So I'm going to talk about work; specifically, why people can't seem to get work done at work, which is a problem we all kind of have.	მინდა გესაუბროთ სამსახურის შესახებ კონკრეტულად კი, რატომ არ შეუძლიათ ადამიანებს შეასრულონ საქმე სამსახურში, ეს პრობლემა, მგონი, ყველას გვაერთიანებს...


But let's sort of start at the beginning.	მაგრამ, მოდით, თავიდან დავიწყოთ:


So, we have companies and non-profits and charities and all these groups that have employees or volunteers of some sort.	არსებობენ კომპანიები, არასამეწარმეო ორგანიზაციები და საქველმოქმედო ორგანიზაციები და ყველა ამ ორგანიზაციას ჰყავს თანამშრომლები ან მოხალისეები..


And they expect these people who work for them to do great work -- I would hope, at least.	და ისინი ელიან ამ თანამშრომლებისგან საქმის კეთებას მათთვის.. დიადი საქმის კეთებას-- იმედს ვიტოვებ მაინც, რომ ეს ასეა..


At least good work, hopefully, at least it's good work -- hopefully great work.	ჩვეულებრივად, კარგ საქმეს მაინც. იყოს, ძალიან კარგი საქმე.


And so what they typically do is they decide that all these people need to come together in one place to do that work.	და რასაც ორგანიზაციები აკეთებენ, არის, რომ ისინი წყვეტენ რომ ადამიანებს სჭირდებათ ერთ ადგილას თავმოყრა იმისთვის, რომ გააკეთონ საქმე.


So a company, or a charity, or an organization of any kind, unless you're working in Africa, if you're really lucky to do that -- most people have to go to an office every day.	ასე რომ იქნება ეს საქველმოქმედო, კომერციული ან სხვა სახის ორგანიზაცია ადამიანები, როგორც წესი, თუ აფრიკაში არ მუშაობთ, და თუ იღბლიანი ხართ, ძირითადად, ყოველ დღე დადიან სამსახურში (ოფისში).


And so these companies, they build offices.	ასე რომ, კომპანიები აშენებენ ოფისებს


They go out and they buy a building, or they rent a building, or they lease some space, and they fill this space with stuff.	ისინი მიდიან, ყიდულობენ შენობას, ან ქირაობენ შენობას ან იჯარით იღებენ ფართს, და ავსებენ მათ სხვადასხვა საგნებით


They fill it with tables, or desks, chairs, computer equipment, software, Internet access, maybe a fridge, maybe a few other things, and they expect their employees, or their volunteers, to come to that location every day to do great work.	მაგიდებით, მერხებით, სკამებით, კომპიუტერული აღჭურვილობით პროგრამებით, ინტერნეტთან წვდომით, შეიძლება მაცივრითაც, და რამდენიმე სხვა ნივთით, და ელიან თანამშრომლებისგან, ან მოხალისეებისგან, რომ მივიდნენ ყოველ დღე ამ ადგილას და მაგრად იმუშავონ.


It seems like it's perfectly reasonable to ask that.	თითქოს ამის თხოვნა აბსოლუტურად მიზანშეწონილია.


However, if you actually talk to people and even question yourself, and you ask yourself, where do you really want to go when you really need to get something done?	თუმცა, თუკი ადამიანებს ადამიანებს გულახდილად დაელაპარაკებით და საკუთარ თავში ჩაიხედავთ და შეეკითხებით: სინამდვილეში სად მიგიწევს გული, როდესაც საქმე გაქვს გასაკეთებელი?


You'll find out that people don't say what businesses think they would say.	აღმოაჩენთ, რომ ადამიანები არ ამბობენ იმას, რასაც ბიზნესმენები მოელიან მათგან.


If you ask people the question: Where do you need to go when you need to get something done?	თუ კითხავთ ადამიანებს: სინამდვილეში სად მიგიწევს გული როდესაც საქმე გაქვს გასაკეთებელი?


Typically, you get three different kinds of answers.	როგორც წესი, სამ განსხვავებულ პასუხს მიიღებთ.


One is kind of a place or a location or a room.	პირველი: რაიმე ადგილი ან ოთახი


Another one is a moving object, and a third is a time.	მეორე: მოძრავი ობიექტი და მესამე: არის დრო.


So here are some examples.	აი, მაგალითები:


I've been asking people this question for about 10 years: "Where do you go when you really need to get something done?"	როცა ვეკითხები ადამიანს - და მე ვეკითხები ადამიანებს ამ შეკითხვას 10 წლის განმავლობაში ვეკითხები: სად მიგიწევს გული, როდესაც საქმე გაქვს გასაკეთებელი? მეუბნებიან: აივანზე ან გემბანზე,


I'll hear things like, the porch, the deck, the kitchen.	სამზარეულოში.


I'll hear things like an extra room in the house, the basement, the coffee shop, the library.	ან, სახლის რომელიმე დამატებით ოთახში, სარდაფში, ყავახანაში, ბიბლიოთეკაში


And then you'll hear things like the train, a plane, a car -- so, the commute.	მერე ასევე გაიგებთ ისეთ პასუხებს, როგორიცაა: მატარებელი, თვითმფრინავი, ავტომანქანა, ანუ, გადაადგილების საშუალებები.


And then you'll hear people say, "Well, it doesn't really matter where I am, as long as it's early in the morning or late at night or on the weekends."	მერე ასევე გაიგებთ: ნამდვილად არ აქვს მნიშვნელობა სად ვარ, თუ მართლა დილით ადრე მიხდება საქმის კეთება, ან მაგალითად, ძალიან გვიან.. ან მაგ. : შაბათ-კვირას.


You almost never hear someone say, "The office."	თითქმის არასდროს გეტვიან: ოფისშიო.


But businesses are spending all this money on this place called the office, and they're making people go to it all the time, yet people don't do work in the office.	მაგრამ ბიზნესი ხარჯავს მთელ თანხებს ოფისებში. და ხალხს აიძულებენ იარონ იქ ყოველდღიურად, და ხალხი მაინც არ მუშაობს ამ ადგილას.


What is that about?	რა ხდება?


(Laughter) Why is that? Why is that happening?	რატომ? რატომ ხდება ასე?


And what you find out is, if you dig a little bit deeper, you find out that people -- this is what happens: People go to work, and they're basically trading in their work day for a series of "work moments" -- that's what happens at the office.	რასაც მიხვდებით, არის, რომ თუ უფრო ჩაუღრმავდებით ამ საკითხს, გამოარკვევთ, რომ ხალხი აი რა ხდება -- ხალხი მიდის სამსახურში და ისინი ძირითადად ჰყოფენ თავიანთ სამუშაო დღეს სამუშაო მომენტების ნაწილებად. აი რა ხდება ოფისში.


You don't have a work day anymore. You have work moments.	შენ აღარ გაქვს სამუშაო დღე. შენ გაქვს სამუშაო მომენტები.


It's like the front door of the office is like a Cuisinart, and you walk in and your day is shredded to bits, because you have 15 minutes here, 30 minutes there, and something else happens, you're pulled off your work, then you have 20 minutes, then it's lunch, then you have something else to do ...	თიქოს ოფისის შესასვლელი კარი ბლენდერი იყოს. შედიხარ და შენი დღე იჭრება ნაწილებად, იმიტომ, რომ გაქვს 15 წუთი აქ, 30 წუთი იქ, მერე კიდე, რაღაც ხდება და უცბად, მოწყდები შენს საქმეს, უცბად, რაღაც სხვა უნდა აკეთო, მერე ისევ 20 წუთი გაქვს, მერე ლანჩი, მერე კიდევ სხვა რამე უნდა გააკეთო,


Then you've got 15 minutes, and someone pulls you aside and asks you a question, and before you know it, it's 5 p.m., and you look back on the day, and you realize that you didn't get anything done.	მერე ისევ 15 წუთი მუშაობ, და კვლავ: ვიღაც გაწყვეტინებს და გისვამს შეკითხვას. და სანამ შენ მიხვდები, უკვე 5:00 საათია. შეხედავ განვლილ დღეს და მიხვდები, რომ დიდი არც არაფერი გაგიკეთებია,


We've all been through this.	ყველანი ვყოფილვართ ამ დღეში.


We probably went through it yesterday or the day before, or the day before that.	ალბათ გუშინაც, ან გუშინწინ, ან უფრო ადრე.


You look back on your day, and you're like, "I got nothing done today.	უყურებ შენს განვლილ დღეს და, ამბობ: არც არაფერი გამიკეთებია დღეს მნიშვნელოვანი


I was at work. I sat at my desk. I used my expensive computer.	ვიყავი რა სამსახურში. ვიჯექი მაგიდასთან. გამოვიყენე ძვირადღირებული კომპიუტერი.


I used the software they told me to use.	გამოვიყენე პროგრამა, რომელიც მითხრეს, რომ უნდა გამომეყენებინა.


I went to these meetings I was asked to go to.	ვიყავი შეხვედრებზე, რომლებზეც მთხოვეს, რომ წავსულიყავი.


I did these conference calls. I did all this stuff.	ზარებიც გავაკეთე, ყველაფერი გავაკეთე.


But I didn't actually do anything.	მაგრამ რეალურად არც არაფერი გამიკეთებია.


I just did tasks.	უბრალოდ, დავალებული საქმიანობები დავასრულე.


I didn't actually get meaningful work done."	აზრიანი სამუშაო არ შემისრულებია.


And what you find is that, especially with creative people -- designers, programmers, writers, engineers, thinkers -- that people really need long stretches of uninterrupted time to get something done.	სინამდვილეში, განსაკუთრებით შემოქმედებით ხალხს, დიზაინერებს, პროგრამისტებს, მწერლებს, ინჟინრებს, მოაზროვნეებს, და ხალხს, რომელსაც ნამდვილად სჭირდებათ ხანგრძლივი დრო, რომ საქმე დაასრულონ.


You cannot ask somebody to be creative in 15 minutes and really think about a problem.	ვერ მოსთხოვ ადამიანს, რომ იყოს შემოქმედებითი 15 წუთში და იფიქროს პრობლემაზე.


You might have a quick idea, but to be in deep thought about a problem and really consider a problem carefully, you need long stretches of uninterrupted time.	შეიძლება გქონდეს უცაბედი იდეა, მაგრამ იმისთვის რომ ჩაუღრმავდე რაიმე პრობლემას და გააანალიზო ის, გჭირდება ხანგრძლივი, შეუწყვეტელი დრო.


And even though the work day is typically eight hours, how many people here have ever had eight hours to themselves at the office?	და იმისდა მიუხედავად, რომ სამუშაო დღე როგორც წესი რვა საათია, რამდენ ადამიანს ჰქონია რვა საათი სამუშაო ადგილას თავიანთთვის?


How about seven hours?	და შვიდი საათი?


Six? Five? Four?	ექვსი? ხუთი? იქნებ ოთხი?


When's the last time you had three hours to yourself at the office?	როდის იყო ბოლოს სამი საათი გაატარეთ ოფისში შეწუხების გარეშე, მარტომ?


Two hours? One, maybe?	ორი საათი? ერთი, შეიძლება.


Very, very few people actually have long stretches of uninterrupted time at an office.	ძალიან, ძალიან ცოტა ადამიან აქვს ნამდვილი ხანგრძლივი დრო შეწუხების გარეშე თავიანთ ოფისში.


And this is why people choose to do work at home, or they might go to the office, but they might go to the office really early in the day, or late at night when no one's around, or they stick around after everyone's left, or go in on the weekends, or they get work done on the plane, in the car or in the train, because there are no distractions.	ამიტომაც არის რომ ადამიანები საქმის გაკეთებას სახლებში ამჯობინებენ. ან შეიძლება წავიდნენ სამსახურში, მაგრამ ან ძალიან ადრე დილით, ან გვიან ღამით, როცა ირგვლივ არავინაა, ან რჩებიან გვიანობამდე, როცა ყველა წასულია, ან შაბათ-კვირას იყენებენ. ან აკეთებენ საქმეს თვითმფრინავში, ავტომანქანაში ან მატარებელში. იმიტომ, რომ ასეთ ადგილებში ყურადღება არ ებნევათ.


Now there are different kinds of distractions, but not the really bad distractions, which I'll talk about in a minute.	კი, ასეთ ადგილებშიც გაგებნევა ყურადღება ოდნავ, მაგრამ მართლა ცუდი სახის ყურადღების გამფანტველი რამ ასეთ ადგილებში არ შეგხვდება ამაზე ვისაუბრებ სულ ერთ წუთში.


And this whole phenomenon of having short bursts of time to get things done reminds me of another thing that doesn't work when you're interrupted, and that is sleep.	და ასეთი სახის ფენომენი დროის პატარა ნაწილაკების ქონის სახით მახსენებს სხვა რამეს: რაც არ გამოდის როცა თქვენ ხელს გიშლიან, ეს არის ძილი.


I think that sleep and work are very closely related -- not because you can work while you're sleeping and sleep while you're working.	ვფიქრობ, ძილი და საქმე მჭიდროდ არის დაკავშირებული ერთმანეთთან. არ ვგულისხმობ, რომ ძილის დროს მუშაობა შეიძლება, ან პირიქით, ძილი საქმის დროს.


That's not really what I mean.	ამას ნამდვილად არ ვგულისხმობ.


I'm talking specifically about the fact that sleep and work are phase-based, or stage-based, events.	მე ვსაუბრობ კონკრეტულად ფაქტზე, რომ ძილი და საქმე ფაზებზე დაფუძნებული აქტივობებია ან ეტაპებზე დაფუძნებული.


Sleep is about sleep phases, or stages -- some people call them different things.	(ეტაპობრივი) ძილი გულისხმობს ძილის ეტაპებს,


There are five of them, and in order to get to the really deep ones, the meaningful ones, you have to go through the early ones.	სხვადასხვა ადამიანი სხვადასხვაგვარად მოიხსენებს მათ, გამოვყოფ ხუთ მათგანს: იმისთვის რომ გქონდეთ ნამდვილად ღრმა, აზრიანი აქტივობები უნდა გქონდეთ ადრეულად.


If you're interrupted while you're going through the early ones -- if someone bumps you in bed, or there's a sound, or whatever happens -- you don't just pick up where you left off.	და თუ ხელს გიშლიან ამაში, ადრეული ფაზიდანვე, ან საწოლში შეგაწუხებენ, ან ხმა შეგაწუხებთ, ან რაიმე თუ მოხდება, რაც ძილში ხელს შეგიშლით, უბრალოდ ვერ გააგრძელებთ ძილს იქიდან, სადაც დატოვეთ,


If you're interrupted and woken up, you have to start again.	თუ ძილი შეგაწყვეტინეს და გაგაღვიძეს, თავიდან უნდა დაიწყოთ.


So you have to go back a few phases and start again.	ასე რომ, უნდა გადახვიდეთ რამდენიმე ფაზით უკან და თავიდან დაიწყოთ.


And what ends up happening -- you might have days like this where you wake up at eight or seven in the morning, or whenever you get up, and you're like, "I didn't sleep very well.	და რაც ხდება - ზოგჯერ შეიძლება ასეთი დღები გქონდეთ, როცა გაიღვიძებ რვა საათზე დილით, ან შვიდზე როცა იღვიძებთ, და დგებით, ფიქრობთ, აუ, კარგად არ მეძინა.


I did the sleep thing -- I went to bed, I laid down, but I didn't really sleep."	უბრალოდ ძილი იყო რა, წავედი საწოლში, ვიწექი, მაგრამ რეალურად არ მეძინა


People say you go "to" sleep, but you don't go to sleep, you go towards sleep; it takes a while.	ამბობენ, რომ იძინებ, მაგრამ კი არ იძინებ, მიდიხარ ძილისკენ


You've got to go through phases and stuff, and if you're interrupted, you don't sleep well.	უბრალოდ, რაღაც დრო სჭირდება, რომ ეს ძილის ფაზები გაიარო თუ შეგაწყვეტინებენ კიდევ, კარგად არ გძინავს.


So does anyone here expect someone to sleep well if they're interrupted all night?	ასე რომ, ვფიქრობთ რომ კარგად გვძინავს, როცა მთელი ღამის განმავლობაში ხელს გვიშლიან?


I don't think anyone would say yes.	არა მგონია ვინმემ მიპასუხოს დადებითად (კი)


Why do we expect people to work well if they're being interrupted all day at the office?	და რატომ ველოდებით მაშინ, რომ ადამიანი იმუშავებს კარგად, თუ მთელი დღის განმავლობაში ხელს უშლიან და აწყვეტინებენ? როგორ შეგვიძლია მოვთხოვოთ ადამიანებს საქმის კეთება,


How can we possibly expect people to do their job if they go to the office and are interrupted?	თუ მიდიან ოფისში, რომ ხელი შეუშალონ


That doesn't really seem like it makes a lot of sense, to me.	აშკარად აზრი არ აქვს ამ ყველაფერს, ჩემთვის.


So what are the interruptions that happen at the office but not at other places?	ხოდა რა არის ეს ხელისშემშლელი ფაქტორები რომლებიც ხდება სამუშაო ადგილებზე? რაც არ ხდება სხვა ადგილებში?


Because in other places, you can have interruptions like the TV, or you could go for a walk, or there's a fridge downstairs, or you've got your own couch, or whatever you want to do.	სხვა ადგილებში კი გაქვს ხელისშემშლელი ფაქტორები ირგვლივ, როგორიც არის, მაგალითად, ტელევიზორი ან, წახვიდოდი სასეირნოდ, ან, მაცივარია ქვემოთ ან გაქვს შენი კუთვნილი სავარძელი, ან რასაც გინდა გააკეთებ სხვას, საქმის გარდა.


If you talk to certain managers, they'll tell you that they don't want their employees to work at home because of these distractions.	და თუ გაესაუბრებით კონკრეტულ მენეჯერებს, ისინი გეტყვიან, რომ არ უნდათ, რომ მათმა თანამშრომლებმა სახლში იმუშაონ ხელის შემშლელი ფაქტორების გამო.


They'll sometimes also say, "If I can't see the person, how do I know they're working?"	ისინი ასევე ამბობენ: ზოგჯერ ისინი ასევე იტყვიან, რომ თუ არ შემიძლია დავინახო ადამიანი, როგორ გავიგო ის ნამდვილად მუშაობს თუ არა?


which is ridiculous, but that's one of the excuses that managers give.	რაც სასაცილოა, რა თქმა უნდა, მაგრამ ეს არის ერთ-ერთი მიზეზი, რასაც მენეჯერები იყენებენ გასამართლებლად.


And I'm one of these managers. I understand. I know how this goes.	მეც ერთ-ერთი ვარ ამ მენეჯერთაგან მე მესმის, ვიცი როგორ ხდება ეს ყველაფერი


We all have to improve on this sort of thing.	ჩვენ ყველამ უნდა გავაუმჯობესოთ ეს საქმე


But oftentimes they'll cite distractions: "I can't let someone work at home.	ხშირად ჩამოგვითვლიან ყურადღების გამბნევ მიზეზებს, მე ვერ მივცემ უფლებას მას, იმუშაოს სახლში.


They'll watch TV, or do this other thing."	ისინი უყურებენ ტელევიზორს, სხვა რაღაცეებს გააკეთებენ,


It turns out those aren't the things that are distracting, Because those are voluntary distractions.	მაგრამ, როგორც ჩანს, ესენი არ არიან რეალურად ყურადღების გამაბნეველი მიზეზები.. იმიტომ რომ ეს მიზეზები ნებაყოფლობითია.


You decide when you want to be distracted by the TV, when you want to turn something on, or when you want to go downstairs or go for a walk.	შენ წყვეტ, როდის გინდა რომ უყურო ტელევიზორს, შენ წყვეტ, როდის გინდა ჩართო და გამორთო. შენ წყვეტ, როდის გინდა ქვევით ჩახვიდე ან სასეირნოდ წახვიდე..


At the office, most of the interruptions and distractions that really cause people not to get work done are involuntary.	ოფისში კი ძირითადი ყურადღების გამფანტველი მიზეზები და ხელისშემშლელი ფაქტორები რომლებიც ნამდვილად უშლის ხელს ხალხის მიერ სამუშაოს შესრულებას არის იძულებითი.


So let's go through a couple of those.	ხოდა, მოდით გავიაროთ ახლა ზოგიერთი მათგანი.


Now, managers and bosses will often have you think that the real distractions at work are things like Facebook and Twitter and YouTube and other websites, and in fact, they'll go so far as to actually ban these sites at work.	მენეჯერები და უფროსები ხშირად გაფიქრებინებენ, რომ ნამდვილი ხელისშემშლელი სამუშაოს შესრულების დროს არის ან Facebook–ი ან Twitter–ი youtube–ი და სხვა საიტები. და ისინი იქამდე მიდიან, რომ კრძალავენ ამ საიტებს სამსახურში.


Some of you may work at places where you can't get to certain sites.	ზოგიერთი თქვენთაგანი შეიძლება მუშაობს კიდეც ისეთ ადგილას, სადაც ზოგიერთი საიტი ჩართული არ არის..


I mean, is this China? What the hell is going on here?	ჩინეთში ხომ არ ვართ? რა ხდება ჩვენს თავს?


You can't go to a website at work, and that's the problem?	ვებსაიტზე ვერ შედიხარ სამსახურში, და ეს არის პრობლემა, რომლის გამოც ხალხი საქმეს არ აკეთებს?


That's why people aren't getting work done, because they're on Facebook and Twitter?	იმიტომ რომ Facebook-ით და Twitter-ით არიან გართულნი? ეს სასაცილოა.


That's kind of ridiculous. It's a total decoy.	ეს აბსოლუტური ტყუილია.


Today's Facebook and Twitter and YouTube, these things are just modern-day smoke breaks.	დღეს Facebook–ი და Twitter–ი, ისევე როგორც Youtube–ი არის, მხოლოდ, თანამედროვეობის სიგარეტის მწეველთა შესვენებები.


No one cared about letting people take a smoke break for 15 minutes 10 years ago, so why does anyone care if someone goes to Facebook or Twitter or YouTube here and there?	არავის აინტერესებდა ადამიანი სამუშაო დროის 15 წუთს სიგარეტის მოწევისთვის თუ გამოიყენებდა ათი წლის წინ, მაშინ რატომაა დღეს ასეთი დაინტერესებული შევა თუ არა ხელქვეითი Facebook–ზე ან რომელიმე სხვა საიტზე, Twitter–ზე ან Youtube–ზე?


Those aren't the real problems in the office.	ეს არ არის რეალური პრობლემები ოფისში.


The real problems are what I like to call the M&Ms, the Managers and the Meetings.	ნამდვილი პრობლემები მდგომარეობს იმაში, რასაც მე ვუწოდებ "მ და მ" -ს მენეჯერები და მითინგები.


Those are the real problems in the modern office today.	აი ნამდვილი პრობლემები თანამედროვე ოფისებში დღეს.


And this is why things don't get done at work, it's because of the M&Ms.	აი რატომ ვერ სრულდება სამუშაო სამსახურში. იმიტომ რომ მ და მ უშლის ხელს.


Now what's interesting is, if you listen to all the places that people talk about doing work, like at home, in the car, on a plane, late at night, or early in the morning, you don't find managers and meetings.	აი საინტერესო რა არის: თუ გადახედავთ ყველა იმ ადგილს, სადაც ხალხს ურჩევნია მუშაობა, მაგ. : სახლში, ავტომობილში, თვითმფრინავში, ან გვიან ღამე, ან დილით ადრე, თქვენ ვერ ნახავთ ამ ადგილებში მენეჯერს ან შეხვედრას;


You find a lot of other distractions, but not managers and meetings.	ნახავთ ბევრ სხვა ყურადღების გამაბნეველ ფაქტორს, მაგრამ არა მენეჯერს და მითინგს.


So these are the things that you don't find elsewhere, but you do find at the office.	მოკლედ, მ და მ-ები არ შეგხვდებათ სხვა ადგილებში. მაგრამ შეგხვდებათ ოფისებში.


And managers are basically people whose job it is to interrupt people.	და მენეჯერები ძირითადად ისინი არიან, ვინც ხალხს სამუშაოს გაკეთებაში ხელს უშლიან.


That's pretty much what managers are for. They're for interrupting people.	პრინციპში, მენეჯერები ამისთვის არიან. იმისთვის რომ ხალხს ხელი შეუშალონ.


They don't really do the work, so they make sure everyone else is doing work, which is an interruption.	შეაწყვეტინონ. მართლა საქმეს კი არ აკეთებენ, უბრალოდ, უნდა დარწმუნდნენ, რომ ყველა სხვა ადამიანი მუშაობს, რაც თავის მხრივ, ხელის შეშლას გულისხმობს. ჩვენ ძალიან ბევრი მენეჯერი გვყავს.


We have lots of managers in the world now, and a lot of people in the world, and a lot of interruptions by these managers.	მსოფლიოშიც უამრავი ადამიანია. შესაბამისად, ბევრი ხელის შემშლელი - მენეჯერების სახით.


They have to check in: "Hey, how's it going?	ისინი შემოდიან, გეკითხებიან: "როგორ მიდის საქმეები?"


Show me what's up." This sort of thing.	"მანახე რა ხდება" და ამგვარი რამეები.


They keep interrupting you at the wrong time, while you're actually trying to do something they're paying you to do, they tend to interrupt you.	და განაგრძობენ ხელის შეშლას ცუდ დროს, როცა შენ რეალურად ცდილობ გააკეთო ის, რაშიც ფულს გიხდიან, ისინი მიისწრაფვიან ხელის შეშლისკენ.


That's kind of bad.	რაც, ცოტა არ იყოს, ცუდია.


But what's even worse is the thing that managers do most of all, which is call meetings.	მაგრამ, რაც კიდე უფრო უარესია, არის ის რასაც მენეჯერები ყველაზე მეტად სჩადიან: მითინგები.


And meetings are just toxic, terrible, poisonous things during the day at work.	მითინგები, კი, უბრალოდ, მომწამვლელია, საშინელი, მომწამვლელი რაღაც, სამუშაო დღის განმავლობაში.


(Laughter) We all know this to be true, and you would never see a spontaneous meeting called by employees.	ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ ეს სიმართლეა. და თქვენ ვერასდროს ნახავთ ჩვეულებრივი თანამშრომლის მიერ მოწვეულ სპონტანურ შეხვედრას;


It doesn't work that way.	ასე არ ხდება.


The manager calls the meeting so the employees can all come together, and it's an incredibly disruptive thing to do to people -- to say, "Hey look, we're going to bring 10 people together right now and have a meeting.	მენეჯერი აწყობს მითინგებს, იმისთვის, რომ თანამშრომლები ერთად შეიკრიბოს და აი რაც უსაღვროდ უშლის ხალხს ხელს: -- როცა ამბობენ, "აი შეხედეთ, შევკრებთ 10 ადამიანს ერთად ახლავე და გვექნება შეხვედრა.


I don't care what you're doing, you've got to stop doing it, so you can have this meeting."	არ მაინტერესებს, რას აკეთებთ. უბრალოდ, შენ უნდა შეწყვიტო შენი საქმე, იმისთვის რომ დაესწრო აღნიშნულ შეხვედრას.


I mean, what are the chances that all 10 people are ready to stop?	მაგრამ, იმის ალბათობა რამდენია, რომ ეს 10 ადამიანი მზადაა, შეწყვიტოს თავიანთი საქმე?


What if they're thinking about something important, or doing important work?	იქნებ რაიმე მნიშვნელოვანზე ფიქრობენ ამ მომენტში? იქნებ რამე მნიშვნელოვან საქმეს აკეთებენ?


All of a sudden you tell them they have to stop doing that to do something else.	უცბად რომ ეუბნებით, რომ უნდა შეწყვიტონ საქმე და რაღაც სხვა გააკეთონ.


So they go into a meeting room, they get together, and they talk about stuff that doesn't really matter, usually.	ხოდა მიდიან შეხვედრების ოთახში, შეიკრიბებიან, და საუბრობენ საკითხებზე, რომლებიც რეალურად არც არის მნიშვნელოვანი.


Because meetings aren't work.	იმიტომ რომ შეხვედრა სამუშაო არ არის.


Meetings are places to go to talk about things you're supposed to be doing later.	შეხვედრები გულისხმობს ადგილს, სადაც წახვალ და ისაუბრებ იმ საკითხებზე, რაც მომავალში უნდა გააკეთო. მაგრამ შეხვედრები ასევე წარმოშობს სხვა შეხვედრებს.


But meetings also procreate.	ერთი გადადის სხვა შეხვედრაში


So one meeting tends to lead to another meeting, which leads to another meeting.	და კიდე სხვა შეხვედრაში. ძირითადად ძალიან ბევრი ხალხია ხოლმე მითინგებზე,


There's often too many people in the meetings, and they're very, very expensive to the organization.	და ისინი არიან ძალიან ძვირადღირებულნი ორგანიზაციისათვის.


Companies often think of a one-hour meeting as a one-hour meeting, but that's not true, unless there's only one person.	კომპანიები ხშირად ფიქრობენ, რომ ერთ საათიანი შეხვედრა მართლაც ერთ საათიანია, მაგრამ ეს სიმართლე არ არის, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა შეხვედრაზე მხოლოდ ერთი კაცია.


If there are 10 people, it's a 10-hour meeting, not a one-hour meeting.	თუ შეხვედრაზე 10 კაცია, ეს გულისხმობს 10 საათიან შეხვედრას და არა 1 საათიანს.


It's 10 hours of productivity taken from the rest of the organization to have this one-hour meeting, which probably should have been handled by two or three people talking for a few minutes.	პროდუქტიულობის 10 საათი, რომელიც აკლდება ორაგნიზაციას, ამ ერთ საათიანი შეხვედრის ჩატარება, რომელიც სავარაუდოდ უნდა ჩატარდეს ორი ან სამი ადამიანის მიერ, რამოდენიმე წუთიანი საუბრებით.


But instead, there's a long scheduled meeting, because meetings are scheduled the way software works, which is in increments of 15 minutes, or 30 minutes, or an hour.	ამის მაგივრად, ტარდება გრძელვადიანი შეხვედრა, იმიტომ რომ შეხვედრა ტარდება იმ სახით, რა სახითაც კომპ. პროგრამა მუშაობს, 15, 30 ან ერთ საათიანი შეყოვნებებით.


You don't schedule an eight-hour meeting with Outlook; you can't.	თქვენ ვერ დაგეგმავთ 8 საათიან შეხვედრას აუთლუქით. უბრალოდ, ვერც შეძლებთ.


You can go 15 minutes or 30 minutes or 45 minutes or an hour.	არც ვიცი შეგიძლიათ თუ არა. შეგიძლიათ დაიშნოთ 15, 30, ან 45 წუთიანი ან ერთ საათიანი.


And so we tend to fill these times up when things should go really quickly.	ასე რომ ჩვენ გვინდა შევავსოთ ეს დრო როცა საქმე მართლა სწრაფად უნდა წავიდეს.


So meetings and managers are two major problems in businesses today, especially at offices.	ასე რომ, მითინგები და მენეჯერები არის ორი უდიდესი პრობლემა ბიზნესში დღეს. განსაკუთრებით, ოფისებში.


These things don't exist outside of the office.	რომლებიც არ შეგხვდებათ ოფისების გარეთ.


So I have some suggestions to remedy the situation.	ასე რომ მაქვს რამოდენიმე შემოთავაზება იმისთვის, რომ გამოასწოროთ ეს სიტუაცია.


What can managers do -- enlightened managers, hopefully -- what can they do to make the office a better place for people to work, so it's not the last resort, but it's the first resort, so that people start to say, "When I really want to get stuff done, I go to the office."	რა შეუძლიათ მენეჯერებს გააკეთონ -- ჭკვიანმა მენეჯერებმა, იმედია-- რაც შეუძლიათ, არის ის, რომ ოფისი გადააქციონ ადამიანებისთვის სამუშაოდ უკეთეს ადგილად. ისე, რომ ოფისი არ იყოს ადგილი, სადაც უარეს შემთხვევაში წახვალ, არამედ ის უნდა იყოს ადგილი, სადაც ადამიანი პირველ რიგში წავა სამუშაოდ და იტყვის: "როცა მართლა მინდა საქმე გავაკეთო, მე მივდივარ ჩემს ოფისში."


Because the offices are well-equipped; everything is there for them to do the work.	იმიტომ რომ ეს ადგილი არის კარგად აღჭურვილი, ყველაფერი უნდა იყოს იქ მათთვის, რომ სამუშაო შეასრულონ,


But they don't want to go there right now, so how do we change that?	მაგრამ დღეს მათ იქ წასვლა არ უნდათ, ხოდა როგორ შევცვალოთ აღნიშნული სიტუაცია?


I have three suggestions to share with you.	მე მაქვს სამი შემოთავაზება, რომელთაც ახლავე გაგიზიარებთ. დაახლოებით 3 წუთი დამრჩა, რაც კარგად მეყოფა.


We've all heard of the Casual Friday thing.	ჩვენ ყველას გვსმენია ჩვეული პარასკევის ამბავი.


I don't know if people still do that.	არ ვიცი ხალხი ისევ თუ აკეთებს ამას


But how about "No-talk Thursdays?"	მაგრამ რას იტყვით, მაგალითად, ხუთშაბათს - "არა-ლაპარაკის"- დღეზე?


(Laughter) Pick one Thursday once a month, and cut it in half, just the afternoon -- I'll make it easy for you.	ან მაგალითად-- აირჩიეთ ერთი ხუთშაბათი მხოლოდ ერთხელ თვეში და გაყავით ეს დღე ორად და თქვით სათამოს -- აი ძალიან ადვილია,


So just the afternoon, one Thursday.	მარტო საღამოს, თვეში ერთ ხუთშაბათს.


First Thursday of the month, just the afternoon, nobody in the office can talk to each other.	პირველ ხუთშაბათს - მხოლოდ საღამოს არავინ ისაუბრებს ერთმანეთთან ოფისში.


Just silence, that's it.	მხოლოდ სიჩუმე. სულ ეს არის.


And what you'll find is that a tremendous amount of work gets done when no one talks to each other.	და თქვენ აღმოაჩენთ, რომ საქმის უშველებელი ნაწილი კეთდება მაშინ, როცა არავინ საუბრობს ერთმანეთთან.


This is when people actually get stuff done, is when no one's bothering them or interrupting them.	აი როდის აკეთებს ხალხი საქმეს, როცა არავინ აწუხებს მათ, როცა არავინ ხელს არ უშლის.


Giving someone four hours of uninterrupted time is the best gift you can give anybody at work.	თუკი მისცემთ ვინმეს, მაგალითად, 4 საათს ხელშეუშლელი დროისა, არის საუკეთესო რამ, რაც შეგიძლიათ მისცეთ ადამიანს მუშაობისას.


It's better than a computer, better than a new monitor, better than new software, or whatever people typically use.	ეს კომპიუტერზე უკეთესიც კი არის. ახალ მონიტორზე, ახალ პროგრამაზე და ნებისმიერ სხვა საგანზე უკეთესი, რასაც ჩვეულებრივ ვიყენებთ.


Giving them four hours of quiet time at the office is going to be incredibly valuable.	4 საათი ჩუმი დრო იქნება საოცრად ღირებული.


If you try that, I think you'll agree, and hopefully you can do it more often.	თუ ამას გამოცდით, მიხვდებით, რომ მართალი ვარ. და სავარაუდოდ, ამას უფრო ხშირადაც გააკეთებთ.


So maybe it's every other week, or every week, once a week, afternoons no one can talk to each other.	მერე შეიძლება ყოველ მეორე კვირას, ან ყოველ კვირას, კვირაში ერთხელ, საღამოობით ერთმანეთთან საუბარს აკრძალავთ.


That's something that you'll find will really, really work.	ასე აღმოაჩენთ, რომ ეს ის არის, რაც ნამდვილად მუშაობს.


Another thing you can try, is switching from active communication and collaboration, which is like face-to-face stuff -- tapping people on the shoulder, saying hi to them, having meetings, and replace that with more passive models of communication, using things like email and instant messaging, or collaboration products, things like that.	კიდევ სხვა, რაც შეგიძლიათ სცადოთ, არის აქტიური კომუნიკაციიდან და თანამშრომლობიდან რაც პირისპირ თანამშრომლობას გულისხმობს, მხარზე ხელის დარტყმა, გამარჯობის თქმა, შეხვედრები, ნაკლებად აქტიურ კომუნიკაციაზე გადასვლა მაგალითად, იმეილით და მესინჯერით კონტაქტი სხვა ასეთი საშუალებით კონტაქტი - და ასეთი რამეები.


Now some people might say email is really distracting, I.M. is really distracting, and these other things are really distracting, but they're distracting at a time of your own choice and your own choosing.	ზოგი ადამიანი იტყვის, რომ მაგ. იმეილი მართლა ყურადღებას ფანტავს, ასევე, მესინჯერიც. და სხვა ასეთი საშუალებები. მაგრამ ისინი ყურადღებას იქცევენ თქვენი საკუთარი არჩევანის შესაბამისად


You can quit the email app; you can't quit your boss.	შეგიძლიათ გამორთოთ იმეილის აპლიკაცია, მაგრამ თქვენს ბოსს ვერ გაექცევით,


You can quit I.M.; you can't hide your manager.	მესინჯერსაც გამორთავთ, მაგრამ თქვენს მენეჯერს ვერ დაემალებით.


You can put these things away, and then you can be interrupted on your own schedule, at your own time, when you're available, when you're ready to go again.	შეგიძლიათ გადადოთ ეს საშუალებები გვერდზე და შეგიძლიათ ხელის შეშლის დრო თქვენ თვითონ დააწესოთ, როცა მოგინდებათ,მაშინ როცა მოიცლით, როცა მზად ხართ, რომ ისევ გააგრძელოთ ძველი საქმე


Because work, like sleep, happens in phases.	იმიტომ, რომ საქმე, ისევე როგორც ძილი მიმდინარეობს ფაზების მიხედვით.


So you'll be going up, doing some work, and then you'll come down from that work, and then maybe it's time to check that email or I.M.	ასე რომ თქვენ შეიძლება დაიწყოთ საქმე, შემდეგ რაღაც მონაკვეთში გაწყვიტოთ ის რასაც აკეთებთ, და მოიცალოთ იმეილის და მესინჯერის შესამოწმებლად.


There are very, very few things that are that urgent, that need to happen, that need to be answered right this second.	და საერთოდ, ძალიან ცოტა საქმეა, რაც საჩქაროა, რაც აუცილებლად უნდა გაკეთდეს, რასაც იმ წამსვე უნდა უპასუხოთ.


So if you're a manager, start encouraging people to use more things like I.M. and email and other things that someone can put away and then get back to you on their own schedule.	ასე რომ, თუ თქვენი მენეჯერი, მოუწოდებს ხალხს რომ გამოიყენოს მესინჯერი და იმეილი და სხვა საშუალებები, რაც სხვამ შეიძლება გადადოს გვერდზე, და დაუბრუნდეს მას თავისი გეგმის მიხედვით.


And the last suggestion I have is that, if you do have a meeting coming up, if you have the power, just cancel it.	და ბოლო შემოთავაზება: თუ თქვენ გაქვთ შეხვედრა, და ასევე გაქვთ უფლება უბრალოდ გააუქმეთ, გააუქმეთ შემდეგი შეხვედრა.


(Laughter) Today's Friday, usually people have meetings on Monday.	დღეს პარასკევია - ხოდა აი ორშაბათს, როგორც ყოველთვის ხშირია შეხვედრები


Just don't have it.	უბრალოდ გააუქმეთ.


I don't mean move it; I mean just erase it from memory, it's gone.	მე არ ვგულისხმობ გადადებას, უბრალოდ, ამოშალეთ თქვენი მეხსიერებიდან.


And you'll find out that everything will be just fine.	გააქრეთ. და აღმოაჩენთ რომ ყველაფერი, უბრალოდ, არაჩვეულებრივადაა.


All these discussions and decisions you thought you had to make at this one time at 9 a.m. on Monday, just forget about them, and things will be fine.	ყველა ის დისკუსია და გადაწყვეტილება რასაც ფიქრობთ, რომ უნდა გაგეკეთებინათ, ორშაბათს დილის 9 საათზე, უბრალოდ, დაივიწყეთ, და ყველაფერი არაჩვეულებრივად იქნება. ხალხს ექნება უფრო თავისუფალი დილა, ფიქრის დრო ექნებათ..


You'll find out all these things you thought you had to do, you don't actually have to do.	და აღმოაჩენთ, რომ ეს ყველაფერი, რაც უნდა გაგეკეთებინათ, სინამდვილეში არ უნდა გააკეთოთ. მოკლედ, აი ეს არის ის სამი შემოთავაზება, რაც მინდოდა თქვენთვის გამეზიარებინა.


So those are just three quick suggestions I wanted to give you guys to think about.	იფიქრეთ ამაზე.


I hope that some of these ideas were at least provocative enough for managers and bosses and business owners and organizers and people who are in charge of other people, to think about laying off a little bit, and giving people more time to get work done.	და იმედი მაქვს, რომ ზოგიერთი ამ იდეათაგანი იყო საკმარისად პროვოკაციული იმისთვის, რომ მენეჯერები და ბოსები და ბიზნესის მფლობელები და ის ადამიანები, რომლებიც სხვა ადამიანებს მართავენ, დაფიქრდნენ, რომ ცოტა უნდა შეჩერდნენ და მისცენ ხალხს ცოტა უფრო მეტი დრო, რომ საქმე გააკეთონ.


I think it'll all pay off in the end.	მე ვფიქრობ, რომ ეს ყველაფერი საბოლოოდ კარგად დაფასდება.


So, thanks for listening.	დიდი მადლობა ყურადღებისთვის,


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


So I'm going to speak about a problem that I have and that's that I'm a philosopher.	მინდა გესაუბროთ ჩემ ერთ პრობლემაზე იმაზე, რომ მე ფილოსოფოსი ვარ


(Laughter) When I go to a party and people ask me what do I do and I say, "I'm a professor," their eyes glaze over.	(სიცილი) როცა წვეულებაზე ვარ, ხალხი მეკითხება რას ვსაქმიანობ და მე ვეუბნები, "პროფესორი ვარ", მათ თვალები უშეშდებათ.


When I go to an academic cocktail party and there are all the professors around, they ask me what field I'm in and I say, "philosophy" -- their eyes glaze over.	როცა მე ვარ აკადემიურ კოქტეილის წვეულებაზე გარშემო სულ პროფესორები არიან და ისინი მეკითხებიან რა სფეროში ვმოღვაწეობ და მე ვპასუხობ "ფილოსოფია", მათი თვალები უშეშდებათ.


(Laughter) When I go to a philosopher's party (Laughter) and they ask me what I work on and I say, "consciousness," their eyes don't glaze over -- their lips curl into a snarl.	(სიცილი) როცა მე ფილოსოფოსების წვეულებაზე ვარ (სიცილი) და ისინი მეკითხებიან რაზე ვმუშაობ და მე ვპასუხობ: "ცნობიერებაზე", მათ არ უშეშდებათ თვალები, ისინი ეჭვიანად ბრეცენ ტუჩებს.


(Laughter) And I get hoots of derision and cackles and growls because they think, "That's impossible! You can't explain consciousness."	(სიცილი) და მე ვისმენ დაცინვას, ხით-ხითს და ღრენას, რადგან ისინი ფიქრობენ რომ: "ეს შეუძლებელია შეუძლებელია ცნობიერების ახსნა".


The very chutzpah of somebody thinking that you could explain consciousness is just out of the question.	ზედმეტი თავდაჯერებულობაა ვიფიქროთ, რომ შეგვიძლია ცნობიერების ახსნა, ეს უდავოა.


My late, lamented friend Bob Nozick, a fine philosopher, in one of his books, "Philosophical Explanations," is commenting on the ethos of philosophy -- the way philosophers go about their business.	ჩემი აწ გარდაცვლილი მეგობარი, ბობ ნოზიკი, მშვენიერი ფილოსოფოსი ერთ-ერთ საკუთარ წიგნში, "ფილოსოფიური ახსნები" მიმოიხილავს ფილოსოფიის ეთოსს, თუ როგორ უდგებიან ფილოსოფოსები საქმეს.


And he says, you know, "Philosophers love rational argument."	და ის ამბობს რომ: "ფილოსოფოსებს უყვართ რაციონალური არგუმენტი"


And he says, "It seems as if the ideal argument for most philosophers is you give your audience the premises and then you give them the inferences and the conclusion, and if they don't accept the conclusion, they die.	და ის ამბობს "იდეალური არგუმენტი ფილოსოფოსთა უმეტესობისთვის არის, როცა შენ მსმენელებს უკეთებ შესვალს და შემდეგ აძლევ მათ შედეგებსა და დასკვნებს და თუ ისინი არ გაიზიარებენ დასკვნებს, დაიხოცებიან.


Their heads explode." The idea is to have an argument that is so powerful that it knocks out your opponents.	მათ უბრალოდ თავები უსკდებათ" აზრი იმაშია, რომ არგუმენტმა უნდა გააპოს თქვენი ოპონენტი


But in fact that doesn't change people's minds at all.	სინამდვილეში კი ეს საერთოდ ვერ ცვლის ადამიამების წარმოდგენებს


It's very hard to change people's minds about something like consciousness, and I finally figured out the reason for that.	ძალიან ძნელია ადამიანთა წარმოდგენების შეცვლა ისეთ რამეზე როგორიც ცნობიერებაა და საბოლოოდ მივხვდი რატომ.


The reason for that is that everybody's an expert on consciousness.	მიზეზი ის არის, რომ ყველა არის ექსპერტი ცნობიერებაში.


We heard the other day that everybody's got a strong opinion about video games.	ჩვენ იმ დღეს მოვისმინეთ, რომ ყველას აქვს მყარი აზრი ვიდეო თამაშებზე


They all have an idea for a video game, even if they're not experts.	ყველას აქვს აზრი მაშინაც კი როცა ისინი არ არიან ექსპერტები


But they don't consider themselves experts on video games; they've just got strong opinions.	და ისინი არც თვლიან თავებს ვიდეო თამაშების ექსპერტებად, უბრალოდ მყარი აზრი აქვთ.


I'm sure that people here who work on, say, climate change and global warming, or on the future of the Internet, encounter people who have very strong opinions about what's going to happen next.	დარმწუნებული ვარ ხალხი, რომელიც მუშაობს, მაგალითად კლიმატის ცვლილებებზე და გლობალურ დათბობაზე, ან ინტერნეტის მომავალზე, ხვდება ადამიანებს ვისაც აქვთ ძალიან მყარი წარმოდგენები იმაზე თუ რა მოხდება მომავალში,


But they probably don't think of these opinions as expertise.	მაგრამ სავარაუდოდ ისინი არ განიხილავენ ამ აზრებს როგორც ექსპერტულს.


They're just strongly held opinions.	ეს უბრალოდ მყარი წარმოდგენებია.


But with regard to consciousness, people seem to think, each of us seems to think, "I am an expert.	სამაგიეროდ რაც შეეხება ცნობიერებას, ხალხი როგორც ჩანს ფიქრობს, ყოველი ჩვენგანი ფიქრობს: "მე ექსპერტი ვარ,


Simply by being conscious, I know all about this."	მხოლოდ იმით რომ ცნობიერი ვარ, ყველაფერი ვიცი მასზე"


And so, you tell them your theory and they say, "No, no, that's not the way consciousness is!	და როცა შენს თეორიას უყვები ისინი ამბობენ: "არა, არა, ცნობიერება


No, you've got it all wrong."	ეს არ არის, თქვენ არასწორად გესმით"


And they say this with an amazing confidence.	და ისინი ამას ამბობენ განმაცვიფრებელი თავდაჯერებულობით.


And so what I'm going to try to do today is to shake your confidence. Because I know the feeling -- I can feel it myself.	რასაც მე დღეს ვაპირებ, არის ამ თქვენი თავდაჯერებულობის მორყევა, რადგან ვიცი ეს გრძნობა მე თვითონ ვგრძნობ მას.


I want to shake your confidence that you know your own innermost minds -- that you are, yourselves, authoritative about your own consciousness.	მე მინდა შევარყიო თქვენი თავდაჯერებულობა იმაში, რომ თქვენ იცით საკუთარი შიდა გონება რომ თქვენ თვითონ ხართ თქვენი ცნობიერების განმკარგავი.


That's the order of the day here.	ეს არის დღევანდელი დღის განრიგი.


Now, this nice picture shows a thought-balloon, a thought-bubble.	ახლა, ამ მშვენიერ ნახატზე ჩანს ფიქრის ღრუბელი, ფიქრის ბუშტები.


I think everybody understands what that means.	მგონი ყველა ხვდება ეს რას ნიშნავს.


That's supposed to exhibit the stream of consciousness.	ეს გამოსახავს ცნობიერების ნაკადს.


This is my favorite picture of consciousness that's ever been done.	ეს ყველაზე საყვარელი ცნობიერების ნახატია,


It's a Saul Steinberg of course -- it was a New Yorker cover.	რაც კი ოდესმე შესრულებულა ეს სოლ სტაინბერგია, ნიუ იორკერის ყდა.


And this fellow here is looking at the painting by Braque.	და აქ ყმაწვილი უყურებს ბრაქის ნახატს.


That reminds him of the word baroque, barrack, bark, poodle, Suzanne R. -- he's off to the races.	ის მას ახსენებს სიტყვა ბაროქს, ბარაქს, ბარქ (ყეფა), პუდელს, სუზან რ... და აი ის გაიტაცეს ფიქრებმა.


There's a wonderful stream of consciousness here and if you follow it along, you learn a lot about this man.	ეს არის ცნობიერების ნაკადის შესანიშნავი გამოხატულება და თუ თქვენ მას გაყვებით, ბევრ რამეს შეიტყობთ ამ კაცზე


What I particularly like about this picture, too, is that Steinberg has rendered the guy in this sort of pointillist style.	რაც მე განსაკუთრებით მომწონს ამ ნახატში არის ის რომ სტაინბერგმა კაციც პუანტილისტის სტილში დახატა.


Which reminds us, as Rod Brooks was saying yesterday: what we are, what each of us is -- what you are, what I am -- is approximately 100 trillion little cellular robots.	ეს გვახსენებს იმას, რაც რობ ბრუკსმა თქვა გუშინ: "რანი ვართ ჩვენ, რაა ყოველი ჩვენთაგანი, რა ხარ შენ, რა ვარ მე დაახლოებით 100 ტრილიონი პატარა უჯრედოვანი რობოტი"


That's what we're made of.	ეს არის რისგანაც შევგდებით.


No other ingredients at all. We're just made of cells, about 100 trillion of them.	სხვა არაფერი. ჩვენ მხოლოდ უჯრედებისგან შევდგებით 100 ტრილიონი მათგანისგან.


Not a single one of those cells is conscious; not a single one of those cells knows who you are, or cares.	არცერთი მათგანი არ არის ცნობიერი. არცერთმა თქვენი უჯრედთაგანმა, არ იცის ვინ ხართ და არც აინტერესებს.


Somehow, we have to explain how when you put together teams, armies, battalions of hundreds of millions of little robotic unconscious cells -- not so different really from a bacterium, each one of them -- the result is this. I mean, just look at it.	ეს რაღაცნაირად უნდა ავხსნათ. როგორ გამოდის, რომ როცა ერთად შეკრებთ გუნდს არმიას, ბატალიონს 100 მილიონობით პატარა არაცნობიერი უჯრედებისა, თითოეულს არც თუ ისე განსხვავებულებს ბაქტერიისგან, ეს არის შედეგი, შეხედეთ ამას.


The content -- there's color, there's ideas, there's memories, there's history. And somehow all that content of consciousness is accomplished by the busy activity of those hoards of neurons.	შინაარსი, აი ფერი, აი აზრები, მეხსიერება აი ისტორია და რაღაცნაირად ეს მთელი ცნობიერების შინაარსი, მიიღწევა ნეირონების ხროვის ინტენსიური აქტივობით.


How is that possible? Many people just think it isn't possible at all.	რანაირად არის ეს შესაძლებელი? ბევრი ფიქრობს რომ ეს სრულიად შეუძლებელია


They think, "No, there can't be any sort of naturalistic explanation of consciousness."	ისინი ფიქრობენ, "არა, შეუძლებელია ცნობიერების რამე ბუნებრივი ახსნა არსებობდეს"


This is a lovely book by a friend of mine named Lee Siegel, who's a professor of religion, actually, at the University of Hawaii, and he's an expert magician, and an expert on the street magic of India, which is what this book is about, "Net of Magic."	ეს არის ჩემი მეგობრის ლი სიგელის შესანიშნავი წიგნი, რომელიც არის რელიგიის პროფესორი ჰავაის უნივერსიტეტში ის ასევე მაგიის ექსპერტია, ქუჩის ინდური მაგიის ექსპერტი, სწორედ ამაზეა ეს წიგნიც: "მაგიის ქსელი"


And there's a passage in it which I would love to share with you.	და იქ არის ნაწყვეტი, რომელიც მინდა გაგიზიაროთ.


It speaks so eloquently to the problem.	ის ძალიან თვალსაჩინოდ აღწერს პრობლემას.


"'I'm writing a book on magic,' I explain, and I'm asked, 'Real magic?' By 'real magic,' people mean miracles, thaumaturgical acts, and supernatural powers.	"მე ვწერ წიგნს მაგიაზე, - ვამბობ მე, მეკითხებიან - ნამდვილ მაგიაზე?" ნამდვილ მაგიაში ხალხი სასწაულს გულისხმობს, სასწაულმოქმედებს და ზებუნებრივ ძალებს.


'No,' I answer. 'Conjuring tricks, not real magic.' 'Real magic,' in other words, refers to the magic that is not real; while the magic that is real, that can actually be done, is not real magic."	"არა, - ვპასუხობ მე - სხვადასხვა ხრიკებზე და არა ნამდვილ მაგიაზე" სხვა სიტყვებით, ნამდვილი მაგია არის მაგია, რომელიც არ არსებობს სინამდვილეში. მაშინ როცა ნამდვილი მაგია რომლის შესრულება სინამდვილეში შეიძლება, არაა ნამდვილი.


(Laughter) Now, that's the way a lot of people feel about consciousness.	(სიცილი) ზუსტად ასევე ფიქრობს ბევრი ცნობიერებაზეც.


(Laughter) Real consciousness is not a bag of tricks.	(სიცილი) ნამდვილი ცნობიერება არაა ხრიკების ნაკრები.


If you're going to explain this as a bag of tricks, then it's not real consciousness, whatever it is.	თუ თქვენ მას ხსნით როგორც ხრიკების ნაკრებს მაშინ ის არა არის ნამდვილი ცნობიერება.


And, as Marvin said, and as other people have said, "Consciousness is a bag of tricks."	როგორც მარვინმა და სხვა ადამიანებმა თქვეს: "ცნობიერება - სწორედ ხრიკების ნაკრებია"


This means that a lot of people are just left completely dissatisfied and incredulous when I attempt to explain consciousness.	ამის გამო ბევრი ადამიანი სრულიად დაუკმაყოფილებელია და სკეპტიკურია, ჩემი ცნობიერების ახსნის მცდელობების მიმართ


So this is the problem. So I have to do a little bit of the sort of work that a lot of you won't like, for the same reason that you don't like to see a magic trick explained to you.	ამაშია მთელი პრობლემა. ამიტომ ახლა ისეთი რამ უნდა გავაკეთო, რაც ბევრ თქვენგანს არ მოეწონება, იმავე მიზეზით, რა მიზეზითაც არ გიყვართ, როცა ფოკუსს გიხსნიან.


How many of you here, if somebody -- some smart aleck -- starts telling you how a particular magic trick is done, you sort of want to block your ears and say, "No, no, I don't want to know!	რამდენ თქვენგანს უნდა ხოლმე, როცა ვინმე საზრიანი იწყებს ამა თუ იმ ფოკუსის ახსნას, აიფაროს ყურებზე ხელი და თქვას: "არა, არა, არ მინდა ვიცოდე,


Don't take the thrill of it away. I'd rather be mystified.	ინტრიგას ნუ დამიმსხვრევთ. მე მირჩევნია არ ვიცოდე.


Don't tell me the answer."	არ მითხრათ როგორ კეთდება"


A lot of people feel that way about consciousness, I've discovered.	მე აღმოვაჩინე რომ ბევრი ზუსტად ასე ფიქრობს ცნობიერებაზეც.


And I'm sorry if I impose some clarity, some understanding on you.	და ბოდიში, თუ მე თავს გახვევთ სიცხადეს და გარკვეულობას.


You'd better leave now if you don't want to know some of these tricks.	სჯობს დაგვტოვოთ თუ არ გინდათ იცოდეთ რაღაცეები ამ ხრიკების შესახებ.


But I'm not going to explain it all to you.	მაგრამ მე ყველაფრის ახსნას არ ვაპირებ.


I'm going to do what philosophers do.	მე ვაპირებ მოვიქცე ისე, როგორც ფილოსოფოსები იქცევიან.


Here's how a philosopher explains the sawing-the-lady-in-half trick.	აი როგორ ხსნის ფილოსოფოსი ქალის გახერხვის ფოკუსს


You know the sawing-the-lady-in-half trick?	ხომ იცით ეს ფოკუსი?


The philosopher says, "I'm going to explain to you how that's done.	ფილოსოფოსი ამბობს: "მე ვაპირებ აგიხსნათ როგორ ხდება ეს


You see, the magician doesn't really saw the lady in half."	საქმე იმაშია, რომ სინამდვილეში ილუზიონისტი არ ხერხავს ქალს შუაზე"


(Laughter) "He merely makes you think that he does."	(სიცილი) "ის მხოლოდ ამის ილუზიას გიქმნით" თქვენ ეკითხებით:


And you say, "Yes, and how does he do that?"	"როგორ აკეთებს ამას?"


He says, "Oh, that's not my department, I'm sorry."	ის ამბობს: "ეს ჩემი სფერო არაა მაპატიეთ"


(Laughter) So now I'm going to illustrate how philosophers explain consciousness.	(სიცილი) ამრიგად, მე ვაპირებ გაჩვენოთ როგორ ხსნის ფილოსფოსი ცნობიერებას.


But I'm going to try to also show you that consciousness isn't quite as marvelous -- your own consciousness isn't quite as wonderful -- as you may have thought it is.	მაგრამ ასევე ვეცდები გაჩვენოთ, რომ ცნობიერება არც ისე შესანიშნავია თქვენი ცნობიერება არც ისე განმაცვიფრებელია როგორც თქვენ სავარაუდოდ ფიქრობდით.


This is something, by the way, that Lee Siegel talks about in his book.	აი, სხვათაშორის კიდევ ერთი რამ, რაზეც ლი სიგელი თავის წიგნში საუბრობს.


He marvels at how he'll do a magic show, and afterwards people will swear they saw him do X, Y, and Z. He never did those things.	ის აღფრთოვანებულია იმით, თუ როგორ ატარებს ფოკუსს და ამის შემდეგ ხალხი მზად არის დაიფიცოს, რომ ის აკეთებდა X, Y და Z-ს მაშინ როცა


He didn't even try to do those things.	მას ისინი არ გაუკეთებია და არც კი უცდია.


People's memories inflate what they think they saw.	ადამიანის მეხსიერების გაზვიადებულია ის, რაც ადამიანებს ეჩვენებათ რომ ნახეს.


And the same is true of consciousness.	და ასევეა ცნობიერების შემთხვევაშიც.


Now, let's see if this will work. All right. Let's just watch this.	ახლა, ვნახოთ ეს თუ იმუშავებს. მოდით უბრალოდ ვუყუროთ


Watch it carefully.	უყურეთ ყურადღებით.


I'm working with a young computer-animator documentarian named Nick Deamer, and this is a little demo that he's done for me, part of a larger project some of you may be interested in.	მე ვმუშაობ ახალგაზრდა კომპიუტერულ ანიმატორ-დოკუმენტალისტ ნიკ დიმერთან და ეს დემო რგოლია, რომელიც მან გამიკეთა დიდი პროექტის ნაწილი, რომელმაც ზოგიერთი შეიძლება დააინტერესოს


We're looking for a backer.	ჩვენ ვეძებთ სპონსორს.


It's a feature-length documentary on consciousness.	ეს სრულმეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმია ცნობიერებაზე.


OK, now, you all saw what changed, right?	მაშ, ყველამ ნახეთ რა შეიცვალა არა?


How many of you noticed that every one of those squares changed color?	ვინ შენიშნა, რომ ამ კვადრატებიდან თითოეულმა შეიცვალა ფერი?


Every one. I'll just show you by running it again.	თითოეილმა. კიდევ ერთხელ გავუშვებ.


Even when you know that they're all going to change color, it's very hard to notice. You have to really concentrate to pick up any of the changes at all.	მაშინაც კი როცა იცით, რომ ყველა მათგანი შეიცვლის ფერს, ეს მაინც ძალიან ძნელი შეამჩნევია. უფრო დიდი კონცენტრაციაა საჭირო, იმისთვის რომ რამე ცვლილება შენიშნოთ.


Now, this is an example -- one of many -- of a phenomenon that's now being studied quite a bit.	ეს ერთ-ერთი მაგალითია ბევრიდან იმ ფენომენის დემოსტრირებისთვის, რომელსაც ახლა იკვლევენ.


It's one that I predicted in the last page or two of my 1991 book, "Consciousness Explained," where I said if you did experiments of this sort, you'd find that people were unable to pick up really large changes.	მე ეს ვიწინასწარმეტყველე, ჩემი 1991 წლის წიგნის "ცნობიერების ახსნა" ბოლო გვერდებზე. სადაც ვთქვი, რომ თუ თქვენ მსგავს ექსპერიმენტებს ჩაატარებთ, აღმოაჩენთ რომ ადამიანები ვერ ამჩნევენ დიდ ცვლილებებსაც კი.


If there's time at the end, I'll show you the much more dramatic case.	თუ ბოლოს დრო დაგვრჩება, მე გაჩვენებთ ბევრად უფრო თვალსაჩინო მაგალითს.


Now, how can it be that there are all those changes going on, and that we're not aware of them?	მაშ, რაინაირადაა შესაძლებელი, რომ ყველა ეს ცვლილება ხდება და ჩვენ მათ ვერ ვაცნობიერებთ?


Well, earlier today, Jeff Hawkins mentioned the way your eye saccades, the way your eye moves around three or four times a second.	ცოტა ხნის წინ ჯეფ ჰოკინსმა ახსენა თვალის მოძრაობა თუ როგორ მოძრაობს ჩვენი თვალი, სამჯერ ოთხჯერ წამში


He didn't mention the speed. Your eye is constantly in motion, moving around, looking at eyes, noses, elbows, looking at interesting things in the world.	მან არ აღნიშნა სიჩქარე. თქვენი თვალი მუდმივად მოძრაობაშია. აქეთ-იქით, უყურებს თვალებს, ცხვირს, იდაყვებს, უყურებს საინტერესო რამეებს გარშემო.


And where your eye isn't looking, you're remarkably impoverished in your vision.	და იქ სადაც თქვენი თვალი არ იყურება, თქვენ მეტად სუსტი მხედველობა გაქვთ.


That's because the foveal part of your eye, which is the high-resolution part, is only about the size of your thumbnail held at arms length.	ეს იმიტომ რომ თვალის ფოსო, ნაწილი რომელაც აქვს მაღალი გარჩევადობა, მხოლოდ ცერა თითის ფრჩხილის ხელა, გაწვდილ ხელზე.


That's the detail part.	ეს მხოლოდ მცირე ნაწილია.


It doesn't seem that way, does it?	ის არ ჩანს ასეთი არა?


It doesn't seem that way, but that's the way it is.	ის არ ჩანს ასეთი, მაგრამ სწორედ ასეთია


You're getting in a lot less information than you think.	თქვენ იღებთ გაცილებით ნაკლებ ინფორმაციას ვიდრე ფიქრობთ.


Here's a completely different effect. This is a painting by Bellotto.	აი სრულიად განსხვავებული ეფექტი.


It's in the museum in North Carolina.	ეს ბელოტოს ნახატია. ჩრდილოეთ კაროლინის მუზეუმიდან არის.


Bellotto was a student of Canaletto's.	ბელოტო იყო კანალეტოს სტუდენტი


And I love paintings like that -- the painting is actually about as big as it is right here.	მიყვარს ასეთი ნახატები თვითონ ნახატი დაახლოებით იმ ზომის არის როგორც აქ ჩანს


And I love Canalettos, because Canaletto has this fantastic detail, and you can get right up and see all the details on the painting.	და მიყვარს კანალეტო, რადგან კანალეტოს ნახატები ძალიან დეტალურია. თქვენ შეგიძლიათ ახლოს მიხვიდეთ და დაინახოთ ყველა დეტალი ნახატზე.


And I started across the hall in North Carolina, because I thought it was probably a Canaletto, and would have all that in detail.	და მე გადავკეთე ჩრდილოეთ კაროლინის დარბაზი რადგან მეგონა, რომ ეს კანალეტოა და ექნებოდა ყველა დეტალი.


And I noticed that on the bridge there, there's a lot of people -- you can just barely see them walking across the bridge.	მე შევამჩნიე, რომ იქ ხიდზე უამრავი ხალხია თქვენ გაჭირვებით ხედავთ, როგორ გადადიან ისინი ხიდზე.


And I thought as I got closer I would be able to see all the detail of most people, see their clothes, and so forth.	ვიფიქრე მიახლოვებისას დავინახავდი უმეტესი ადამიანების ყველა დეტალს, დავინახავდი მათ ტანსაცმელს და ა.შ.


And as I got closer and closer, I actually screamed.	და როცა ახლოს მივედი, მე შევყვირე


I yelled out because when I got closer, I found the detail wasn't there at all.	მე შევყვირე იმიტომ რომ როცა ახლოს მივედი, აღმოვაჩინე რომ იქ არანაირი დეტალი არ იყო.


There were just little artfully placed blobs of paint.	იყო მხოლოდ ოსტატურად განლაგებული პატარა საღებავის ლაქები.


And as I walked towards the picture, I was expecting detail that wasn't there.	ანუ როცა დავიწყე ნახატთან მიახლოება, მე ველოდი დეტალებს, რომელიც იქ სულ არ იყო.


The artist had very cleverly suggested people and clothes and wagons and all sorts of things, and my brain had taken the suggestion.	მხატვარმა ძალიან ჭკვიანურად მიგვანიშნა ხალხი და ტანსაცმელი, ვაგონები და ბევრი სხვა ნივთი. და ჩემმა ტვინმა აღიქვა ეს მინიშნება.


You're familiar with a more recent technology, which is -- There, you can get a better view of the blobs.	თქვენ იცნობთ უფრო თანამედროვე ტექნიკას, რომელიც გაძლევთ საშუალებას უკეთ დააკვირდეთ ლაქებს.


See, when you get close they're really just blobs of paint.	მიახლოებასთან ერთად, ისინი მართლაც იქცევა საღებავის ლაქებად.


You will have seen something like this -- this is the reverse effect.	თქვენ დაინახავთ დაახლოებით იგივეს აქ.


I'll just give that to you one more time.	ეს უკუეფექტია უბარლოდ კიდევ ერთხელ გაჩვენებთ.


Now, what does your brain do when it takes the suggestion?	მაშ, რას აკეთებს თქვენი ტვინი, როცა ის ასეთ მინიშნებებს იგებს.


When an artful blob of paint or two, by an artist, suggests a person -- say, one of Marvin Minsky's little society of mind -- do they send little painters out to fill in all the details in your brain somewhere?	როცა მხატვრის მიერ ოსტატურად დატანილი ორი სამი ლაქა, მიანიშნებს, ვთქვათ ადამიანს. ნიშნავს თუ არა ეს, რომ ვიღაც მარვინ მინსკის "გონების საზოგადოებიდან" აგზავნის პატარა მხატვრებს, რომ მათ მიახატონ ყველა დეტალი სურათს თქვენს ტვინში


I don't think so. Not a chance. But then, how on Earth is it done?	არ მგონია. რა თქმა უნდა, არა. მაგრამ მაშინ როგორღა ხდება ეს ოხერი?


Well, remember the philosopher's explanation of the lady?	გახსოვთ ფილოსოფოსის ახსნა ქალის გაჭრაზე?


It's the same thing.	აქაც იგივეა.


The brain just makes you think that it's got the detail there.	თქვენი გონება მხოლოდ ილუზიას გიქმნით იმისა რომ იქ არის დეტალები.


You think the detail's there, but it isn't there.	თქვენ ფიქრობთ რომ იქ დეტალებია, სინამდვილეში ისინი იქ არ არაა.


The brain isn't actually putting the detail in your head at all.	გონება სინამდვილეში არ ათავსებს რაღაც დეტალებს თქვენს თავში.


It's just making you expect the detail.	ის მხოლოდ გაიძულებთ ივარაუდოთ მათი არსებობა.


Let's just do this experiment very quickly.	მოდით ჩავატაროთ სწრაფი ექსპერიმენტი.


Is the shape on the left the same as the shape on the right, rotated?	მარცხენა ფიგურა იდენტურია თუ არა მარჯვენასი, თუ მოვატრიალებთ?


Yes.	დიახ.


How many of you did it by rotating the one on the left in your mind's eye, to see if it matched up with the one on the right?	რამდენმა მოატრიალა მარცხენა ფიგურა, იმისთვის რომ ენახა ემთხვევა თუ არა ის მარჯვენას?


How many of you rotated the one on the right? OK.	და რამდენმა თქვენგანმა მოატრიალა მარჯვენა?


How do you know that's what you did?	კარგით. საიდან იცით რომ თქვენ სწორედ ეს გააკეთეთ?


(Laughter) There's in fact been a very interesting debate raging for over 20 years in cognitive science -- various experiments started by Roger Shepherd, who measured the angular velocity of rotation of mental images.	(სიცილი) რეალურად მიმდინარეობს საინტერესო დისკუსია, რომელიც კოგნიტიურ მეცნიერებაში გრძელდება ბოლო 20 წლის მანძილზე. სხვადასხვა ექსპერიმენტები, დაწყებული როჯერ შეფერდის მიერ, რომელმაც გაზომა წარმოსახვითი ფიგურების ტრიალის სიჩქარე.


Yes, it's possible to do that.	კი ამის გაკეთება შესაძლებელია,


But the details of the process are still in significant controversy.	მაგრამ პროცესის დეტალები ჯერ კიდევ სერიოზული კამათის საგანია.


And if you read that literature, one of the things that you really have to come to terms with is even when you're the subject in the experiment, you don't know.	თუ თქვენ მსგავს ლიტერატურას კითხულობთ, თქვენ უნდა წაწყდომოდით ფაქტს, რომ საკუთარ თავზე ჩატარებული ექსპერიმენტისასაც კი,


You don't know how you do it.	არ იცით როგორ აკეთებთ ამას.


You just know that you have certain beliefs.	თქვენ მხოლოდ იცით, რომ გაქვთ გარკვეული წარმოდგენები.


And they come in a certain order, at a certain time.	რომლებიც გეწვევათ გარკვეული მიმდევრობით, გარკვეულ დროს.


And what explains the fact that that's what you think?	რა ხსნის იმას რომ ეს არის რასაც ფიქრობთ?


Well, that's where you have to go backstage and ask the magician.	ეს ის დროა როცა სცენის უკან ილუზიონისტს უნდა ჰკითხოთ ამის შესახებ.


This is a figure that I love: Bradley, Petrie, and Dumais.	მიყვარს ეს გამოსახულება: ბრედლი, პეტრი და დუმაი.


You may think that I've cheated, that I've put a little whiter-than-white boundary there.	თქვენ შეიძლება ფიქრობთ, რომ ვითაღლითე, რომ მე თეთრ ფონზე საზღრები უფრო თეთრი ფერით მივახატე


How many of you see that sort of boundary, with the Necker cube floating in front of the circles?	რამდენი თქვენგანი ხედავს ამ სახის საზღვარს ნეკერის კუბისა, რომელიც წრეების წინაა


Can you see it?	ხედავთ?


Well, you know, in effect, the boundary's really there, in a certain sense.	ეფექტის თვალსაზრისით საზღვრები მართლაც არის რაღაც აზრით


Your brain is actually computing that boundary, the boundary that goes right there.	თქვენი ტვინი მართლაც გამოითვლის ამ საზღვრებს. საზღვარს რომელიც აქ გადის.


But now, notice there are two ways of seeing the cube, right?	დააკვირდით ამ კუბის დანახვის ორი გზაა არა?


It's a Necker cube.	ეს ნეკერის კუბია.


Everybody can see the two ways of seeing the cube? OK.	ყველა ხედავს ამ კუბის დანახვის ორ გზას?


Can you see the four ways of seeing the cube?	კარგი. ხედავთ ამ კუბის დანახვის ოთხ გზას?


Because there's another way of seeing it.	იმიტომ რომ კიდევ არის გზა მისი დანახვისა.


If you're seeing it as a cube floating in front of some circles, some black circles, there's another way of seeing it.	თუ თქვენ ხედავთ კუბს, რომელიც რგოლების წინ არის, რაღაც შავი რგოლების, ამის დანახვის კიდევ ერთი გზაა.


As a cube, on a black background, as seen through a piece of Swiss cheese.	როგორც კუბი შავ ფონზე. როგორც შვეიცარული ყველიდან გამოჩნდებოდა


(Laughter) Can you get it? How many of you can't get it? That'll help.	(სიცილი) ხედავთ? რამდენი ვერ ხედავს? ეს დაგეხმარებათ.


(Laughter) Now you can get it. These are two very different phenomena.	(სიცილი) ახლა თქვენ ხედავთ. ეს ორი სრულიად განსხვავებული რამ არის.


When you see the cube one way, behind the screen, those boundaries go away.	როცა კუბს ხედავთ ეკრანის უკან, ეს საზღვრები ქრება,


But there's still a sort of filling in, as we can tell if we look at this.	მაგრამ არის კიდევ რაღაც შემავსებელი, როგორც ვხედავთ


We don't have any trouble seeing the cube, but where does the color change?	ჩვენთვის პრობლემას არ წარმოადგენს კუბის დანახვა, მაგრამ სად იცვლება ფერი?


Does your brain have to send little painters in there?	რა, თქვენი ტვინი პატარა მხატვრებს აგზავნის?


The purple-painters and the green-painters fight over who's going to paint that bit behind the curtain? No.	იასამნისფერ და მწვანე მხატვრებს და ისინი ჩხუბობენ ვინ მიახატავს იმ ნაწილს რომელიც არ ჩანს?


Your brain just lets it go. The brain doesn't need to fill that in.	არა თქვენი ტვინი ეშვება ამას. მას არ სჭირდება ამის შევსება


When I first started talking about the Bradley, Petrie, Dumais example that you just saw -- I'll go back to it, this one -- I said that there was no filling-in behind there.	როცა მე თავიდან დავიწყე ბრედლი, პერტი, დუმაის მაგალითზე, რომელიც ახლახანს ნახეთ, მე დავუბრუნდები, აი ისიც, მე ვთქვი, რომ მის უკან არანაირი მიხატვა არ ხდება.


And I supposed that that was just a flat truth, always true.	და მე ვივარაუდე რომ ეს არის ჭეშმარიტება, ყველა შემთხვევაში


But Rob Van Lier has recently shown that it isn't.	მაგრამ რობ ვან ლიერმა ცოტა ხნის წინ გვაჩვენა რომ ასე არ არის.


Now, if you think you see some pale yellow -- I'll run this a few more times.	ახლა, თუ თქვენ ფიქრობთ რომ ხედავთ რაღაც მკრთალ-სიყვითლეს, კიდევ რამდენჯერმე გავუშვებ.


Look in the gray areas, and see if you seem to see something sort of shadowy moving in there -- yeah, it's amazing. There's nothing there. It's no trick.	შეხედეთ ნაცრისფერ ადგილებში, და შეხედეთ, თუ ხედავთ რამე ჩრდილისმაგვარ მოძრავს. დიახ, ეს დაუჯერებელია. იქ არაფერია.


["Failure to Detect Changes in Scenes" slide] This is Ron Rensink's work, which was in some degree inspired by that suggestion right at the end of the book.	ეს არ არის ხრიკი. [სლაიდი: "ცვლილების აღმოჩენის შეუძლებლობა ეკრანზე"] ეს არის რონ რენსინკის ნაშრომი, რომელიც რაღაც დოზით შთაგონებული იყო ჩემი წიგნის ბოლოს გამოთქმული აზრით.


Let me just pause this for a second if I can.	ნება მომეცით შევაჩერო ცოტა ხნით თუ შევძლებ


This is change-blindness.	ის არის სიბრმავეზე ცვლილებების მიმართ.


What you're going to see is two pictures, one of which is slightly different from the other.	რასაც ახლა ვნახავთ არის ორი ნახატი, მათგან ერთი ოდნავ განსხვავდება მეორისგან.


You see here the red roof and the gray roof, and in between them there will be a mask, which is just a blank screen, for about a quarter of a second.	თქვენ ხედავთ წითელ სახურავს და ნაცრისფერს და შუაში არის ნიღაბი, რომელიც წარმოადგენს ცარიელ ეკრანს, დაახლოებით მეოთხედი წამით.


So you'll see the first picture, then a mask, then the second picture, then a mask.	მაშ დაინახავთ პირველ ფოტოს, შემდეგ ნიღაბს შემდეგ მეორე ფოტოს და ნიღაბს.


And this will just continue, and your job as the subject is to press the button when you see the change.	და ასე გამეორდება და თქვენი ამოცანა როგორც ცდის სუბიექტისა, არის დააჭიროთ ღილაკს, როცა აღმოაჩენთ ცვლილებას.


So, show the original picture for 240 milliseconds. Blank.	მაშ, ვაჩვენებთ საწყის სურათს 240 მილიწამის განმავლობაში, სიცარიელე.


Show the next picture for 240 milliseconds. Blank.	შემდეგი ფოტო 240 მილიწამი.


And keep going, until the subject presses the button, saying, "I see the change."	სიცარიელე და ვაგრძელებთ, იქმადე სანამ სუბიექტი არ დააჭერს ღილაკს და იტყვის: "მე დავინახე ცვლილება"


So now we're going to be subjects in the experiment.	ახლა, ჩვენ ვიქნებით ამ ექსპერიმენტის სუბიექტები


We're going to start easy. Some examples.	ჩვენ დავიწყებთ ადვილი მაგალითებით.


No trouble there.	უპრობლემოდ.


Can everybody see? All right.	ყველა ხედავს?


Indeed, Rensink's subjects took only a little bit more than a second to press the button.	კარგი რა თქმა უნდა, რენსიკნის სუბიექტებს წამზე ცოტა მეტი დასჭირდათ ღილაკის დასაჭერად


Can you see that one?	ხედავთ ამას?


2.9 seconds.	2.9 წამი.


How many don't see it still?	რამდენი ვერ ხედავს ჯერ კიდევ?


What's on the roof of that barn?	რა არის ამ ფარდულის სახურავზე?


(Laughter) It's easy.	(სიცილი) ადვილია.


Is it a bridge or a dock?	ხიდია თუ გემბანი?


There are a few more really dramatic ones, and then I'll close.	ცოტა კიდევ არის და დავასრულებ.


I want you to see a few that are particularly striking.	მინდა ნახოთ რამდენიმე მათგანი, რომელიც მართლაც თვალსაჩინოა


This one because it's so large and yet it's pretty hard to see.	ეს მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი დიდია მაინც ძნელია დანახვა


Can you see it?	ხედავთ?


Audience: Yes.	მაყურებლები: დიახ.


Dan Dennett: See the shadows going back and forth? Pretty big.	დენ დენეტი: ხედავთ ჩრდილს რომ მიდის და მოდის?


So 15.5 seconds is the median time for subjects in his experiment there.	საკმაოდ დიდია. მაშ, 15.5 წამი არის საშუალო დრო სუბიექტებისთვის მის ამ ექსპერიმენტში.


I love this one. I'll end with this one, just because it's such an obvious and important thing.	მომწონს ეს. ამით დავამთავრებ, იმიტომ რომ ეს ასეთი ცხადი და მნიშვნელოვანი რამ არის.


How many still don't see it? How many still don't see it?	რამდენი ვერ ხედავს ჯერ კიდევ? რამდენი ვერ ხედავს ჯერ კიდევ?


How many engines on the wing of that Boeing?	რამდენი ძრავია ამ ბოინგის ფრთაზე?


(Laughter) Right in the middle of the picture!	(სიცილი) ზუსტად სურათის შუაში.


Thanks very much for your attention.	მადლობ ყურადღებისთვის


What I wanted to show you is that scientists, using their from-the-outside, third-person methods, can tell you things about your own consciousness that you would never dream of, and that, in fact, you're not the authority on your own consciousness that you think you are.	მინდოდა მეჩვენებინა, რომ მეცნიერებს საკუთარი "გარე", "მესამე პირის" მეთოდებით, შეუძლიათ ისეთი რამეები გითხრან თქვენს ცნობიერებაზე, რასაც თქვენ ვერასდროს წარმოიდგენდით და რომ რეალურად თქვენ არ ხართ განმკარგველი თქვენი საკუთარი ცნობიერების, როგორც ფიქრობთ


And we're really making a lot of progress on coming up with a theory of mind.	და ჩვენ დიდი პროგრესი გვაქვს გონების თეორიის მიმართულებით.


Jeff Hawkins, this morning, was describing his attempt to get theory, and a good, big theory, into the neuroscience.	ჯეფ ჰოკინსი ამ დილას ხსნიდა მის მცდელობას რომ შეექმნა თეორია, კარგი და დიდი თეორია ნეირომეცნიერებაში


And he's right. This is a problem.	და ის მართალია. ეს პრობლემაა.


Harvard Medical School once -- I was at a talk -- director of the lab said, "In our lab, we have a saying.	ერთხელ ჰარვარდის სამედიცინო სკოლაში ლაბორატორიის დირექტორმა თქვა "ჩვენს ლაბორატორიაში გვაქვს გამოთქმა.


If you work on one neuron, that's neuroscience.	თუ თქვენ მუშაობთ ერთ ნეირონზე, ეს ნეიორომეცნიერებაა


If you work on two neurons, that's psychology."	თუ მუშაობთ ორ ნეირონზე ეს ფსიქოლოგია."


(Laughter) We have to have more theory, and it can come as much from the top down.	(სიცილი) ჩვენ გვჭირდება მეტი თეორია ის შეიძლება ქვემოდან ზემოთაც შეიქმნას


Thank you very much.	დიდი მადლობა.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


Now I'm going to give you a story.	ახლა, ერთ ამბავს მოგიყვებით.


It's an Indian story about an Indian woman and her journey.	ეს ამბავი ერთი ინდოელი ქალისა და მისი განვლილი ცხოვრების შესახებაა.


Let me begin with my parents.	ჩემი მშობლებით დავიწყებ.


I'm a product of this visionary mother and father.	მე ამ შორსმჭვრეტელი დედ-მამის შვილი ვარ.


Many years ago, when I was born in the '50s -- '50s and '60s didn't belong to girls in India.	მრავალი წლის წინ, 50-იან წლებში, როცა დავიბადე... 50-იანი და 60-იანი წლების ინდოეთი გოგონებისთვის განკუთვნილი ადგილი არ იყო.


They belonged to boys.	ის ბიჭებს ეკუთვნოდა.


They belonged to boys who would join business and inherit business from parents, and girls would be dolled up to get married.	ის წლები ბიჭების იყო, რომლებიც ბიზნესს დაიწყებდნენ, ან მშობლებიდან მემკვიდრეობით მიიღებდნენ ბიზნესს, გოგონებს კი გასათხოვრად გამოპრანჭავდნენ ხოლმე.


My family, in my city, and almost in the country, was unique.	ჩემი ოჯახი ქალაქში და თითქმის მთელ ქვეყანაში უნიკალური იყო.


We were four of us, not one, and fortunately no boys.	ჩვენ ოთხნი ვიყავით და, საბედნიეროდ, არცერთი ბიჭი.


We were four girls and no boys.	ვიყავით ოთხი გოგო და არცერთი ბიჭი.


And my parents were part of a landed property family.	ჩემი მშობლები მიწის მესაკუთრეთა ოჯახიდან იყვნენ.


My father defied his own grandfather, almost to the point of disinheritance, because he decided to educate all four of us.	მამაჩემი თავის ბაბუას არ დაემორჩილა, ისე რომ კინაღამ ქონების გარეშე დარჩა, რადგან გადაწყვიტა, რომ ჩვენთვის განათლება მოეცა.


He sent us to one of the best schools in the city and gave us the best education.	მან ქალაქის ერთ-ერთ საუკეთესო სკოლაში მიგვიყვანა და საუკეთესო განათლება მიგვაღებინა.


As I've said, when we're born, we don't choose our parents, and when we go to school, we don't choose our school.	როგორც უკვე აღვნიშნე, როცა ვიბადებით, ჩვენ მშობლებს არ ვირჩევთ და როცა სკოლაში მივდივართ, თავად არც სკოლას ვირჩევთ.


Children don't choose a school.	ბავშვები სკოლას არ ირჩევენ.


They just get the school which parents choose for them.	ისინი უბრალოდ იმ სკოლაში მიდიან, რომლებსაც მათი მშობლები არჩევენ.


So this is the foundation time which I got.	აი, ასეთი დასაწყისი მერგო.


I grew up like this, and so did my other three sisters.	ასე გავიზარდე მე და ასევე გაიზარდა ჩემი სამი და.


And my father used to say at that time, "I'm going to spread all my four daughters in four corners of the world."	მამაჩემი იმ დროს ამბობდა ხოლმე, ჩემი ოთხივე ქალიშვილი მსოფლიოს ოთხივე კუთხეში უნდა გავგზავნოო.


I don't know if he really meant [that], but it happened.	არ ვიცი, მართლა ამას გულისხმობდა, თუ არა, მაგრამ ასე მოხდა.


I'm the only one who's left in India.	მხოლოდ მე დავრჩი ინდოეთში.


One is a British, another is an American and the third is a Canadian.	ჩემი ერთი და ბრიტანელია, მეორე - ამერიკელი და მესამე - კანადელი.


So we are four of us in four corners of the world.	ასე რომ, ჩვენ ოთხნი მსოფლიოს ოთხივე კუთხეში ვართ.


And since I said they're my role models, I followed two things which my father and mother gave me.	როგორც უკვე გითხარით, ისინი ჩემთვის მისაბაძი მაგალითები იყვნენ და ორ რამეში დავუჯერე, რასაც მამა და დედა მეუბნებოდნენ.


One, they said, "Life is on an incline.	პირველი, ისინი ამბობდნენ, რომ "ცხოვრება დამრეცია.


You either go up, or you come down."	ან ზემოთ ადიხარ, ან ქვემოთ ეშვები."


And the second thing, which has stayed with me, which became my philosophy of life, which made all the difference, is: 100 things happen in your life, good or bad.	და მეორე, რაც დავიმახსოვრე, რაც ჩემი ცხოვრებისეული ფილოსოფია გახდა, რამაც ყველაფერი შეცვალა, არის: ათასი რამ ხდება ცხოვრებაში, კარგიც და ცუდიც.


Out of 100, 90 are your creation.	ამ ათასიდან ცხრაასს თავად ქმნი.


They're good. They're your creation. Enjoy it.	ისინი კარგია. ისინი შენი შექმნილია.


If they're bad, they're your creation. Learn from it.	გაიხარე ამით. თუ ისინი ცუდია, ისინიც შენი შექმნილია. აქედან დასკვნა გამოიტანე.


Ten are nature-sent over which you can't do a thing.	ის დარჩენილი ათი პროცენტი ბუნების მიერაა გამოგზავნილი, რისი შეცვლაც არ შეგიძლია.


It's like a death of a relative, or a cyclone, or a hurricane, or an earthquake.	მაგალითად, ნათესავის სიკვდილი, ან ციკლონი, ან ქარიშხალი, ან მიწისძვრა.


You can't do a thing about it.	ვერაფერს გააწყობ.


You've got to just respond to the situation.	ისღა დაგრჩენია, რომ სიტუაციას უპასუხო.


But that response comes out of those 90 points.	მაგრამ ეს პასუხი იმ 90 პროცენტიდან მოდის.


Since I'm a product of this philosophy, of 90/10, and secondly, "life on an incline," that's the way I grew up to be valuing what I got.	რადგან მე ამ ფილოსოფიის ნაყოფი ვარ, 90/10-ზე ფილოსოფიის და მეორე, "ცხოვრება დამრეცია" ფილოსოფიის, ისე აღვიზარდე, რომ დავაფასო ის, რაც მაქვს.


I'm a product of opportunities, rare opportunities in the '50s and the '60s, which girls didn't get, and I was conscious of the fact that what my parents were giving me was something unique.	მე შესაძლებლობების ნაყოფი ვარ, 50-იანების და 60-იანების იშვიათი შესაძლებლობების შვილი, რომლებსაც გოგონები ვერ იღებდნენ და გაცნობიერებული მქონდა ის ფაქტი, რომ ის, რასაც მშობლები მაძლევდნენ, უნიკალური რამ იყო.


Because all of my best school friends were getting dolled up to get married with a lot of dowry, and here I was with a tennis racket and going to school and doing all kinds of extracurricular activities.	ჩემ ყველა საუკეთესო მეგობარს პრანჭავდნენ, რათა ბევრ მზითვთან ერთად გაეთხოვებინათ. მე კიდევ ჩოგბურთის ჩოგანი მეჭირა და სკოლაში დავდიოდი და ჩართული ვიყავი უამრავ კლასგარეშე საქმიანობაში.


I thought I must tell you this.	ვფიქრობ, თქვენთვის ეს უნდა მომეყოლა.


Why I said this, is the background.	რაც ვთქვი, ეს ჩემი ბავშვობაა.


This is what comes next.	გადავიდეთ შემდეგ ეტაპზე.


I joined the Indian Police Service as a tough woman, a woman with indefatigable stamina, because I used to run for my tennis titles, etc.	ინდოეთის პოლიციაში მუშაობა დავიწყე, როგორც შეუპოვარმა ქალმა, დაუღალავმა, ენერგიულმა ქალმა, რადგან მიჩვეული ვიყავი საჩოგბურთო ტიტულებისთვის ბრძოლას და ა.შ.


But I joined the Indian Police Service, and then it was a new pattern of policing.	თუმცა, მე ინდოეთის პოლიციაში დავიწყე მუშაობა და მაშინ ეს პოლიციის მუშაობის ახალი მოდელი იყო.


For me the policing stood for power to correct, power to prevent and power to detect.	ჩემთვის პოლიციის მუშაობა ნიშნავდა შეცდომების გამოსწორების ძალას, დანაშაულის პრევენციისა და გამოვლენის ძალას.


This is something like a new definition ever given in policing in India -- the power to prevent.	ეს ახალი განმარტებაა, რომელიც პოლიციის მუშაობას ოდესმე ჰქონია ინდოეთში, დანაშაულის პრევენციის ძალა.


Because normally it was always said, power to detect, and that's it, or power to punish.	რადგან ტრადიციულად ამბობდნენ ხოლმე, რომ მას ჰქონდა დანაშაულის გამოვლენის დანიშნულება და სულ ეს იყო. ან დასჯის დანიშნულება.


But I decided no, it's a power to prevent, because that's what I learned when I was growing up.	მაგრამ მე გადავწყვიტე, რომ პოლიცია უნდა ყოფილიყო პრევენციული ძალა, რადგან ეს ვისწავლე, როცა ვიზრდებოდი,


How do I prevent the 10 and never make it more than 10?	როგორ ავიცილო თავიდან ის 10 პროცენტი და როგორ დარჩეს ის მხოლოდ 10 პროცენტად?


So this was how it came into my service, and it was different from the men.	ასე შემოვიდა ეს ცნება ჩემს სამსახურში და ის განსხვავდებოდა კაცებისგან.


I didn't want to make it different from the men, but it was different, because this was the way I was different.	მე არ მინდოდა, რომ საქმე კაცებისგან განსხვავებულად გამეკეთებინა, მაგრამ განსხვავებული გამოვიდა, რადგან მე სწორედ ამგვარად ვიყავი სხვანაირი.


And I redefined policing concepts in India.	მე გადავიაზრე პოლიციის მუშაობის კონცეფცია ინდოეთში.


I'm going to take you on two journeys, my policing journey and my prison journey.	მინდა, ორ განვლილ გზაზე მოგიყვეთ, პოლიციაში და ციხეში ჩემ მიერ განვლილ გზებზე.


What you see, if you see the title called "PM's car held."	რასაც ხედავთ, თუ ხედავთ, სათაურს ჰქვია "პრემიერის მანქანა დააკავეს."


This was the first time a prime minister of India was given a parking ticket.	ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა ინდოეთის პრემიერ-მინისტრს ჯარიმა გამოუწერეს.


(Laughter) That's the first time in India, and I can tell you, that's the last time you're hearing about it.	(სიცილი) ეს პირველად მოხდა ინდოეთში და შემიძლია, გითხრათ, რომ უკანსკნელად გესმით ამის შესახებ.


It'll never happen again in India, because now it was once and forever.	ეს აღარასოდეს განმეორდება ინდოეთში, რადგან ეს მოხდა ერთხელ და სამუდამოდ.


And the rule was, because I was sensitive, I was compassionate, I was very sensitive to injustice, and I was very pro-justice.	და ეს წესი იყო, ვინაიდან მგრძნობიარე ვიყავი, სიბრალულის გრძნობა მქონდა, ძალიან მგრძნობიარე ვიყავი უსამართლობის მიმართ და ვიყავი ძალიან სამართლიანი.


That's the reason, as a woman, I joined the Indian Police Service.	მე, როგორც ქალმა, ამ მიზეზების გამო, დავიწყე მუშაობა ინდოეთის პოლიციაში.


I had other options, but I didn't choose them.	მე სხვა არჩევანიც მქონდა, მაგრამ არ გავაკეთე.


So I'm going to move on.	ახლა გავაგრძელებ.


This is about tough policing, equal policing.	ეს მკაცრი, თანასწორი პოლიციური მუშაობის შესახებაა.


Now I was known as "here's a woman that's not going to listen."	ახლა უკვე მიცნობდნენ, როგორც "ქალს, რომელიც სხვებს არ უსმენს."


So I was sent to all indiscriminate postings, postings which others would say no.	სხვადასხვა პოზიციაზე განურჩევლად მაგზავნიდნენ, პოზიციებზე, რომლებზეც სხვები უარს იტყოდნენ.


I now went to a prison assignment as a police officer.	როგორც პოლიციელი, ახლა უკვე ციხეში გამგზავნეს.


Normally police officers don't want to do prison.	როგორც წესი, პოლიციელებს არ უნდათ ციხეში მუშაობა.


They sent me to prison to lock me up, thinking, "Now there will be no cars and no VIPs to be given tickets to.	ციხეში გამგზავნეს, რათა იქ გამოვეკეტეთ, ფიქრობდნენ, რომ: "იქ აღარ იქნება მანქანები და აღარც ვიპ პერსონები, რომ დააჯარიმოს.


Let's lock her up."	მოდი, გამოვკეტოთ."


Here I got a prison assignment.	ასე მივიღე სამუშაო ციხეში.


This was a prison assignment which was one big den of criminals.	ეს ციხე კრიმინალების ერთი დიდი ბუდე იყო.


Obviously, it was.	მართლა, დიდი ბუდე იყო.


But 10,000 men, of which only 400 were women -- 10,000 -- 9,000 plus about 600 were men.	10,000 კაცი, საიდანაც მხოლოდ 400 იყო ქალი --10,000 -- 9,000 პლუს დაახლოებით 600 კაცი იყო.


Terrorists, rapists, burglars, gangsters -- some of them I'd sent to jail as a police officer outside.	ტერორისტები, მოძალადეები, ყაჩაღები, განგსტერები... ზოგიერთი მე თავად მყადა ციხეში გაშვებული, როგორც პოლიციელს.


And then how did I deal with them?	როგორ უნდა მოვქცეოდი მათ?


The first day when I went in, I didn't know how to look at them.	პირველ დღეს, როდესაც მივედი, არ ვიცოდი, მათთვის როგორ შემეხედა.


And I said, "Do you pray?" When I looked at the group, I said, "Do you pray?"	და ვკითხე: "ლოცულობთ?" როდესაც შევხედე იმ ჯგუფს, ვკითხე: "ლოცულობთ?"


They saw me as a young, short woman wearing a pathan suit.	ისინი მიყურებდნენ, როგორც ახალგაზრდა, დაბალ ქალს, რომელსაც პუშტუნების ტანსაცმელი ეცვა.


I said, "Do you pray?"	მე ვთქვი, "ლოცულობთ?"


And they didn't say anything.	და მათ არაფერი თქვეს.


I said, "Do you pray? Do you want to pray?"	მე ვთქვი, "ლოცულობთ? გინდათ, რომ ილოცოთ?"


They said, "Yes." I said, "All right, let's pray."	დიახ, მიპასუხეს მათ. კარგი, მაშინ ვილოცოთ, ვუთხარი მე.


I prayed for them, and things started to change.	მე მათთვის ვილოცე და ვითარებამ შეცვლა დაიწყო.


This is a visual of education inside the prison.	ეს განათლების სცენაა ციხეში.


Friends, this has never happened, where everybody in the prison studies.	მეგობრებო, ეს მანამდე არასოდეს მომხდარა, როდესაც ყველა სწავლობს ციხეში.


I started this with community support.	მე ეს საზოგადოების მხარდაჭერით დავიწყე.


Government had no budget.	მთავრობას ამისთვის ბიუჯეტი არ ჰქონდა.


It was one of the finest, largest volunteerism in any prison in the world.	ეს იყო ერთ-ერთი საუკეთესო, უდიდესი მოხალისეობა, რაც კი მსოფლიოს ნებისმიერ ციხეში განხორციელებულა.


This was initiated in Delhi prison.	ეს დაიწყო დელის ციხეში.


You see one sample of a prisoner teaching a class.	თქვენ ხედავთ ერთ მაგალითს, როცა პატიმარი კლასს ასწავლის.


These are hundreds of classes.	ასობით კლასია.


Nine to eleven, every prisoner went into the education program -- the same den in which they thought they would put me behind the bar and things would be forgotten.	ცხრიდან თერთმეტამდე ყველა პატიმარი ესწრებოდა საგანმანათლებლო პროგრამას ეს იყო იგივე ბუდე, სადაც ისინი ფიქრობდნენ, რომ გისოსებს მიღმა მამყოფებდნენ და ყველას ყველაფერი დაავიწყდებოდა.


We converted this into an ashram -- from a prison to an ashram through education.	ჩვენ ეს აშრამად გადავაქციეთ, განათლების მეშვეობით ციხიდან აშრამად.


I think that's the bigger change.	ვფიქრობ, ეს დიდი ცვლილებაა.


It was the beginning of a change.	ეს მხოლოდ ცვლილების დასაწყისი იყო.


Teachers were prisoners. Teachers were volunteers.	მასწავლებლები იყვნენ პატიმრები. მასწავლებლები იყვნენ მოხალისეები.


Books came from donated schoolbooks.	სკოლის სახელმძღვანელოები შემოწირული იყო.


Stationery was donated.	ქაღალდი და კალმები შემოწირული იყო.


Everything was donated, because there was no budget of education for the prison.	ყველაფერი შემოწირული იყო, ციხეში განათლების ბიუჯეტი არ არსებობდა.


Now if I'd not done that, it would have been a hellhole.	მე რომ ეს არ გამეკეთებინა, ჯოჯოხეთი იქნებოდა.


That's the second landmark.	ეს მეორე მიღწევაა.


I want to show you some moments of history in my journey, which probably you would never ever get to see anywhere in the world.	მინდა, ჩემი მოღვაწეობის რამდენიმე მომენტი გიჩვენოთ, რასაც, ალბათ, ვერსად ნახავთ მსოფლიოში.


One, the numbers you'll never get to see.	პირველი, რაოდენობა, რომელსაც ვერასოდეს ნახავთ.


Secondly, this concept.	მეორე, ეს კონცეფცია.


This was a meditation program inside the prison of over 1,000 prisoners.	ეს იყო მედიტაციის პროგრამა ციხეში. 1,000-ზე მეტი პატიმარი.


One thousand prisoners who sat in meditation.	ათასი პატიმარი, რომელიც მედიტირებდა.


This was one of the most courageous steps I took as a prison governor.	ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე უფრო გაბედული ნაბიჯი, რომელიც როგორც ციხის მმართველმა გადავდგი.


And this is what transformed.	და ეს არის ის, რამაც გარდაქმნა მოიტანა.


You want to know more about this, go and see this film, "Doing Time, Doing Vipassana."	თუ გსურთ მეტის გაგება ამის შესახებ, წადით და ნახეთ ფილმი "კეთების დრო, ვიპასანა."


You will hear about it, and you will love it.	თქვენ მოისმენთ ამის შესახებ და მოგეწონებათ.


And write to me on KiranBedi.com, and I'll respond to you.	მომწერეთ KiranBedi.com -ზე და გიპასუხებთ.


Let me show you the next slide.	ახლა, შემდეგ სლაიდს გიჩვენებთ.


I took the same concept of mindfulness, because, why did I bring meditation into the Indian prison?	მე ყურადღების (მედიტაციის) იგივე კონცეფცია ავიღე, რადგან, რატომ შემოვიღე მედიტაცია ინდოეთის ციხეში?


Because crime is a product of a distorted mind.	რადგან დანაშაული გამრუდებული გონების ნაყოფია.


It was distortion of mind which needed to be addressed to control.	სწორედ გამრუდებულ გონებას ჭირდებოდა მიხედვა.


Not by preaching, not by telling, not by reading, but by addressing your mind.	არა ქადაგებით, არა შეგონებით, არა კითხვით, არამედ გონებაზე ზრუნვით.


I took the same thing to the police, because police, equally, were prisoners of their minds, and they felt as if it was "we" and "they," and that the people don't cooperate.	იგივე მიდგომა მივიტანე პოლიციაში, ვინაიდან პოლიციელებიც საკუთარი გონების ტუსაღები იყვნენ. ისინი ფიქრობდნენ, რომ არსებობდნენ "ისინი" და "ჩვენ" და რომ ხალხი არ თანამშრომლობდა.


This worked.	ამან იმუშავა.


This is a feedback box called a petition box.	ეს არის უკუკავშირის ყუთი, პეტიციის ყუთი.


This is a concept which I introduced to listen to complaints, listen to grievances.	ეს არის კონცეფცია, რომელიც შემოვიღე, რომ მოვისმინოთ საჩივრები, მოვისმინოთ წუხილები.


This was a magic box.	ეს ჯადოსნური ყუთი იყო.


This was a sensitive box.	ეს მგრძნობიარე ყუთი იყო.


This is how a prisoner drew how they felt about the prison.	ასე გვაგებინებდა პატიმარი, რას ფიქრობდა ციხის შესახებ.


If you see somebody in the blue -- yeah, this guy -- he was a prisoner, and he was a teacher.	თუ ხედავთ ამ ადამიანს ლურჯებში... დიახ, ამ ბიჭს... ის პატიმარი იყო და ის მასწავლებელი იყო.


And you see, everybody's busy. There was no time to waste.	როგორც ხედავთ, ყველა დაკავებულია. დასაკარგი დრო არ ჰქონდათ.


Let me wrap it up.	ნება მომეცით, შევაჯამო.


I'm currently into movements, movements of education of the under-served children, which is thousands -- India is all about thousands.	ამჟამად, მე სხვადასხვა მოძრაობაში ვარ ჩართული, გაჭირვებული ბავშვების საგანმანათლებლო მოძრაობაში, რომლებიც ათასობით არიან. ინდოეთში ყოველთვის ათასებზეა ლაპარაკი.


Secondly is about the anti-corruption movement in India.	მეორე არის ანტიკორუფციული მოძრაობა ინდოეთში.


That's a big way we, as a small group of activists, have drafted an ombudsman bill for the government of India.	ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ჩვენ, აქტივისტების მცირე ჯგუფმა, ინდოეთის მთავრობისთვის ომბუდსმენის კანონპროექტი შევიმუშავეთ.


Friends, you will hear a lot about it.	მეგობრებო, ამის შესახებ ბევრს გაიგებთ.


That's the movement at the moment I'm driving, and that's the movement and ambition of my life.	ეს მოძრაობაა, რომელსაც ეხლა ვმართავ და ეს ჩემი ცხოვრების მოძრაობა და ამბიციაა.


Thank you very much.	დიდი მადლობა.


(Applause) Thank you. Thank you very much. Thank you.	(აპლოდისმენტები) მადლობა. დიდი მადლობა.


Thank you. Thank you. Thank you.	მადლობა. მადლობა. მადლობა. მადლობა.


We are now going through an amazing and unprecedented moment where the power dynamics between men and women are shifting very rapidly, and in many of the places where it counts the most, women are, in fact, taking control of everything.	ჩვენ ახლა ვცხოვრობთ საოცარ და უპრეცენდენტო დროში როდესაც ძალაუფლების დინამიკა ქალებსა და მამაკაცებს შორის ძალიან სწრაფად იცვლება. და ბევრ ადგილას, სადაც ეს ყველაზე უფრო მნიშვნელოვანია, ქალები მართლაც ყველაფერს აკონტროლებენ.


In my mother's day, she didn't go to college.	დედაჩემის ახალგაზრდობაში, მას უნივერსიტეტში არ უსწავლია.


Not a lot of women did.	ქალებს შორის ბევრს არ ჩაუბარებია.


And now, for every two men who get a college degree, three women will do the same.	ახლა კი, ყოველ ორ უმაღლესი განათლების მქონე მამაკაცზე სამი ასეთი ქალი მოდის.


Women, for the first time this year, became the majority of the American workforce.	წელს პირველად, ქალები გახდნენ ამერიკაში დასაქმებული მოსახლეობის უმრავლესობა.


And they're starting to dominate lots of professions -- doctors, lawyers, bankers, accountants.	და ისინი ბევრ პროფესიაში დომინირებენ - არიან ექიმები, იურისტები, ბანკირები, ბუღალტრები.


Over 50 percent of managers are women these days, and in the 15 professions projected to grow the most in the next decade, all but two of them are dominated by women.	მენეჯერთა 50 პროცენტზე მეტი დღეისათვის ქალია. და 15 პროფესიას შორის, რომელიც სავარაუდოდ შემდეგ ათწლეულში ყველაზე მეტად გაიზრდება, ორის გარდა, ყველგან ქალები დომინირებენ.


So the global economy is becoming a place where women are more successful than men, believe it or not, and these economic changes are starting to rapidly affect our culture -- what our romantic comedies look like, what our marriages look like, what our dating lives look like, and our new set of superheroes.	ამდენად, გლობალური ეკონომიკა ხდება ის ადგილი, სადაც ქალები მამაკაცებზე მეტად წარმატებულნი არიან. შეიძლება დაუჯერებელია, მაგრამ ეს ეკონომიკური ცვლილებები სულ უფრო მეტ გავლენას ახდენს ჩვენს კულტურაზე - როგორია ჩვენი რომანტიკული კომედიები, როგორია ოჯახური ცხოვრება, როგორია ჩვენი რომანები, ვინ არიან ჩვენი ახალი სუპერგმირები.


For a long time, this is the image of American manhood that dominated -- tough, rugged, in control of his own environment.	დიდი ხნის მანძილზე ამერიკელი მამაკაცის გავრცელებული იმიჯი იყო უხეში, ველური, თავისი გარემოს სრული მაკონტროლებელი.


A few years ago, the Marlboro Man was retired and replaced by this much less impressive specimen, who is a parody of American manhood, and that's what we have in our commercials today.	რამდენიმე წლის წინ კი, მალბოროს ცნობილი სახე შეცვალა ამ გაცილებით ნაკლებ შთამბეჭდავმა ტიპმა, რომელიც ამერიკული მამაკაცობის პაროდიაა. აი რა გვაქვს დღევანდელ რეკლამაში.


The phrase "first-born son" is so deeply ingrained in our consciousness that this statistic alone shocked me.	ფრაზა - ”უფროსი ბიჭი” იმდენად ღრმადაა ჩვენს ცნობიერებაში ჩაბეჭდილი, რომ მხოლოდ ამ სტატისტიკამ შოკი მომგვარა.


In American fertility clinics, 75 percent of couples are requesting girls and not boys.	ამერიკის რეპროდუქციულ კლინიკებში წყვილთა 75 პროცენტი ითხოვს გოგონებს და არა ბიჭებს.


And in places where you wouldn't think, such as South Korea, India and China, the very strict patriarchal societies are starting to break down a little, and families are no longer strongly preferring first-born sons.	და ისეთ ადგილებში, სადაც არც კი ვიფიქრებდით, როგორიცაა სამხრეთ კორეა, ინდოეთი და ჩინეთი, მკაცრი პატრიარქალური საზოგადოებები ნელნელა იშლება და ოჯახებს უკვე აღარ აქვთ ”უფროსი ბიჭის” განსაკუთრებული მოთხოვნა.


If you think about this, if you just open your eyes to this possibility and start to connect the dots, you can see the evidence everywhere.	ამაზე თუ დაფიქრდებით, თუ წარმოიდგენთ ამ შესაძლებლობას და გამოიტანთ დასკვნებს, ამის მტკიცებულებას ყველგან დაინახავთ.


You can see it in college graduation patterns, in job projections, in our marriage statistics, you can see it in the Icelandic elections, which you'll hear about later, and you can see it on South Korean surveys on son preference, that something amazing and unprecedented is happening with women.	მაგალითად უნივერსიტეტის დამთავრების ტენდენციებში, დასაქმების პროგნოზებში, ქორწინების სტატისტიკაში, ისლანდიის არჩევნებში, რომელზეც მოგახსენებთ, სამხრეთ კორეაში ვაჟების უპირატესობის შესახებ კვლევაში, რომ რაღაც საოცარი და უპრეცენდეტო ხდება ქალების თავს.


Certainly this is not the first time that we've had great progress with women.	რათქმაუნდა, პირველად არაა, რომ ქალები დიდ პროგრესს განიცდიან.


The '20s and the '60s also come to mind.	გვახსენდება 20იანი და 60იანი წლები.


But the difference is that, back then, it was driven by a very passionate feminist movement that was trying to project its own desires, whereas this time, it's not about passion, and it's not about any kind of movement.	მაგრამ განსხვავება იმაშია, რომ მაშინ, წამყვანი იყო ფემინისტური მოძრაობა რომელიც ცდილობდა წინ წამოეწია საკუთარი სურვილები. დღეს კი ეს ემოციაზე არ არის დამოკიდებული. ეს არ არის რაიმე მოძრაობა.


This is really just about the facts of this economic moment that we live in.	ეს უბრალოდ ფაქტებია იმ ეკონომიკური მომენტისა, რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ.


The 200,000-year period in which men have been top dog is truly coming to an end, believe it or not, and that's why I talk about the "end of men."	200 000 წლიანი პერიოდი, რომელშიც მამაკაცი იყო წამყვანი მართლაც დასასრულს უახლოვდება, გინდ დაიჯერეთ, გინდ არა. ამიტომაც ვსაუბრობ ”მამაკაცის დასასრულზე”.


Now all you men out there, this is not the moment where you tune out or throw some tomatoes, because the point is that this is happening to all of us.	დარბაზში მსხდომო მამაკაცებო, ეს არ არის ის დრო როდესაც თქვენ უნდა გამორთოთ გადაცემა ან მესროლოთ პომიდვრები, იმიტომ რომ ფაქტია, რომ ეს ყველას ერთად გვემართება.


I myself have a husband and a father and two sons whom I dearly love.	მეც მყავს მეუღლე და მამა და ორი ვაჟი, რომელიც ძალიან მიყვარს.


And this is why I like to talk about this, because if we don't acknowledge it, then the transition will be pretty painful.	ამიტომაც მომწონს ამაზე საუბარი. რადგან თუ არ გავაცნობიერეთ ეს, გადასვლა იქნება ძალიან მტკივნეული.


But if we do take account of it, then I think it will go much more smoothly.	მაგრამ თუ მხედველობაში ვიქონიებთ, მე მგონი ყველაფერი უფრო მსუბუქად ჩაივლის.


I first started thinking about this about a year and a half ago.	ამ საკითხზე ფიქრი დაახლოებით წელიწადნახევრის წინ დავიწყე.


I was reading headlines about the recession just like anyone else, and I started to notice a distinct pattern -- that the recession was affecting men much more deeply than it was affecting women.	როგორც ყველა, მეც ეკონომიკური კრიზისის შესახებ ვკითხულობდი სათაურებს, როდესაც შევამჩნიე მკვეთრი ტენდენცია - რომ ეს კრიზისი გაცილებით უფრო მეტად ეხებოდა მამაკაცებს, ვიდრე ქალებს.


And I remembered back to about 10 years ago when I read a book by Susan Faludi called "Stiffed: The Betrayal of the American Man," in which she described how hard the recession had hit men, and I started to think about whether it had gotten worse this time around in this recession.	და გამახსენდა, რომ დაახლოებით 10 წლის წინ, როდესაც წავიკითხე სუზან ფელუდის წიგნი სათაურით: ”გაშეშებული: ამერიკელი მამაკაცის ღალატი” რომელშიც ის ასახავდა, თუ რამდენად მძიმედ დაარტყა ეკონომიკურმა კრიზისმა მამაკაცებს. დავიწყე ფიქრი იმაზე, თუ რამდენად მძიმე იყო ეს დარტყმა ამჯერად.


And I realized that two things were different this time around.	და აღმოვაჩინე, რომ ამჯერად ორი რამ იყო განსხვავებული.


The first was that these were no longer just temporary hits that the recession was giving men -- that this was reflecting a deeper underlying shift in our global economy.	პირველი, რომ ეს იყო უფრო გრძელვადიანი და არა დროებითი დარტყმა რომელიც მამაკაცებმა განიცადეს - ეს აისახებოდა უფრო ღრმა, გლობალური ეკონომიკის საფუძვლიან ცვლილებებში.


And second, that the story was no longer just about the crisis of men, but it was also about what was happening to women.	და მეორე, რომ საქმე მხოლოდ მამაკაცების კრიზისს კი არ ეხებოდა, არამედ ქალებსაც.


And now look at this second set of slides.	ახლა შეხედეთ ამ სლაიდების მეორე წყებას.


These are headlines about what's been going on with women in the next few years.	ეს არის სათაურები იმის შესახებ, თუ რა ბედი ელით ქალებს შემდეგი რამდენიმე წლის განმავლობაში.


These are things we never could have imagined a few years ago.	ეს არის ის, რასაც რამდენიმე წლის წინ ვერ წარმოვიდგენდით.


Women, a majority of the workplace.	ქალები - დასაქმებულთა უმრავლესობა.


And labor statistics: women take up most managerial jobs.	შრომითი სტატისტიკა: მენეჯერული პოსტების უმრავლესობა ქალებს უკავიათ.


This second set of headlines -- you can see that families and marriages are starting to shift.	სათაურების მეორე წყება: ხედავთ, რომ ოჯახებისა და ქორწინების მოდელი განიცდიდ ცვლილებას.


And look at that last headline -- young women earning more than young men.	და შეხედეთ ბოლო სათაურს: ახალგაზრდა ქალების შემოსავალი ახალგაზრდა მამაკაცების შემოსავალზე მეტია.


That particular headline comes to me from a market research firm.	ეს კონკრეტული სათაური საბაზრო კვლევის კომპანიიდანაა.


They were basically asked by one of their clients who was going to buy houses in that neighborhood in the future.	მათ მიიღეს შეკვეთა, დაედგინათ, თუ ვინ იყიდდა სახლებს ერთ უბანში მომავალში.


And they expected that it would be young families, or young men, just like it had always been.	მათ ეგონათ, რომ ეს იქნებოდა ახალგაზრდა ოჯახები, ან ახალგაზრდა მამაკაცები, როგორც ყოველთვის.


But in fact, they found something very surprising.	მაგრამ, აღმოაჩინეს საოცარი შედეგი.


It was young, single women who were the major purchasers of houses in the neighborhood.	ეს იყო ახალგაზრდა, გაუთხოვარი ქალები, რომლებიც სავარაუდოდ შეისყიდდნენ სახლებს ამ უბანში.


And so they decided, because they were intrigued by this finding, to do a nationwide survey.	ისინი ისე დაინტრიგდნენ ამ შედეგით, რომ გადაწყვიტეს ჩაეტარებინათ ეროვნული მასშტაბის კვლევა.


So they spread out all the census data, and what they found, the guy described to me as a shocker, which is that in 1,997 out of 2,000 communities, women, young women, were making more money than young men.	ამისთვის აიღეს საყოველთაო აღრიცხვის მონაცემები და მივიდნენ შოკისმომგვრელ დასკვნებამდე - რაც იყო ის, რომ 2,000 თემიდან 1,997 შემთხვევაში ქალებს, ახალგაზრდა ქალებს ჰქონდათ გაცილებით მეტი შემოსავალი, ვიდრე ახალგაზრდა მამაკაცებს.


So here you have a generation of young women who grow up thinking of themselves as being more powerful earners than the young men around them.	ამდენად, გვაქვს ახალგაზრდა ქალების ახალი თაობა, რომელიც იზრდება იმ აზრით, რომ მეტი შემოსავლის მიღება შეუძლია, ვიდრე მის გარშემო მყოფ ახალგაზრდა მამაკაცებს.


Now, I've just laid out the picture for you, but I still haven't explained to you why this is happening.	აი სურათი სახეზეა, მაგრამ ჯერ არ ამიხსნია თუ რატომ ხდება ეს.


And in a moment, I'm going to show you a graph, and what you'll see on this graph -- it begins in 1973, just before women start flooding the workforce, and it brings us up to our current day.	სულ ცოტა ხანში გიჩვენებთ გრაფიკს, რომელიც გიჩვენებთ - იწყება 1973 წლიდან ცოტათი ადრე, ვიდრე ქალები დატბორავდნენ სამუშაო ბაზარს და მოდის დღემდე.


And basically what you'll see is what economists talk about as the polarization of the economy.	პრინციპში, აქ ჩანს ის, რასაც ეკონომისტები უწოდებენ ეკონომიკის პოლარიზაციას.


Now what does that mean?	რას ნიშნავს ეს?


It means that the economy is dividing into high-skill, high-wage jobs and low-skill, low-wage jobs -- and that the middle, the middle-skill jobs, and the middle-earning jobs, are starting to drop out of the economy.	ეს ნიშნავს, რომ ეკონომიკა იყოფა მაღალი სპეციალიზაციის, მაღალი ანაზღაურების მქონე სამუშაოებსა, დაბალი სპეციალიზაციის, დაბალი ანაზღაურების მქონე სამუშაოებს შორის და საშუალო, საშუალო სპეციალიზაციის სამუშაოები, რომლებიც საშუალო ანაზღაურებით ხასიათდებიან, ნელნელა ქრებიან ეკონომიკიდან.


This has been going on for 40 years now.	ეს ხდება უკვე ბოლო 40 წელია.


But this process is affecting men very differently than it's affecting women.	მაგრამ ეს პროცესი სულ სხვანაირ გავლენას ახდენს მამაკაცებზე ვიდრე ქალებზე.


You'll see the women in red, and you'll see the men in blue.	აი აქ ხედავთ ქალებს წითლად და მამაკაცებს ლურჯად.


You'll watch them both drop out of the middle class, but see what happens to women and see what happens to men.	ხედავთ, რომ ორივე გამოვარდა საშუალო ფენიდან მაგრამ უყურეთ, რა ემართებათ ქალებს და რა ემართებათ მამაკაცებს.


There we go.	აი ასე.


So watch that. You see them both drop out of the middle class.	აი უყურეთ, ხედავთ, რომ ორივე გამოვარდა საშუალო ფენიდან.


Watch what happens to the women. Watch what happens to the men.	უყურეთ, რა ემართებათ ქალებს და რა - მამაკაცებს.


The men sort of stagnate there, while the women zoom up in those high-skill jobs.	მამაკაცები თითქოს რაღაც სტაგნაციას განიცდიან, მაშინ, როცა ქალები მიიწევენ ზემოთ, მაღალ პროფესიული სამუშაოებისკენ.


So what's that about?	რა ხდება?


It looks like women got some power boost on a video game, or like they snuck in some secret serum into their birth-control pills that lets them shoot up high.	როგორც ჩანს ქალებს რაღაც სუპერ ძალა აქვთ, როგორც კომპიუტერულ თამაშებში ან რაიმე საიდუმლო შრატს ურევენ კონტრაცეპტივებში რაც მათ ამ წინსვლაში ეხმარება.


But of course, it's not about that.	მაგრამ, რათქმაუნდა ალბათ ამაში არ არის საქმე.


What it's about is that the economy has changed a lot.	საქმე ისაა, რომ ეკონომიკა შეიცვალა.


We used to have a manufacturing economy, which was about building goods and products, and now we have a service economy and an information and creative economy.	ადრე იყო წარმოებაზე დაფუძნებული ეკონომიკა, რომლის ძირითადი საქმიანობა ნივთებისა და პროდუქტების შექმნა იყო. ახლა კი მომსახურების ეკონომიკაში ვცხოვრობთ ინფორმაციისა და შემოქმედებითობის ეკონომიკაში.


Those two economies require very different skills, and as it happens, women have been much better at acquiring the new set of skills than men have been.	ეს ორი ტიპის ეკონომიკა აბსოლუტურად განსხვავებულ უნარებს მოითხოვს. და როგორც ჩანს, ქალები გაცილებით უკეთესად ახერხებენ ამ ახალი უნარების გამომუშავებას, ვიდრე მამაკაცები.


It used to be that you were a guy who went to high school who didn't have a college degree, but you had a specific set of skills, and with the help of a union, you could make yourself a pretty good middle-class life.	ადრე, თუ იყავი ბიჭი, რომელიც საშუალო სკოლას დაამთავრებდა, არ ექნებოდა უმაღლესი განათლება, მაგრამ კონკრეტული უნარები, და ცოტაოდენი დახმარება პროფკავშირებიდან საკმაოდ ნორმალურ საშუალო ფენის ცხოვრებას ააწყობდი.


But that really isn't true anymore.	მაგრამ დღევანდელი რეალობა სულ სხვანაირია.


This new economy is pretty indifferent to size and strength, which is what's helped men along all these years.	ახლანდელი ეკონომიკისთვის ზომას და ძალას , რომელიც მამაკაცებს ამდენი ხანი ეხმარებოდა, მნიშვნელობა არა აქვს.


What the economy requires now is a whole different set of skills.	ახლანდელი ეკონომიკა მოითხოვს სულ სხვა უნარებს.


You basically need intelligence, you need an ability to sit still and focus, to communicate openly, to be able to listen to people and to operate in a workplace that is much more fluid than it used to be, and those are things that women do extremely well, as we're seeing.	დღეს საჭიროა გამჭრიახობა, საჭიროა სიმშვიდე და ფოკუსირება, ღია კომუნიკაცია, ადამიანების მოსმენის უნარი და ადრინდელთან შედარებით გაცილებით უფრო ცვალებად სამუშაო გარემოში ოპერირება. ამ ყველაფერს, როგორც ჩანს, ქალები ძალიან კარგად ახერხებენ.


If you look at management theory these days, it used to be that our ideal leader sounded something like General Patton, right?	მაშინდელი მართვის თეორიას რომ გადახედოთ, ჩანს, რომ ჩვენი იდეალური ლიდერი იქნებოდა გენერალი პეტონის მსგავსი.


You would be issuing orders from above.	ბრძანებები გაიცემოდა ზემოდან.


You would be very hierarchical.	ყველაფერი იქნებოდა ძალიან იერარქიული.


You would tell everyone below you what to do.	თქვენ ყველას ეტყოდით, ვის რა უნდა გაეკეთებინა.


But that's not what an ideal leader is like now.	მაგრამ ახლანდელი იდეალური ლიდერი ასეთი არ არის.


If you read management books now, a leader is somebody who can foster creativity, who can get his -- get the employees -- see, I still say "his" -- who can get the employees to talk to each other, who can basically build teams and get them to be creative.	ახლანდელი მენეჯმენტის წიგნებს თუ წაიკითხავთ, ლიდერს უნდა შეეძლოს შემოქმედებითობის წახალისება, რომელიც შეძლებდა თავისი თანამშრომლები - ხედავთ? ისევ მამაკაცზე ვსაუბრობ! რომელიც შეძლებდა ხელი შეეწყო თანამშრომლებს შორის საუბრისთვის, რომელიც ააწყობდა გუნდს და შემოქმედებითობას შეუწყობდა ხელს.


And those are all things that women do very well.	ამ ყველაფერს ქალები ძალიან კარგად აკეთებენ.


And then on top of that, that's created a kind of cascading effect.	გარდა ამისა, ამან შექმნა გარკვეული კასკადური ეფექტი.