წარმატების შემდეგ უნდა მეკეთებინა იყო ზუსტად იგივე საქმე, რომელსაც წარუმატებლობის პერიოდში ვაკეთებდი .


I had to get my ass back to work, and that's what I did, and that's how, in 2010, I was able to publish the dreaded follow-up to "Eat, Pray, Love."	უნდა მიბრუნებოდი ჩემს საქმეს და ასეც მოვიქეცი, და შედეგადაც "ჭამე ილოცე შეიყვარეს" მომდევნო წიგნი გამოვეცი. და იცით როგორი გამოხმაურება მოყვა ამ წიგნს?


It bombed, and I was fine.	წარუმატებელი აღმოჩნდა.


Actually, I kind of felt bulletproof, because I knew that I had broken the spell and I had found my way back home to writing for the sheer devotion of it.	მაგრამ მე ეს არ მანაღვლებდა. უფრო სწორად უგრძნობელი ვიყავი, რადგანაც არ ვენდე ცრურწმენას და ვიპოვე ჩემი გზა წერისკენ.


And I stayed in my home of writing after that, and I wrote another book that just came out last year and that one was really beautifully received, which is very nice, but not my point.	და დავრჩი ჩემს სამყაროში. შარშან დავწერე ახალი წიგნი რომელიც მკითხველმა კარგად მიიღო, რომელზეც ფიქრობენ რომ კარგია,


My point is that I'm writing another one now, and I'll write another book after that and another and another and another and many of them will fail, and some of them might succeed, but I will always be safe from the random hurricanes of outcome as long as I never forget where I rightfully live.	თუმცა ეს ჩემი მიზანი არაა. ჩემი მიზანია ახლის დაწერა, რადგან ამის დამთავრების შემდეგ ისევ ახალს დავწერ და კიდევ დავწერ, რომელთაგან ბევრი არ გაამართლებს ან პირიქით. და თავისუფალი ვიქნები მოულოდნელი მძაფრი შეგრძნებებისგან, რადგანაც არ დავივიწყებ ჩემს სამყაროს.


Look, I don't know where you rightfully live, but I know that there's something in this world that you love more than you love yourself.	დააკვირდით, მე წარმოდგენაც არ მაქვს რომელია თქვენი სამყარო, მაგრამ ის კი ზუსტად ვიცი რომ ამ სამყაროში აუცილებლად არსებობს ისეთი რამ


Something worthy, by the way, so addiction and infatuation don't count, because we all know that those are not safe places to live. Right?	რაც საკუთარ თავზე მეტად გიყვართ. რაღაც ღირებული, სხვათაშორის ადიქცია და დროებითი გატაცება არ ჩათვალოთ, რადგანაც ყველა ჩვენგანმა იცის რომ ეს უსაფრთხო ადგილი არაა.


The only trick is that you've got to identify the best, worthiest thing that you love most, and then build your house right on top of it and don't budge from it.	ხომ ასეა? ყველაზე მთავარია გაარკვიოთ რომელი საქმიანობა გიტაცებთ ყველაზე მეტად. და შემდეგ დააშენოთ სახლი მასზე.


And if you should someday, somehow get vaulted out of your home by either great failure or great success, then your job is to fight your way back to that home the only way that it has ever been done, by putting your head down and performing with diligence and devotion and respect and reverence whatever the task is that love is calling forth from you next.	და თუკი ერთ დღესაც შენს სახლს მოშორდები დიდი წარმატების ან წარუმატებლობის გამო, შემდეგ შენი მთავარი მიზანი ამ სამყაროში დაბრუნებისთვის ბრძოლა იქნება, სადაც ისე უნდა მოიქცე როგორც საჭიროა, ჩარგო თავი საქმეში და, სიბეჯითიდა და ერთგულებით მოეკიდო მას.


You just do that, and keep doing that again and again and again, and I can absolutely promise you, from long personal experience in every direction, I can assure you that it's all going to be okay.	თქვენ უბრალოდ ასე გააკეთეთ და განაგრძეთ ამის კეთება მუდმივად. და ჩემი დიდი ხნის გამოცდილებიდან გპირდებით, რომ ყველაფერი კარგად იქნება.


Thank you.	გმადლობთ.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


Good morning, ladies and gentlemen.	დილა მშვიდობისა, ქალბატონებო და ბატონებო.


My name is Art Benjamin, and I am a "mathemagician."	ჩემი სახელია არტ (არტურ) ბენჯამინი და მე ვარ ”მათე-მაგი.”


What that means is, I combine my loves of math and magic to do something I call "mathemagics."	ეს კი იმას ნიშნავს, რომ მე ერთმანეთს ვუთავსებ მათემატიკისა და მაგიის სიყვარულს, რომ შევქმნა ”მათე-მაგია.”


But before I get started, I have a quick question for the audience.	მაგრამ სანამ დავიწყებდე, ერთი შეკითხვა მაქვს აუდიტორიასთან.


By any chance, did anyone happen to bring with them this morning a calculator?	შემთხვევით ვინმეს ხომ არ წამოგიღიათ კალკულატორი ამ დილით?


Seriously, if you have a calculator with you, raise your hand.	სერიოზულად გეკითხებით, თუ ვინმეს თან გაქვთ კალკულატორი, ხელი აწიეთ, აწიეთ ხელი.


Raise your hand. Did your hand go up?	მე ვაპირებდი -- თქვენ აწიეთ ხელი?


Now bring it out, bring it out. Anybody else?	ამოიღეთ კალკულატორი, ამოიღეთ.


I see, I see one way in the back.	კიდევ ვის გაქვთ? აი, აი, კიდევ ერთს ვხედავ უკანა რიგში.


You sir, that's three.	თქვენ, ბატონო, ეს უკვე სამი.


And anybody on this side here?	და აქეთ მხარეს აქვს ვინმეს?


OK, over there on the aisle.	კარგი, თქვენ მანდ, ნაპირში რომ ზიხართ.


Would the four of you please bring out your calculators, then join me up on stage.	თქვენ ოთხს კალკულატორებით გთხოვთ, ამოხვიდეთ სცენაზე.


Let's give them a nice round of applause.	მოდით, ტაშით გავამხნევოთ მოხალისეები.


(Applause) That's right.	(ტაში) ძალიან კარგი. ახლა კი, რადგანაც არ მქონია


Now, since I haven't had the chance to work with these calculators, I need to make sure that they are all working properly.	ამ კალკულატორებთან მუშაობის საშუალება, ჯერ უნდა დავრწმუნდე, რომ ყველა მათგანი ნამდვილად მუშაობს.


Would somebody get us started by giving us a two-digit number, please?	დასაწყისისთვის ვინმე ხომ არ გვიკარნახებდა რომელიმე ორნიშნა რიცხვს?


How about a two-digit number?	ორნიშნა რიცხვი?


Audience: 22.	აუდიტორია: 22.


AB: 22. And another two-digit number, sir?	არტურ ბენჯამინი (ა.ბ. ): 22. კიდევ ერთი ორნიშნა რიცხვი, ბატონო?


Audience: 47.	აუდიტორია: 47


AB: Multiply 22 times 47, make sure you get 1,034, or the calculators are not working.	ა.ბ. : 47 გაამრავლეთ 22-ზე. დარწმუნდით, რომ მიიღეთ 1034, წინააღმდეგ შემთხვევაში კალკულატორები არ მუშაობს.


Do all of you get 1,034? 1,034?	ყველამ მიიღო 1034?


Volunteer: No.	1034? ქალბატონი: არა.


AB: 594. Let's give three of them a nice round of applause there.	ა.ბ. : 594. მოდით, დანარჩენ სამს დავუკრათ ტაში.


(Applause) Would you like to try a more standard calculator, just in case?	(ტაში) ჩვეულებრივი კალკულატორი ხომ არ გირჩევნიათ, ყოველი შემთხვევისთვის?


OK, great.	ძალიან კარგი.


What I'm going to try and do then -- I notice it took some of you a little bit of time to get your answer.	რის გაკეთებასაც ვაპირებ -- როგორც შევნიშნე, ზოგ თქვენგანს პასუხის მისაღებად გარკვეული დრო დასჭირდა.


That's OK.	არა უშავს. მე გიჩვენებთ უფრო მოკლე გზას, თუ როგორ გაამრავლოთ


I'll give you a shortcut for multiplying even faster on the calculator.	კალკულატორით კიდევ უფრო სწრაფად.


There is something called the square of a number, which most of you know is taking a number and multiplying it by itself.	არსებობს ასეთი ცნება, რიცხვის კვადრატი. როგორც უმრავლესობამ იცით, ეს არის რიცხვის გამრავლება თავის თავზე.


For instance, five squared would be?	მაგალითად, ხუთის კვადრატი იქნება...


Audience: 25.	აუდიტორია: 25.


AB: 25. The way we can square on most calculators -- let me demonstrate with this one -- is by taking the number, such as five, hitting "times" and then "equals," and on most calculators that will give you the square.	ა.ბ. : 25. ახლა გაჩვენებთ, როგორ ითვლება ეს კალკულატორების უმრავლესობაზე -- ამ კალკულატორის მეშვეობით გაჩვენებთ -- ვიღებთ ერთ ციფრს, მაგალითად ხუთს, ვაჭერთ ”გამრავლებას” და შემდეგ ”უდრის”, და კალკულატორების უმრავლესობა მოგვცემს ხუთის კვადრატს.


On some of these ancient RPN calculators, you've got an "x squared" button on it, will allow you to do the calculation even faster.	ზოგ ძველ RPN კალკულატორზე არის ”x კვადრატის” ღილაკი, რომელიც საშუალებას გაძლევთ უფრო სწრაფად შეასრულოთ კალკულაცია.


What I'm going to try and do now is to square, in my head, four two-digit numbers faster than they can do on their calculators, even using the shortcut method.	ახლა შევეცდები, ზეპირად ავიყვანო კვადრატში ოთხი ორნიშნა რიცხვი უფრო სწრაფად, ვიდრე ისინი შეძლებენ თავიანთ კალკულატორებზე, თუნდაც მოკლე გზის გამოყენებით.


What I'll use is the second row this time, and I'll get four of you to each yell out a two-digit number, and if you would square the first number, and if you would square the second, the third and the fourth, I will try and race you to the answer. OK?	ამჯერად მოგმართავთ მეორე რიგს და ოთხ თქვენგანს გთხოვთ -- ერთი, ორი, სამი, ოთხი -- თითოეულმა ორნიშნა რიცხვი დაასახელოთ. და თუ პირველ რიცხვს კვადრატში აიყვანთ და თუ მეორე, მესამე და მეოთხე რიცხვსაც კვადრატში აიყვანთ, შევეცდები, შეგეჯიბროთ პასუხების მიღებაში, კარგი?


So quickly, a two-digit number please.	ასე რომ სწრაფად - ორნიშნა რიცხვი, თუ შეიძლება.


Audience: 37.	აუდიტორია: 37.


Arthur Benjamin: 37 squared, OK.	ა.ბ. : 37 კვადრატში, კარგი.


Audience: 23.	აუდიტორია: 23.


AB: 23 squared, OK.	ა.ბ. : 23 კვადრატში, კარგი.


Audience: 59.	აუდიტორია: 59.


AB: 59 squared, OK, and finally?	ა.ბ. : 59 კვადრატში, კარგი და ბოლოს?


Audience: 93.	აუდიტორია: 93.


AB: 93 squared.	ა.ბ. : 93 კვადრატში.


Would you call out your answers, please?	ახლა, თუ შეიძლება, თქვენი პასუხები მიკარნახეთ.


Volunteer: 1369. AB: 1369.	ქალბატონი: 1369. ა.ბ. : 1369.


Volunteer: 529. AB: 529.	ქალბატონი: 529. ა.ბ.


Volunteer: 3481. AB: 3481.	: 529. მამაკაცი: 3481. ა.ბ.


Volunteer: 8649.	: 3481. მამაკაცი: 8649.


AB: Thank you very much.	ა.ბ. : დიდი მადლობა.


(Applause) Let me try to take this one step further.	(ტაში) ნება მომეცით, ერთი ნაბიჯით წავიწიოთ წინ.


I'm going to try to square some three-digit numbers this time.	ახლა ვცდი რამდენიმე სამნიშნა რიცხვის კვადრატში აყვანას.


I won't even write these down -- I'll just call them out as they're called out to me.	არც კი დავწერ მათ -- მე მხოლოდ გავიმეორებ მას შემდეგ, რაც მათ დამისახელებენ.


Anyone I point to, call out a three-digit number.	ვისაც ვანიშნებ, გთხოვთ, მითხრათ სამნიშნა რიცხვი.


Anyone on our panel, verify the answer.	გთხოვთ, პანელის ნებისმიერმა წევრმა დაადასტუროთ პასუხი.


Just give some indication if it's right.	უბრალოდ მანიშნეთ, სწორია თუ არა.


A three-digit number, sir, yes?	ბატონო, სამნიშნა რიცხვი, თუ შეიძლება.


Audience: 987.	აუდიტორია: 987.


AB: 987 squared is 974,169.	ა.ბ. : 987-ის კვადრატი არის 974 169.


(Laughter) AB: Yes? Good.	(სიცილი) ასეა? კარგი.


Another three-digit -- (Applause) -- another three-digit number, sir?	შემდეგი, შემდეგი სამნიშნა -- (ტაში) -- შემდეგი სამნიშნა რიცხვი, ბატონო.


Audience: 457.	აუდიტორია: 457. ა.ბ.


AB: 457 squared is 205,849.	: 457-ის კვადრატი არის 205 849.


205,849?	205 849?


AB: Yes?	ასეა?


OK, another, another three-digit number, sir?	კარგი, სხვა, სხვა სამნიშნა რიცხვი, ბატონო.


AB: 321 is 103,041.	აუდიტორია: 321. ა.ბ. : 321 კვადრატში არის 103 041.


103,041.	103 041. მართალი ვარ?


Yes? One more three-digit number please.	კიდევ ერთი სამნიშნა რიცხვი, თუ შეიძლება. აუდიტორია: ოჰ, 722.


AB: 722 is 500, that's a harder one.	722-ის კვადრატი არის ხუთას... -- ოო, ეს უფრო ძნელია.


Is that 513,284?	513 284-ია?


Volunteer: Yes.	ქალბატონი: დიახ.


AB: Yes? Oh, one more, one more three-digit number please.	ა.ბ. : მართლა? ოჰ, კიდევ ერთი, კიდევ ერთი სამნიშნა რიცხვი, თუ შეიძლება.


Audience: 162.	აუდიტორია: 162.


162 squared is 26,244.	162-ის კვადრატია 26 244.


Volunteer: Yes.	დიდი მადლობა.


(Applause) (Applause ends) Let me try to take this one step further.	(ტაში) ნება მომეცით, კიდევ ერთი ნაბიჯით წავიდეთ წინ.


(Laughter) I'm going to try to square a four-digit number this time.	(სიცილი) ახლა კი შევეცდები ოთხნიშნა რიცხვის კვადრატში აყვანას.


You can all take your time on this; I will not beat you to the answer on this one, but I will try to get the answer right.	ახლა შეგიძლიათ, არ იჩქაროთ. ამ შემთხვევაში მე არ ვეცდები თქვენთან შეჯიბრებას, მაგრამ ვეცდები, სწორად გიპასუხოთ. უფრო შემთხვევითი რომ გავხადოთ ეს პროცესი, ახლა მეოთხე რიგი ავიღოთ,


To make this a little bit more random, let's take the fourth row this time, let's say, one, two, three, four.	ვთქვათ, ერთი, ორი, სამი, ოთხი.


If each of you would call out a single digit between zero and nine, that will be the four-digit number that I'll square.	თუ თითოეული თქვენგანი იტყვის ერთ ციფრს 0-დან 9-მდე, გამოგვივა ოთხნიშნა რიცხვი, რომელსაც კვადრატში ავიყვან. აუდიტორია: ცხრა.


Nine.	ა.ბ. : ცხრა. აუდიტორია: შვიდი.


Seven.	ა.ბ. : შვიდი. აუდიტორია: ხუთი.


Five.	ა.ბ. : ხუთი. აუდიტორია: რვა.


Eight.	ა.ბ. : რვა.


9,758, this will take me a little bit of time, so bear with me.	9 758, ეს ცოტაოდენ დროს წამართმევს, ასე რომ, მოთმინება იქონიეთ.


95 million -- (Sighs) 218,564?	95 218 564?


Volunteer: Yes!	ქალბატონი: დიახ. ა.ბ.


AB: Thank you very much.	: დიდი მადლობა.


(Applause) (Applause ends) Now, I would attempt to square a five-digit number -- and I can -- but unfortunately, most calculators cannot.	(ტაში) ახლა კი შევეცდები, ხუთნიშნა რიცხვის კვადრატში აყვანას -- მე კი შემიძლია ეს -- მაგრამ, სამწუხაროდ, კალკულატორების უმრავლესობას არ შეუძალია.


(Laughter) Eight-digit capacity -- don't you hate that?	(სიცილი) მაქსიმუმ რვანიშნა რიცხვი -- ნუთუ ეს ნერვებს არ გიშლით?


So, since we've reached the limits of our calculators -- what's that?	რადგანაც უკვე მივაღწიეთ ჩვენი კალკულატორების შესაძლებლობების ლიმიტს... ეს რა არის? თქვენი კალკულატორი უფრო...


Does yours go higher?	ქალბატონი: არ ვიცი.


Volunteer: I don't know.	ა.ბ. : თქვენი კალკულატორი უფრო მეტსაც ანგარიშობს?


AB: Oh, yours does?	მეტს ანგარიშობს?


Volunteer: I can probably do it. AB: I'll talk to you later.	მამაკაცი: მგონი, მეც შემიძლია იგივე. ა.ბ. : თქვენ მოგვიანებით მოგიბრუნდებით.


In the meanwhile, let me conclude the first part of my show by doing something a little trickier.	მანამდე კი ნება მომცით, შოუს პირველი ნაწილი უფრო გამჭრიახი ხერხის გამოყენებით დავასრულო.


Let's take the largest number on the board here, 8649.	მოდით, ავიღოთ ფურცელზე გამოსახული უდიდესი რიცხვი, 8649.


Would you each enter that on your calculator?	შეიყვანეთ ეს რიცხვი თქვენს კალკულატორებში.


And instead of squaring it this time, I want you to take that number and multiply it by any three-digit number that you want, but don't tell me what you're multiplying by -- just multiply it by any random three-digit number.	ამჯერად ამ რიცხვის კვადრატში აყვანის ნაცვლად მინდა, რომ იგი გაამრავლოთ ნებისმიერ სამნიშნა რიცხვზე, მაგრამ არ მითხრათ, რაზე ამრავლებთ -- უბრალოდ გაამრავლეთ ნებისმიერ სამნიშნა რიცხვზე.


So you should have as an answer either a six-digit or probably a seven-digit number.	შესაბამისად, პასუხად მიიღებთ ექვსნიშნა ან შვიდნიშნა რიცხვს.


How many digits do you have, six or seven?	რამდენი ციფრი მიიღეთ თქვენ, ექვსი თუ შვიდი?


Seven, and yours?	შვიდი. და თქვენ? ქალბატონი: შვიდი.


Seven? Seven?	ა.ბ. : შვიდი? შვიდი?


And, uncertain.	და... ვერ გადაწყვიტეთ?


Seven.	მამაკაცი: დიახ. ა.ბ. : შვიდი.


Is there any possible way that I could know what seven-digit numbers you have?	არსებობს კი რამე ხერხი იმისა, რომ ვიცოდე, რა შვიდნიშნა რიცხვი მიიღეთ თქვენ?


Say "No."	მიპასუხეთ ”არა”. (სიცილი)


(Laughter) Good, then I shall attempt the impossible -- or at least the improbable.	კარგი. მაშინ შეუძლებელს შევეჭიდები -- ან, სულ მცირე, ძნელად დასაჯერებელს.


What I'd like each of you to do is to call out for me any six of your seven digits, any six of them, in any order you'd like.	ყველა თქვენგანმა მითხარით ნებისმიერი ექვსი ციფრი თქვენი შვიდნიშნა რიცხვიდან, ნებისმიერი ექვსი, ნებისმიერი თანმიმდევრობით.


(Laughter) One digit at a time, I shall try and determine the digit you've left out.	(სიცილი) ერთ ჯერზე ერთი ციფრი მითხარით და მე შევეცდები, გამოვიცნო ის ციფრი რომელიც თქვენ გამოტოვეთ.


Starting with your seven-digit number, call out any six of them please.	დავიწყოთ თქვენი შვიდნიშნა რიცხვით. დამისახელეთ ამ რიცხვის ექვსი ციფრი.


Volunteer: 1, 9, 7, 0, 4, 2.	ქალბატონი: ერთი, კარგი, 197042.


AB: Did you leave out the number 6?	ა.ბ. : თქვენ გამოტოვეთ ციფრი 6?


Good, OK, that's one.	ქალი: დიახ. ა.ბ. : ძალიან კარგი, ეს ერთი.


You have a seven-digit number, call out any six of them please.	თქვენ გაქვთ შვიდნიშნა რიცხვი, დამისახლეთ ნებისმიერი ექვსი ციფრი.


Volunteer: 4, 4, 8, 7, 5.	ქალი: 44875. ა.ბ.


I think I only heard five numbers. I -- wait -- 44875 -- did you leave out the number 6?	: მგონი მხოლოდ ხუთი გავიგონე. ერთი წუთით... 44875. თქვენ გამოტოვეთ ციფრი 6?


Same as she did, OK.	ქალბატონი: დიახ. ა.ბ. : ისევე როგორც წინა მონაწილემ.


You've got a seven-digit number -- call out any six of them loud and clear.	თქვენ გაქვთ შვიდნიშნა რიცხვი -- დამისახელეთ ნებისმიერი ექვსი ციფრი ხმამაღლა და გარვევით.


Volunteer: 0, 7, 9, 0, 4, 4.	მამაკაცი: 079044


I think you left out the number 3?	ა.ბ. : მგონი, თქვენ გამოტოვეთ ციფრი 3.


AB: That's three.	ესეც მესამე. შანსი იმისა, რომ შემთხვევით გამომეცნო ეს პასუხები არის


The odds of me getting all four of these right by random guessing would be one in 10,000: 10 to the fourth power.	10 000-დან ერთი ანუ 10 მეოთხე ხარისხში.


OK, any six of them.	კარგი, ნებისმიერი ექვსი.


(Laughter) Really scramble them up this time, please.	ამჯერად, გთხოვთ, მართლა გადაანაცლვოთ ციფრები.


Volunteer: 2, 6, 3, 9, 7, 2.	მამაკაცი: 263972.


Did you leave out the number 7?	ა.ბ. : თქვენ გამოტოვეთ ციფრი 7?


And let's give all four of these people a nice round of applause.	მოდით, ტაში დავუკრათ ამ ოთხ ადამიანს.


Thank you very much.	დიდი მადლობა.


(Applause) (Applause ends) For my next number -- (Laughter) while I mentally recharge my batteries, I have one more question for the audience.	შემდეგი ნომრისთვის კი -- (სიცილი) სანამ ”დავტენი” ჩემი ტვინის ”ელემენტებს”, ერთი შეკითხვა მაქვს აუდიტორიასთან.


By any chance, does anybody here happen to know the day of the week that they were born on?	შემთხვევით, ვინმემ ხომ არ იცით კვირის ის დღე, როცა თქვენ დაიბადეთ?


If you think you know your birth day, raise your hand.	თუ ფიქრობთ, რომ იცით თქვენი დაბადების დღე, აწიეთ ხელი.


Let's see, starting with -- let's start with a gentleman first.	მოდით, ვნახოთ -- დავიწყოთ ბატონით,


What year was it, first of all?	ბატონო, უპირველეს ყოვლისა, რომელ წელს დაიბადეთ?


That's why I pick a gentleman first.	აი, ამიტომ ვიწყებ მამაკაცით. რომელ წელს?


Audience: 1953.	აუდიტორია: 1953.


1953, and the month?	ა.ბ. : 1953.


November what?	თვე? აუდიტორია: ნოემბერი. ა.ბ. : ნოემბრის? აუდიტორია: 23.


23rd -- was that a Monday?	ა.ბ. : 23 -- ორშაბათი იყო? აუდიტორია: დიახ.


Audience: Yes.	კარგი. კიდევ ვის აქვს სურვილი?


I haven't seen any women's hands up.	ხედავთ? არცერთი ქალბატონის ხელი არ დამინახავს.


OK, how about you, what year?	კარგი -- თქვენ, რომელ წელს?


1949, and the month?	აუდიტორია: 1949. ა.ბ. : და თვე?


October what?	აუდიტორია: ოქტომბერი. ა.ბ. : ოქტომბრის? აუდიტორია: ხუთი.


Fifth -- was that a Wednesday?	ა.ბ. : ხუთი -- ოთხშაბათს?


Yes! I'll go way to the back right now, how about you?	დიახ. ახლა სულ ბოლოში წავალ, თქვენ?


Yell it out, what year?	დაიძახეთ, რომელ წელს?


Audience: 1959.	აუდიტორია: 1959. ა.ბ.


1959, OK -- and the month?	: 1959, კარგი. და თვე? აუდიტორია: თებერვალი.


Audience: February.	ა.ბ.


February what?	: თებერვლის რომელი რიცხვი? აუდიტორია: ექვსი.


Sixth -- was that a Friday? Audience: Yes.	ა.ბ. : ექვსი -- პარასკევს?


Good, how about the person behind her?	აუდიტორია: დიახ. კარგი. აი, თქვენ, ქალბატონის უკან?


Call out, what year was it?	დაიძახეთ, დაიძახეთ რომელ წელს.


Audience: 1947. AB: 1947, and the month?	აუდიტორია: 1947. ა.ბ. : 1947, და თვე?


Audience: May. AB: May what?	აუდიტორია: მაისი. ა.ბ. : მაისის?


Seventh -- would that be a Wednesday?	აუდიტორია: შვიდი. ა.ბ. : შვიდი -- ოთხშაბათი იქნებოდა.


Audience: Yes. AB: Thank you very much.	აუდიტორია: დიახ. ა.ბ. : დიდი მადლობა.


(Applause) Anybody here who'd like to know the day of the week they were born?	(ტაში) ვინმეს ხომ არ უნდა გაიგოს, კვირის რომელ დღეს დაიბადა?


We can do it that way.	ასეც შეგვიძლია გავაკეთოთ.


Of course, I could just make up an answer and you wouldn't know, so I come prepared for that.	რა თქმა უნდა, მე შემიძლია, უბრალოდ გამოვიგონო პასუხი და თქვენ არ გეცოდინებათ, სწორია თუ არა, ამიტომ მომზადებული მოვედი.


I brought with me a book of calendars.	კალენდრების წიგნი წამოვიღე.


It goes as far back into the past as 1800, because you never know.	1800 წლიდან იწყება, რა იცი, რა ხდება.


(Laughter) I didn't mean to look at you, sir -- you were just sitting there.	(სიცილი) ბატონო, თქვენთვის სპეციალურად არ შემომიხედავს, უბრალოდ, აქ იჯექით.


(Laughter) Anyway, Chris, you can help me out here, if you wouldn't mind.	კრის, შეგიძლიათ დამეხმაროთ? თუ წინააღმდეგი არ ხართ.


This is a book of calendars.	ეს არის კალენდრების წიგნი. და მე ვიკითხავ,


Who wanted to know their birth day?	ვის უნდა გაიგოს, კვირის რომელ დღეს დაიბადა? თქვენ, ბატონო?


What year was it, first of all?	კარგი. პირველ რიგში, რომელ წელს დაიბადეთ?


Audience: 1966.	აუდიტორია: 1966.


66 -- turn to the calendar with 1966.	ა.ბ. : 66 -- გადაშალეთ 1966 წლის კალენდარზე --


And what month?	დაბადების თვე?


Audience: April. AB: April what?	აუდიტორია: აპრილი. ა.ბ. : დაბადების რიცხვი?


Audience: 17th.	აუდიტორია: 17.


I believe that was a Sunday.	ა.ბ. : 17 -- კვირა უნდა ყოფილიყო.


Can you confirm, Chris?	კრის, შეგიძლიათ, დამიდასტუროთ?


Chris Anderson: Yes.	კრის ანდერსონი: დიახ. ა.ბ. : კარგი. კრის, იცით, რას გეტყვით:


AB: I'll tell you what, Chris: as long as you have that book in front of you, do me a favor, turn to a year outside of the 1900s, either into the 1800s or way into the 2000s -- that'll be a much greater challenge for me.	სანამ ეს წიგნი გაქვთ, გთხოვთ, გადაშალოთ იმ წელზე, რომელიც 1900-იანებში არ არის და ან 1800-იანებშია, ან თუნდაც 2000-იანებში. ეს ჩემთვის ბევრად უფრო დიდი გამოწვევა იქნება.


AB: What year would you like? CA: 1824.	კრის, რომელი წელი გაინტერესებთ? კ.ა.


AB: 1824, OK.	: 1824. ა.ბ. : 1824, კარგი.


AB: And what month?	და რომელი თვე? კ.ა: ივნისი.


CA: June.	ა.ბ. : ივნისის?


AB: June what? CA: Sixth.	კ.ა. : ექვსი.


AB: Was that a Sunday?	ა.ბ. : ექვსი -- კვირა დღე იყო?


CA: It was. AB: And it was cloudy.	კ.ა.:დიახ. ა.ბ. : ღრუბლიანი დღე იყო.


(Laughter) Good, thank you very much.	კარგი, ძალიან დიდი მადლობა.


(Applause) (Applause ends) But I'd like to wrap things up now by alluding to something from earlier in the presentation.	(ტაში) ახლა მინდა, შევაჯამო და მივუბრუნდე ერთ საკითხს დღევანდელი პრეზენტაციიდან.


There was a gentleman up here who had a 10-digit calculator.	აქ იყო მამაკაცი, რომელსაც ჰქონდა ათნიშნა კალკულატორი.


Where is he, would you stand up, 10-digit guy?	სად ხართ? თუ შეიძლება, წამოდექით. ათნიშნა კალკულატორის პატრონი.


OK, stand up for me just for a second, so I can see where you are.	ერთი წამით ადექით, რომ დაგინახოთ.


You have a 10-digit calculator, sir, as well?	კარგი. ა, თქვენც გაქვთ, ბატონო, ათნიშნა კალკულატორი?


OK, what I'm going to try and do, is to square in my head a five-digit number requiring a 10-digit calculator.	ახლა შევეცდები, ზეპირად კვადრატში ავიყვანო ხუთნიშნა რიცხვი, რომლის გამოთვლასაც ათნიშნა კალკულატორი სჭირდება.


But to make my job more interesting for you, as well as for me, I'm going to do this problem thinking out loud.	მაგრამ იმისთვის, რომ ეს უფრო საინტერესო გახდეს თქვენთვისაც და ჩემთვისაც, ამ ამოცანას გადავჭრი ხმამაღლა.


So you can actually, honestly hear what's going on in my mind while I do a calculation of this size.	ასე რომ თქვენ ზუსტად გაიგონებთ, რა ხდება ჩემს გონებაში, როდესაც ამხელა გამოთვლას ვაკეთებ.


Now, I have to apologize to our magician friend Lennart Green.	ახლა ბოდიში უნდა მოვუხადო ჩვენს ილუზიონისტ მეგობარს, ლენარტ გრინს.


I know as a magician we're not supposed to reveal our secrets, but I'm not too afraid that people are going to start doing my show next week, so -- I think we're OK.	ვიცი, რომ ჩვენ - მაგები - არ უნდა ვამჟღავნებდეთ ჩვენს საიდუმლოებებს, მაგრამ სულაც არ მეშინია, რომ ხალხი მსგავს შოუს მოაწყობს შემდეგ კვირას. ასე რომ მგონი, ყველაფერი წესრიგშია.


(Laughter) (Applause) So, let's see, let's take a different row of people, starting with you.	მოდით, ვნახოთ. ავიღოთ... მოდით, სხვა რიგიდან ავირჩიოთ ხალხი. თქვენით დავიწყოთ.


I'll get five digits: one, two, three, four.	მე ხუთ ციფრს მივიღებ: ერთი, ორი, სამი, ოთხი -


Oh, I did this row already.	უი, ამ რიგიდან უკვე ავირჩიე.


Let's do the row before you, starting with you: one, two, three, four, five.	მოდით, წინა რიგი ავიღოთ. თქვენით დავიწყოთ, ბატონო -- ერთი, ორი, სამი, ოთხი, ხუთი.


Call out a single digit -- that will be the five-digit number that I will try to square, go ahead.	დაასახელეთ ხუთი ციფრი. ეს იქნება ჩვენი ხუთნიშნა რიცხვი, რომელსაც მე კვადრატში ავიყვან.


Five.	დაიწყეთ. აუდიტორია: ხუთი. ა.ბ. : ხუთი. აუდიტორია: შვიდი.


Seven.	ა.ბ. : შვიდი. აუდიტორია: ექვსი.


Six.	ა.ბ. : ექვსი. აუდიტორია: რვა.


Eight.	ა.ბ. : რვა.


Three.	აუდიტორია: სამი. ა.ბ.


57,683 -- squared.	: სამი. 57 683 აყვანილი კვადრატში.


Yuck.	ფუი.


Let me explain to you how I'm going to attempt this problem.	მოდით, აგიხსნით, თუ როგორ ვაპირებ ამ პრობლემის გადაჭრას.


I'm going to break the problem down into three parts.	პრობლემას დავყოფ სამ ნაწილად:


I'll do 57,000 squared, plus 683 squared, plus 57,000 times 683 times two.	ჯერ 57 000-ს ავიყვან კვადრატში, დავუმატებ 683-ის კვადრატს, დავუმატებ 57 000-ის ნამრავლს ორჯერ 683-ზე.


Add all those numbers together, and with any luck, arrive at the answer.	ყველა ეს რიცხვი, ცოტაოდენ იღბალთან ერთად, მომცემს პასუხს.


Now, let me recap.	ნება მომეცით, შევაჯამო.


(Laughter) Thank you.	მადლობა.


(Laughter) While I explain something else -- (Laughter) -- I know, that you can use, right?	იმ დროს, როდესაც რაღაცას ვხსნი -- ამის გამოყენებას კი შეძლებთ, ასე არ არის?


(Laughter) While I do these calculations, you might hear certain words, as opposed to numbers, creep into the calculation.	იმ დროს, როდესაც ამ გამოთვლებს ვაკეთებ, თქვენ შეიძლება, გაიგონოთ რაღაც სიტყვები რიცხვების ნაცვლად, რომლებიც ერთვებიან ჩემს გამოთვლებში.


Let me explain what that is.	ნება მომეცით, აგიხსნათ, ეს რას ნიშნავს.


This is a phonetic code, a mnemonic device that I use, that allows me to convert numbers into words.	ეს არის ბგერითი კოდი, მნემონიკური მოწყობილობა, რომელსაც მე ვიყენებ და რომელიც მეხმარება რიცხვების სიტყვებად გარდაქმნაში.


I store them as words, and later on retrieve them as numbers.	მე ვიმახსოვრებ მათ, როგორც სიტყვებს, და შემდგომ საჭიროებისამებრ გადამყავს რიცხვებში.


I know it sounds complicated; it's not.	ვიცი, რომ რთულად ჟღერს, მაგრამ არ არის რთული.


I don't want you to think you're seeing something out of "Rain Man."	უბრალოდ არ მინდა, იფიქროთ, რომ ”წვიმის კაცის” ნაწყვეტს უყურებთ.


(Laughter) There's definitely a method to my madness -- definitely, definitely.	(სიცილი) ნამდვილად აქვს ჩემს სიგიჟეს ლოგიკური ახსნა -- ნამდვილად, ნამდვილად.


Sorry.	ბოდიში.


(Laughter) If you want to talk to me about ADHD afterwards, you can talk to me then.	(სიცილი) თუ გსურთ, შემდგომ გაფანტულობისა და ჰიპერაქტიურობის სინდრომზე მესაუბროთ, კი, ბატონო. კარგი --


By the way, one last instruction, for my judges with the calculators -- you know who you are -- there is at least a 50 percent chance that I will make a mistake here.	სხვათა შორის, ერთი საბოლოო ინსტრუქცია ჩემი კალკულატორებიანი მსაჯებისათვის. თქვენ თვითონ იცით, ვისაც მოგმართავთ. არსებობს მინიმუმ 50-პროცენტიანი შანსი იმისა, რომ მე შეცდომას დავუშვებ.


If I do, don't tell me what the mistake is; just say, "you're close," or something like that, and I'll try and figure out the answer -- which could be pretty entertaining in itself.	თუ ასე მოხდა, არ მითხრათ, რა არის შეცდომა. უბრალოდ თქვით, ”ახლოს ხარ”, ან მსგავსი რამ. მე შევეცდები, გამოვიცნო პასუხი, რაც თავისთავად საკმაოდ სახალისო იქნება.


If, however, I am right, whatever you do, don't keep it to yourself, OK?	მაგრამ, თუ მე მართალი ვარ, რასაც გააკეთებთ, გაგვიზიარეთ, კარგი?


(Laughter) Make sure everybody knows that I got the answer right, because this is my big finish, OK.	(სიცილი) დარწმუნდით, რომ ყველა გაიგებს, რომ სწორი პასუხი მივიღე, რადგან ეს არის ჩემი გრანდიოზული ფინალი.


So, without any more stalling, here we go.	ასე რომ, ზედმეტი დაყოვნების გარეშე შევუდგეთ საქმეს.


I'll start the problem in the middle, with 57 times 683.	ამოცანას შუიდან დავიწყებ, 57-ს გავამრავლებ 683-ზე.


57 times 68 is 3,400, plus 476 is 3876, that's 38,760 plus 171, 38,760 plus 171 is 38,931.	57-ჯერ 68 არის 3 400-ს დამატებული 476 ანუ 3 876, ეს არის 38 760-ს დამატებული 171. 38 760-ს მივუმატოთ 171, ეს უდრის 38 931.


38,931; double that to get 77,862.	38 931 გაორმაგებული იქნება 77 862.


77,862 becomes cookie fission, cookie fission is 77,822.	77 862 გახდება ”შეთხზული უჯრედი” (რომელსაც ვიმახსოვრებ). ”შეთხზული უჯრედი” ამ შემთხვევაში არის 77 822.


That seems right, I'll go on. Cookie fission, OK.	თითქოს ყველაფერი კარგადაა. გავაგრძელებ.


Next, I do 57 squared, which is 3,249, so I can say, three billion.	შემდეგ კვადრატში ამყავს 57 და ეს უდრის 3 249, ანუ შემიძლია ვთქვა სამ მილიარდ... ავიღოთ 249 და დავუმატოთ იმ ”შეთხზულ უჯრედს”, 249.


Take the 249, add that to cookie, 249, oops, but I see a carry coming -- 249 -- add that to cookie, 250 plus 77, is 327 million -- fission, fission, OK, finally, we do 683 squared, that's 700 times 666, plus 17 squared is 466,489, rev up if I need it, rev up, take the 466, add that to fission, to get, oh gee -- 328,489.	მგონი, ფინიშს ვუახლოვდები. 249 -- ამას ვუმატებ ”შეთხზულ უჯრედს”, 250-ს მივუმატოთ 77, ეს უკვე 327 მილიონ... ”უჯრედი”, ”უჯრედი”. კარგი, საბოლოოდ 683 აგვყავს კვადრატში, ესეც 700-ჯერ 666, ამას დამატებული 17-ის კვადრატი, ეს არის 466 489. თუ მჭირდება, დავუჩქარებ კიდეც. ვიღებ 466-ს, ვუმატებ იმ ჩემს ”შეთხზულ უჯრედს” და ვიღებ -- ოჰ, ღმერთო -- 328 489.


Audience: Yeah! AB: Good.	აუდიტორია: ეგ არის! ა.ბ.


Thank you very much.	: ძალიან კარგი. (ტაში)


(Applause) I hope you enjoyed mathemagics.	დიდი მადლობა. იმედი მაქვს, ისიამოვნეთ ”მათე-მაგიით”.


Thank you.	მადლობა. (ტაში)


At every stage of our lives we make decisions that will profoundly influence the lives of the people we're going to become, and then when we become those people, we're not always thrilled with the decisions we made.	ჩვენი ცხოვრების ყოველ ეტაპზე, ჩვენ ვღებულობთ გადაწყვეტილებებს, რომელიც დიდ ზეგავლენას მოახდენს იმაზე, თუ როგორი ადამიანები გავხდებით და მერე როცა გავხდებით, ხშირად არ გვხიბლავს ის გადაწყვეტილებები, რომელიც მივიღეთ.


So young people pay good money to get tattoos removed that teenagers paid good money to get.	ახალგაზრდები იხდიან დიდ თანხებს, რომ მოიცილონ თინეიჯერობის დროს გაკეთებული ტატუ, რაშიც ასევე გადაიხადეს.


Middle-aged people rushed to divorce people who young adults rushed to marry.	შუა-ასაკში მყოფნი დაჩქარებულად განქორწინდებიან, როცა ახალგაზრდობაში სწრაფად დაქორწინდნენ.


Older adults work hard to lose what middle-aged adults worked hard to gain.	ხანში შესულნი თავდაუზოგავად მუშაობენ, რომ მოიშორონ ის, რაც შუა-ასაკში მყოფებმა ძალიან მოინდომეს მიეღოთ.


On and on and on.	ეს მუდმივად ასე ხდება.


The question is, as a psychologist, that fascinates me is, why do we make decisions that our future selves so often regret?	კითხვა რომელიც მაოცებს როგორც ფსიქოლოგს არის ის, თუ რატომ ვღებულობთ გადაწყვეტილებებს რასაც მომავალში ვნანობთ?


Now, I think one of the reasons -- I'll try to convince you today — is that we have a fundamental misconception about the power of time.	ჩემი აზრით, ერთ-ერთი მიზეზი, რაშიც შევეცდები დაგარწმუნოთ, არის ის, რომ ჩვენ გვაქვს ფუნდამენტალურად მცდარი გაგება დროის ძალის შესახებ.


Every one of you knows that the rate of change slows over the human lifespan, that your children seem to change by the minute but your parents seem to change by the year.	ყველამ იცით რომ ცვლილების სისწრაფე კლებულობს ასაკის მატებასთან ერთად, ის რომ, თითქოს ბავშვები იცვლებიან წუთში როცა მშობლებში ცვლილების აღმოჩენას სჭირდება წელიწადი.


But what is the name of this magical point in life where change suddenly goes from a gallop to a crawl?	რა ჰქვია იმ მაგიურ წერტილს ცხოვრებაში სადაც შეინიშნება ცვლილების დინამიკა ძალიან სწრაფიდან ძალიან ნელამდე?


Is it teenage years? Is it middle age?	ეს თინეიჯერობის პერიოდია?


Is it old age? The answer, it turns out, for most people, is now, wherever now happens to be.	თუ შუა-ასაკი? ეს ხანში შესულობის ასაკია? როგორც ჩანს, პასუხი უმეტესი ადამიანისთვის არის - ახლა. რომელ ასაკშიც არ უნდა იყოს ის.


What I want to convince you today is that all of us are walking around with an illusion, an illusion that history, our personal history, has just come to an end, that we have just recently become the people that we were always meant to be and will be for the rest of our lives.	რაშიც მსურს დაგარწმუნოთ დღეს არის ის, რომ ჩვენ ყველა ვცხოვრობთ ილუზიით, ილუზიით, რომ ისტორია, ჩვენი პირადი ისტორია, ზუსტად ახლა დამთავრდა, ის რომ ჩვენ ახლახან ვიქეცით იმ ადამიანად, რომლადაც სულ გვინდოდა გახდომა და მუდამ ასეთებად დავრჩებით.


Let me give you some data to back up that claim.	მსურს მოგაწოდოთ მონაცემი არგუმენტის სიმყარისთვის.


So here's a study of change in people's personal values over time.	ეს არის კვლევა ადამიანების პირადი ღირებულებების ცვლილების შესახებ დროში.


Here's three values.	აი, სამი ღირებულებაც.


Everybody here holds all of them, but you probably know that as you grow, as you age, the balance of these values shifts.	თქვენ ფლობთ ყველა ამ ღირებულებას, მაგრამ ალბათ იცით ის, რომ როცა იზრდებით როცა ასაკი გემატებათ, ბალანსი ღირებულებებს შორის იცვლება.


So how does it do so?	რატომ ხდება ასე?


Well, we asked thousands of people.	ჩვენ ვკითხეთ ათასობით ადამიანს.


We asked half of them to predict for us how much their values would change in the next 10 years, and the others to tell us how much their values had changed in the last 10 years.	ნახევარს ვთხოვეთ ეწინასწარმეტყველათ, თუ მომდევნო 10 წელიწადში რამდენად შეიცვლებოდა მათი ღირებულებები და ნახევარს კი ეთქვათ, თუ რამდენად შეიცვალა მათი ღირებულებები 10 წლის მანძილზე.


And this enabled us to do a really interesting kind of analysis, because it allowed us to compare the predictions of people, say, 18 years old, to the reports of people who were 28, and to do that kind of analysis throughout the lifespan.	ამან საშუალება მოგვცა გაგვეკეთებინა საინტერესო ანალიზი, რადგან ჩვენ შევადარეთ პროგნოზები მაგ: 18 წლის ინდივიდებისა და იმათი ვინც უკვე 28 წლის იყო; და ა.შ. ადამიანის მთლიანი ცხოვრების გასაანალიზებლად.


Here's what we found.	აი რა აღმოვაჩინეთ:


First of all, you are right, change does slow down as we age, but second, you're wrong, because it doesn't slow nearly as much as we think.	პირველი, თქვენ მართალი ხართ, ცვლილებების სისწრაფე კლებულობს ასაკთან ერთად და მეორე, თქვენ არ ხართ მართალი, იმიტომ რომ სიჩქარე იმდენად არ მცირდება როგორც რამდენადაც ჩვენ გვგონია.


At every age, from 18 to 68 in our data set, people vastly underestimated how much change they would experience over the next 10 years.	ჩვენი ინფორმაციით, ყველა ასაკში, 18 - დან 86 - მდე, ადამიანები ნაკლებობით აფასებენ თუ რამდენი ცვლილება ელოდებათ მათ შემდეგი 10 წლის განმავლობაში.


We call this the "end of history" illusion.	ჩვენ ამას ვუწოდებთ "ისტორიის დასასრულის ილუზიას".


To give you an idea of the magnitude of this effect, you can connect these two lines, and what you see here is that 18-year-olds anticipate changing only as much as 50-year-olds actually do.	რომ დაგანახოთ ამ ეფექტის მნიშვნელობა, დააკავშირეთ ეს ორი ხაზი, და ნახავთ, რომ 18 წლისანი ელოდებიან იმდენ ცვლილებას რამდენსაც 50 წლისანი რეალურად განიცდიან.


Now it's not just values. It's all sorts of other things.	აქ არა მხოლოდ ღირებულებები შედის, არამედ ბევრი სხვა რამ.


For example, personality.	მაგალითად, პიროვნული თვისებები.


Many of you know that psychologists now claim that there are five fundamental dimensions of personality: neuroticism, openness to experience, agreeableness, extraversion, and conscientiousness.	ბევრმა თქვენგანმა იცით ფსიქოლოგების ამჟამინდელი აზრი, რომ არსებობს პიროვნების 5 ძირითადი სახესხვაობა: ნეიროტიციზმი, სიახლეებისადმი გახსნილობა, დამყოლობა, ექსტრავერტობა(კონტაქტურობა) და კეთილსინდისიერება.


Again, we asked people how much they expected to change over the next 10 years, and also how much they had changed over the last 10 years, and what we found, well, you're going to get used to seeing this diagram over and over, because once again the rate of change does slow as we age, but at every age, people underestimate how much their personalities will change in the next decade.	ჩვენ ვკითხეთ ადამიანებს, თუ რამდენად მოელიან ცვლილებებს შემდეგ 10 წელიწადში, და ასევე რამდენად შეიცვალნენ წინა 10 წელიწადში. და რაც აღმოვაჩინეთ თქვენ ამ დიაგრამის ხშირად ნახვას მიეჩვევით, რადგან გავმეორდები რომ, ცვლილების სიჩქარე ნამდვილად იკლებს ასაკთან ერთად, მაგრამ ყოველ ასაკში ადამიანები ნაკლებობით აფასებენ, თუ რამდენად შეიცვლებიან ისინი შემდეგ ათწლეულში.


And it isn't just ephemeral things like values and personality.	და ეს არ არის ეფემერული რაღაც, როგორც ღირებულებები და პიროვნება.


You can ask people about their likes and dislikes, their basic preferences.	თქვენ შეგიძიათ ჰკითხოთ ადამიანებს თუ რა მოსწონთ/არ მოსწონთ, მათი ძირითადი პრეფერენციები.


For example, name your best friend, your favorite kind of vacation, what's your favorite hobby, what's your favorite kind of music.	მაგ: შენი საუკეთესო მეგობარი, საუკეთესო სახის დასვენება, საყვარელი ჰობი, მუსიკის ჟანრი.


People can name these things.	ადამიანები მათ ასახელებენ.


We ask half of them to tell us, "Do you think that that will change over the next 10 years?"	ნახევარს ვთხოვეთ ეთქვათ ჩვენთვის, "ფიქრობთ რომ ეს პრეფერენციები შეიცვლება შემდეგ 10 წელიწადში?"


and half of them to tell us, "Did that change over the last 10 years?"	და ნახევარს კიდევ "შეიცვალა თუ არა ისინი 10 წლის მანძილზე?"


And what we find, well, you've seen it twice now, and here it is again: people predict that the friend they have now is the friend they'll have in 10 years, the vacation they most enjoy now is the one they'll enjoy in 10 years, and yet, people who are 10 years older all say, "Eh, you know, that's really changed."	ის რაც აღმოვაჩინეთ, თქვენ უკვე ორჯერ ნახეთ, და აი კიდევ ერთხელ: ადამიანებმა იწინასწარმეტყველეს, რომ მეგობრები, რომელიც მათ ჰყავთ 10 წლის მერეც მათთან იმეგობრებენ. საუკეთესო დასვენება ახლა, იქნება ისეთივე საუკეთესო 10 წლის შემდეგ. თუმცა 10 წლით უფროსი ადამიანები ამბობენ "ეჰ, ეს ნამდვილად შეიცვალა."


Does any of this matter?	აქვს ამ ყველაფერს აზრი?


Is this just a form of mis-prediction that doesn't have consequences?	იქნებ ეს უბრალოდ არასწორი პროგნოზირებაა, და არა აქვს შედეგები?


No, it matters quite a bit, and I'll give you an example of why.	არა ამას მნიშვნელობა აქვს და საილუსტრაციოდ მოგიყვანთ მაგალითს.


It bedevils our decision-making in important ways.	გადაწყვეტილების მიღებისას ის გზას გვიბნევს.


Bring to mind right now for yourself your favorite musician today and your favorite musician 10 years ago.	გაიხსენეთ მუსიკოსი, რომელიც თქვენი რჩეულია ახლა და მუსიკოსი, რომელიც იყო რჩეული 10 წლის წინ.


I put mine up on the screen to help you along.	სიმარტივისთვის ეკრანზე ჩემი საყვარელი მუსიკოსები განვათავსე.


Now we asked people to predict for us, to tell us how much money they would pay right now to see their current favorite musician perform in concert 10 years from now, and on average, people said they would pay 129 dollars for that ticket.	ჩვენ ხალხს ვთხოვეთ, რომ პროგნოზირება გაეკეთებინათ, თუ რამდენ თანხას გადაიხდიდნენ ახლა, რომ ენახათ მათი რჩეული მუსიკოსის შესრულება 10 წლის შემდეგ, საშუალოდ ისინი გადაიხდიან 129$ ბილეთში.


And yet, when we asked them how much they would pay to see the person who was their favorite 10 years ago perform today, they say only 80 dollars.	თუმცა თუ ჩვენ ვკითხავთ მათ, თუ რამდენს გადაიხდიდნენ ახლა 10 წლის წინ მათი რჩეული მუსიკოსის მოსასმენად, პასუხია 80$.


Now, in a perfectly rational world, these should be the same number, but we overpay for the opportunity to indulge our current preferences because we overestimate their stability.	იდეალურად რაციონალურ სამყაროში ეს რიცხვები წესით ერთმანეთს უნდა ემთხვეოდეს, მაგრამ ჩვენ მეტს ვიხდით შესაძლებლობისთვის, რომ გავანებივროთ საკუთარი პრეფერენციები, რადგან ჩვენ სწორად ვერ ვაფასებთ მათ სტაბილურობას.


Why does this happen? We're not entirely sure, but it probably has to do with the ease of remembering versus the difficulty of imagining.	რატომ ხდება ასე? ჩვენ ზუსტად არ ვიცით. სავარაუდოდ მიზეზი უნდა იყოს დამახსოვრების სიმარტივე, წარმოდგენის სირთულესთან შედარებით.


Most of us can remember who we were 10 years ago, but we find it hard to imagine who we're going to be, and then we mistakenly think that because it's hard to imagine, it's not likely to happen.	უმეტეს ჩვენგანს ახსოვს როგორები ვიყავით 10 წლის წინ, მაგრამ რთულია წარმოვიდგინოთ, თუ ვინ ვიქნებით, სწორედ წარმოდგენის სირთულის გამო არასწორად ვფიქრობთ, რომ დიდი ალაბათობით ეს არ მოხდება.


Sorry, when people say "I can't imagine that," they're usually talking about their own lack of imagination, and not about the unlikelihood of the event that they're describing.	როცა ადამიანები იძახიან: "მე ვერ წარმომიდგენია ეს" ისინი ამით მიანიშნებენ მათი წარმოდგენის უქონლობაზე, და არა შემთხვევის მოხდენის ალბათობის სიმცირეზე.


The bottom line is, time is a powerful force.	მოკლედ, დრო ძლიერი ძალაა.


It transforms our preferences.	ის გარდაქმნის ჩვენს პრეფერენციებს,


It reshapes our values.	ფორმას უცვლის ღირებულებებს,


It alters our personalities.	ცვლის პიროვნებას.


We seem to appreciate this fact, but only in retrospect.	როგორც ჩანს ჩვენ მოგვწონს ეს ფაქტი, ოღონდ მხოლოდ რეტროსპექტივაში.


Only when we look backwards do we realize how much change happens in a decade.	მხოლოდ მაშინ, როცა უკან ვიხედებით, ვხვდებით თუ რამდენი ცვლილება ხდება ათწლეულის მანძილზე.


It's as if, for most of us, the present is a magic time.	ჩანს ისე, თითქოს უმეტესი ჩვენგანისთვის, აწმყო არის მაგიური დრო;


It's a watershed on the timeline.	მნიშვნელოვანი პერიოდი თაიმლაინში.


It's the moment at which we finally become ourselves.	ის არის მომენტი, როცა ჩვენ საბოლოოდ ვიპოვეთ საკუთარი თავი.


Human beings are works in progress that mistakenly think they're finished.	ადამიანები მუდმივად იცვლებიან არადა ისინი ფიქრობენ, რომ მათი გარდაქმნა დამთავრებულია.


The person you are right now is as transient, as fleeting and as temporary as all the people you've ever been.	პიროვნება, რომელსაც წარმოადგენთ ახლა არის იმდენად გარდამავალი, წამიერი და დროებითი რამდენადაც წინა ცვლილებებამდე იყავით.


The one constant in our life is change.	ერთადერთი მუდმივი ჩვენს ცხოვრებაში არის ცვლილება.


Thank you.	მადლობა.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


I grew up in a very small country town in Victoria.	მე გავიზარდე ძალიან პატარა პროვინციულ ქალაქ ვიქტორიაში.


I had a very normal, low-key kind of upbringing.	აღვიზარდე საკმაოდ ნორმალურად, მოკრძალებულად.


I went to school, I hung out with my friends, I fought with my younger sisters.	დავდიოდი სკოლაში, ვსეირნობდი მეგობრებთან ერთად, ვჩხუბობდი ჩემს უმცროს დებთან.


It was all very normal.	ვცხოვრობდი ძალიან ჩვეულებრივად.


And when I was 15, a member of my local community approached my parents and wanted to nominate me for a community achievement award.	ერთხელ, როცა 15 წლის ვიყავი, ადგილობრივი თემის წევრმა მიმართა ჩემს მშობლებს. მას განსაკუთრებული მიღწევის საზოგადოებრივ ჯილდოზე ჩემი წარდგენა უნდოდა.


And my parents said, "Hm, that's really nice, but there's kind of one glaring problem with that.	მშობლებმა უპასუხეს: "ჰმ, მშვენიერია, მაგრამ ერთი აშკარა პრობლემაა:


She hasn't actually achieved anything." (Laughter) And they were right, you know.	მას, ფაქტიურად, არაფრისთვის მიუღწევია." (სიცილი) და, იცით, ისინი მართლები იყვნენ.


I went to school, I got good marks, I had a very low-key after school job in my mum's hairdressing salon, and I spent a lot of time watching "Buffy the Vampire Slayer" and "Dawson's Creek."	მე დავდიოდი სკოლაში, კარგი ნიშნები მყავდა, სკოლის შემდეგ საკმაოდ მოკრძალებულ სამუშაოს ვასრულებდი დედაჩემის სილამაზის სალონში და დიდ დროს ვუთმობდი სერიალების "ბაფი ვამპირების გამანადგურებელის" და "დოუსონის უბის" ყურებას.


Yeah, I know. What a contradiction.	ჰოო, ვიცი. როგორი შეუსაბამობაა.


But they were right, you know.	მშობლები მართლები იყვნენ.


I wasn't doing anything that was out of the ordinary at all.	მე არაფერს განსაკუთრებულად გამორჩეულს არ ვაკეთებდი.


I wasn't doing anything that could be considered an achievement if you took disability out of the equation.	მე არ ვაკეთებდი არაფერს, რაც შეიძლებოდა მიჩნეულიყო მიღწევად, თუკი არ ჩავთვლით ჩემს შეზღუდულ შესაძლებლობებს.


Years later, I was on my second teaching round in a Melbourne high school, and I was about 20 minutes into a year 11 legal studies class when this boy put up his hand and said, "Hey miss, when are you going to start doing your speech?"	წლების შემდეგ, მელბურნის ერთ-ერთ საშუალო სკოლაში ჩემი პედაგოგობის მეორე წელი იყო და სამართალმცოდნეობის გაკვეთილის დაწყებიდან 20 წუთის შემდეგ, მე-11 კლასის მოსწავლემ ხელი აიწია და მკითხა: "ქალბატონო, ბოლოსდაბოლოს როდის დაიწყებთ თქვენს მოხსენებას?"


And I said, "What speech?"	მე ვკითხე: "რა მოხსენებას?"


You know, I'd been talking them about defamation law for a good 20 minutes.	მე მათ უკვე კაი 20 წუთი ცილისწამების კანონზე ვესაუბრებოდი.


And he said, "You know, like, your motivational speaking.	მან მიპასუხა: "იცით, რაღაც სამოტივაციო მოხსენების მსგავსი რამ.


You know, when people in wheelchairs come to school, they usually say, like, inspirational stuff?"	როცა ჩვენ სკოლაში ეტლით მოსარგებლე ადამიანები მოდიან, ისინი, ჩვეულებრივ, სამოტივაციო ამბებს გვიყვებიან.


(Laughter) "It's usually in the big hall."	(სიცილი) "ეს შეხვედრები, როგორც წესი, დიდ დარბაზში ტარდება"


And that's when it dawned on me: This kid had only ever experienced disabled people as objects of inspiration.	აი, სწორედ მაშინ გამინათდა გონება და მივხვდი: ამ ბავშვისთვის შშმ პირი, მხოლოდ შთაგონების წყაროსთან ასოცირდებოდა.


We are not, to this kid -- and it's not his fault, I mean, that's true for many of us.	თუმცა ჩვენ არ ვართ ეს წყარო. ეს მისი ბრალი არაა. მსგავსი წარმოდგენა ბევრ ჩვენგანს აქვს.


For lots of us, disabled people are not our teachers or our doctors or our manicurists.	შშმ პირი ბევრი ჩვენგანისთვის არ ყოფილა მასწავლებელი ან ექიმი, ანდა მემანიკურე.


We're not real people. We are there to inspire.	ჩვენ არ ვართ რეალური ადამიანები. ჩვენ შთაგონებისთვის ვართ საჭირო.


And in fact, I am sitting on this stage looking like I do in this wheelchair, and you are probably kind of expecting me to inspire you. Right? (Laughter) Yeah.	და მართლაც, ვზივარ ამ სავარძელში, ამ სცენაზე და თქვენ, სავარაუდოდ, ჩემგან შთაგონებას მოელით, არა? (სიცილი) ხოო.


Well, ladies and gentlemen, I'm afraid I'm going to disappoint you dramatically.	მოკლედ, ქალბატონებო და ბატონებო, ვწუხვარ, მაგრამ იმედი უნდა გაგიცრუოთ.


I am not here to inspire you.	მე აქ იმისთვის არ მოვსულვარ, რომ შთაგაგონოთ.


I am here to tell you that we have been lied to about disability.	მე აქ ვარ იმისთვის, რომ მოგიყვეთ თუ რა ტყუილებს გვეუბნებოდნენ შეზღუდულ შესაძლებლობაზე.


Yeah, we've been sold the lie that disability is a Bad Thing, capital B, capital T.	დიახ, ჩვენ წამოვეგეთ ტყუილს, რომ შეზღუდული შესაძლებლობები "ცუდი რამეა"


It's a bad thing, and to live with a disability makes you exceptional.	და შეზღუდული შესაძლებლობებით ცხოვრება განსაკუთრებულს გხდის.


It's not a bad thing, and it doesn't make you exceptional.	მაგრამ არა, ეს არ არის "ცუდი რამე" და ეს არ გხდის განსაკუთრებულს.


And in the past few years, we've been able to propagate this lie even further via social media.	ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, სოციალური მედიის მეშვეობით ჩვენ ამ სიცრუის უფრო ფართოდ გავრცელება შევძელით.


You may have seen images like this one: "The only disability in life is a bad attitude."	თქვენ ალბათ ნანახი გაქვთ სურათები წარწერით: "ერთადერთი უნარშეზღუდულობა ცხოვრებაში, ნეგატიური დამოკიდებულებაა."


Or this one: "Your excuse is invalid." Indeed.	ან წარწერით: "თავის მართლება არასწორია."


Or this one: "Before you quit, try!"	ან ასეთი: "სანამ ხელს ჩაიქნევ, სცადე!"


These are just a couple of examples, but there are a lot of these images out there.	ეს უბრალოდ რამდენიმე მაგალითია, თუმცა მსგავსი შინაარსის წარწერით ბევრი სურათი არსებობს.


You know, you might have seen the one, the little girl with no hands drawing a picture with a pencil held in her mouth.	შესაძლოა გქონდეთ ნანახი პატარა გოგონა ხელების გარეშე, რომელიც სურათს ხატავს და ფანქარი პირით უჭირავს.


You might have seen a child running on carbon fiber prosthetic legs.	ან ბავშვი, ფეხების გარეშე, რომელიც პროთეზზე შემდგარი მირბის.


And these images, there are lots of them out there, they are what we call inspiration porn.	ძალიან ბევრია მსგავსი სურათი ინტერნეტ სივრცეში, ჩვენ მათ ე.წ. "შთამაგონებელ პორნოგრაფიას" ვეძახით.


(Laughter) And I use the term porn deliberately, because they objectify one group of people for the benefit of another group of people.	(სიცილი) ტერმინი პორნოგრაფია შეგნებულად გამოვიყენე, რადგან ის ადამიანთა ერთი ჯგუფის "განივთებას" ახდენს, ადამიანთა მეორე ჯგუფის სასარგებლოდ.


So in this case, we're objectifying disabled people for the benefit of nondisabled people.	ამ შემთხვევაში, ჩვენ შშმ პირების ობიექტივაციას ვახდენთ, არა-შშმ პირების სასარგებლოდ.


The purpose of these images is to inspire you, to motivate you, so that we can look at them and think, "Well, however bad my life is, it could be worse.	ამ სურათების მიზანია თქვენი მოტივირება, შთაგონება, რომ როცა სურათს შეხედავთ, იფიქროთ: "როგორი ცუდიც არ უნდა იყოს ჩემი ცხოვრება, ამაზე უარესიც შეიძლებოდა ყოფილიყო.


I could be that person."	ამ ადამიანის ადგილას შეიძლებოდა მე ვყოფილიყავი."


But what if you are that person?	მაგრამ აბა როგორია, როცა შენ ხარ ის პიროვნება?


I've lost count of the number of times that I've been approached by strangers wanting to tell me that they think I'm brave or inspirational, and this was long before my work had any kind of public profile.	სათვალავი ამერია უკვე, რამდენჯერ მოსულან უცნობი ადამიანები, რომლებსაც სურდათ ეთქვათ ჩემთვის, თუ როგორი მამაცი ვარ ან როგორი შთამაგონებელი. ეს იყო მანამდე, სანამ ჩემი საქმიანობა საჯარო გახდებოდა.


They were just kind of congratulating me for managing to get up in the morning and remember my own name. (Laughter) And it is objectifying.	ისინი თითქოს მილოცავდნენ, რომ დილით ადგომა და საკუთარი სახელის დამახსოვრება შემეძლო. (სიცილი) და სწორედ ეს არის ობიექტივაცია.