But here's the thing: it doesn't just matter who can vote, it matters who does vote.	მაგრამ საქმე იმაშია, რომ მნიშვნელობა მხოლოდ იმას კი არ აქვს, თუ ვინაა ამომრჩეველი, არამედ ასევე თუ ვინ აძლევს ხმას.


So in 2012, half of the Latino and Asian-American voters did not vote.	2012 წელს ლათონო ამერიკელი და აზიელი ამერიკელი ამომრჩევლების ნახევარს არჩევნებში მონაწილეობა არ მიუღია.


And these votes matter not just in presidential elections.	და ეს ხმები ნიშვნლოვანია არამარტო საპრეზიდენტო არჩევნების დროს,


They matter in local and state elections.	არამედ ადგილობრივ და საშტატო არჩევნებშიც.


In 2015, Lan Diep, the eldest son of political refugees from Vietnam, ran for a seat in the San Jose City Council.	2015 წელს, ლენ დიპი, ვიეტნამიდან პოლიტიკური ლტოლვილების უფროსი ვაჟი, სან ხოსეს საკრებულოში ადგილის მოსაპოვებლად იბრძოდა.


He lost that election by 13 votes.	მან არჩევნები 13 ხმით წააგო.


This year, he dusted off those campaign shoes and went back to run for that seat, and this time he won, by 12 votes.	წელს, მან განაახლა საარჩევნო კამპანია და იმავე თანამდებობისთვის ბრძოლა განაგრძო. მეორე ჯერზე, მან 12 ხმით გაიმარჯა.


Every one of our votes matters.	თითოეული მიცემული ხმა მნიშვნელოვანია.


And when people like Lan are sitting at the policy table, they can make a difference.	და როდესაც ლენის მსგავსი ადამიანები პოლიტიკურ მაგიდასთან სხედან, მათ შეუძლიათ მომავალი შეცვალონ.


We need those voices.	ჩვენ მათი ხმები გვჭირდება.


We need those voices in part because American leadership does not look like America's residents.	ჩვენ ეს ხმები გვჭირდება, ნაწილობრივ იმიტომ, რომ ამერიკული პოლიტიკური ხელმძღვანელობა, არ ჰგავს ამერიკის მოსახლეობას.


There are over 500,000 local and state offices in America.	500 000-ზე მეტი ადგილობრივი და საშტატო თანამდებობაა ამერიკაში.


Fewer than 2 percent of those offices are held by Asian-Americans or Latinos, the two largest immigrant groups in our country.	თანამდებობების 2%-ზე ნაკლები უკავიათ აზიელ, ან ლათინო-ამერიკელების, რაც იმიგრანტების ორ უდიდეს ჯგუფს წარმოადგენს ქვეყანაში.


In the city of Yakima, Washington, where 49 percent of the population is Latino, there has never been a Latino on the city council until this year.	იაკიმაში, ვოშინგტონში, სადაც მოსახლეობის 49% ლათინო-ამერიკელია წლევანდლამდე, ქალაქს ლათინო-ამერიკელი არასოდეს ჰყოლია ქალაქის საკრებულოში.


Three newly elected Latinas joined the Yakima City Council in 2016.	სამი ახლადარჩეული ლათონო-ამერიკელი იაკიმას საკრებულოში 2016 წელს დაინიშნა.


One of them is Carmen Méndez.	ერთ-ერთი მათგანი კარმენ მენდეზია.


She is a first-generation college student.	ის პირველი თაობის კოლეჯის სტუდენტია,


She grew up partly in Colima, Mexico, and partly in Yakima, Washington.	რომელიც ნაწილობრივ კოლიმაში, მექსიკაში ნაწილობრივ კი, იაკიმაში, ვოშინგტონში გაიზარდა.


She's a single mother, a community advocate.	ის მარტოხელა დედა და საზოგადოების ინტერესების დამცველია.


Her voice on the Yakima City Council is advocating on behalf of the Latino community and of all Yakima residents.	მისი ხმა იაკიმას საკრებულოში, იცავს ლათინო-ამერიკელი თემის და იაკიმას ყველა სხვა მცხოვრებს ინტერესებს.


And she's a role model for her daughter and other Latinas.	ის არის მისაბაძი მაგალითი მისი ქალიშვილისა და სხვა ლათონო ამერიკელებისთვის.


But the third most untapped resource in American democracy is the vantage point that immigrants bring.	მესამე ყველაზე აუთვისებელი რესურსი ამერიკულ დემოკრატიაში, არის სპეციფიური ხედვა, რომელიც იმიგრანტებს აქვთ.


We have fought to be here.	ჩვენ აქ ყოფნისთვის ვიბრძოლეთ.


We have come for economic and educational opportunity.	ჩვენ ეკონომიკური და საგანმანათლებლო შესაძლებლობების გამო ჩამოვედით.


We have come for political and religious freedom.	ჩვენ ჩამოვედით პოლიტიკური და რელიგიური თავისუფლებისთვის.


We have come in the pursuit of love.	ჩვენ ჩამოვედით სიყვარულის ძიების გამო.


That dedication, that commitment to America we also bring to public service.	ეს თავდადება, ეს ერთგულება ამერიკის მიმართ ასევე საჯარო სამსახურშიც მოგვაქვს.


People like Athena Salman, who just last week won the primary for a seat in the Arizona State House.	ათენა სალმანის მსგავს ადამიანებს, ვინც ჯერ კიდევ გასულ კვირას მოიგო, არიზონაში საშტატო პრაიმერი.


Athena's father grew up in the West Bank and moved to Chicago, where he met her mother.	ათენას მამა გაიზარდა დასავლეთ სანაპროზე შემდეგ ჩიკაგოში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც ათენას დედა გაიცნო.


Her mother is part Italian, part Mexican and part German.	მისი დედა ნაწილობრივ იტალიელი, ნაწილობრივ მექსიკელი და ნაწილობრივ გერმანელი იყო.


Together they moved to Arizona and built a life.	ისინი არიზონაში გადავიდნენ და დაიწყეს თანაცხოვრება.


Athena, when she gets to the statehouse, is going to fight for things like education funding that will help give families like hers a leg up so they can achieve the financial stability that we all are looking for.	როდესაც ათენა მთავრობაში მივა, აპირებს იბრძოლოს ისეთი საკითხებისთვის, როგორიცაა განათლების დაფინანსება, რომელიც ხელს გაუმართავს ოჯახებს, რომ მიაღწიონ ფინანსურ სტაბილურობას, რომლისკენაც ყველა ვილტვით.


Immigrants' votes, voices and vantage points are what we all need to work to include in American democracy.	იმიგრანტების საარჩევნო ხმები, მოსაზრებების გახმოვანება და სპეციფიური ხედვები, არის ის, რაც ამერიკულ დომოკრატიაში უნდა ჩავრთოთ.


It's not just my work. It's also yours.	ეს არამარტო ჩემი, არამედ თქვენი საქმეცაა.


And it's not going to be easy.	ეს არ იქნება მარტივი.


We never know what putting a new factor into an equation will do.	ჩვენ არასოდეს ვიცით რას მოიტანს, განტოლებაში ახალი ფაქტორების შეტანა


And it's a little scary.	და ცოთატი საშიშია.


You're scared that I'm going to take away your place at the table, and I'm scared that I'm never going to get a place at the table.	თქვენ გეშინიათ, რომ მაგიდასთან თქვენს ადგილს დავიკავებ. მე კი მეშინია, რომ მაგიდასთან ადგილს ვერასოდეს მივიღებ.


And we're all scared that we're going to lose this country that we know and love.	ჩვენ ყველას გვეშინია, რომ არ დავკარგოთ ეს ქვეყანა, რომელსაც ვიცნობთ და გვიყვარს.


I'm scared you're going to take it away from me, and you're scared I'm going to take it away from you.	მეშინია, რომ თქვენ წართმევთ მას და თქვენ კი გეშინიათ, რომ მე წაგართმევთ.


Look, it's been a rough election year, a reminder that people with my immigration history could be removed at the whim of a leader.	რთული საარჩევნო წელი გვქონდა, რომელმაც შეგვახსენა, რომ ადამიანები ჩემი იმიგრაციული წარსულით, შეიძლება განიდევნონ ლიდერის ახირების გამო,


But I have fought to be in this country and I continue to do so every day.	მაგრამ მე ვიბრძოლე, რომ ვყოფილიყავი ამ ქვეყანაში და ამის კეთებას ყოველდღე ვაგრძელებ.


So my optimism never wavers, because I know that there are millions of immigrants just like me, in front of me, behind me and all around me.	ასე რომ ჩემი ოპტიმიზმი არასოდეს ნელდება, რადგან ვიცი, რომ ჩემნაირი იმიგრანტი მილიონობითაა. ჩემ წინ, უკან და მთლიანად ჩემ გარშემო.


It's our country, too.	ეს ჩვენი ქვეყანაცაა.


Thank you.	გმადლობთ.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


So, I started my first job as a computer programmer in my very first year of college -- basically, as a teenager.	ჩემი პირველი სამსახური პროგრამისტად დავიწყე. ეს იყო კოლეჯის პირველ წელს, როცა ფაქტიურად თინეიჯერი ვიყავი.


Soon after I started working, writing software in a company, a manager who worked at the company came down to where I was, and he whispered to me, "Can he tell if I'm lying?"	მუშაობის დაწყებიდან მალევე, რაც კომპანიისთვის პროგრამების წერას გულისხმობდა, კომპანიაში მომუშავე მენეჯერი მოვიდა ჩემთან და ჩამჩურჩულა: "შეუძლია მას მიხვდეს, ვიტყუები თუ არა?"


There was nobody else in the room.	ოთახში მეტი არავინ იყო.


"Can who tell if you're lying? And why are we whispering?"	"ვის შეუძლია მიხვდეს? და რატომ ვჩურჩულებთ?"


The manager pointed at the computer in the room.	მენეჯერმა ოთახში მდგარ კომპიუტერზე მიმანიშნა.


"Can he tell if I'm lying?"	"შეუძლია მიხვდეს, რომ ვიტყუები?"


Well, that manager was having an affair with the receptionist.	ამ მენეჯერს მდივანთან რომანი ჰქონდა.


(Laughter) And I was still a teenager.	(სიცილი) მე ჯერ კიდევ თინეიჯერი ვიყავი


So I whisper-shouted back to him, "Yes, the computer can tell if you're lying."	და ჩურჩულით დავუყვირე: "დიახ, კომპიუტერს შეუძლია მიხვდეს, რომ იტყუებით"


(Laughter) Well, I laughed, but actually, the laugh's on me.	(სიცილი) მე კი ვიცინე, მაგრამ ახლა მე ვარ დასაცინი.


Nowadays, there are computational systems that can suss out emotional states and even lying from processing human faces.	დღესდღეობით არსებობს გამოთვლითი სისტემები, რომლებსაც შეუძლიათ ადამიანის სახის დამუშავებით, ემოციური მდგომარეობის და ტყუილის გამოცნობაც კი.


Advertisers and even governments are very interested.	სარეკლამოები და მთავრობებიც კი, ძალიან დაინტერესებულები არიან.


I had become a computer programmer because I was one of those kids crazy about math and science.	მე პროგრამისტი იმიტომ გავხდი, რომ ერთ-ერთი იმ ბავშთაგანი ვიყავი, ვინც მათემატიკაზე და მეცნიერებაზე გიჟდება,


But somewhere along the line I'd learned about nuclear weapons, and I'd gotten really concerned with the ethics of science.	მაგრამ რაღაც მომენტში ბირთვულ იარაღზე შევიტყვე და სერიოზულად დავფიქრდი სამეცნიერო ეთიკაზე.


I was troubled.	ამან შემაწუხა.


However, because of family circumstances, I also needed to start working as soon as possible.	თუმცა, ოჯახური გარემოებების გამო სამსახურის დაწყება სასწრაფოდ მჭირდებოდა.


So I thought to myself, hey, let me pick a technical field where I can get a job easily and where I don't have to deal with any troublesome questions of ethics.	ამიტომ ტექნიკური სფეროს არჩევა გადავწყვიტე, სადაც სამსახურს უფრო ადვილად ვიშოვიდი და სადაც არ მომიწევდა პრობლემურ ეთიკურ კითხვებთან ჭიდილი.


So I picked computers.	შედეგად კომპიუტერები ავარჩიე.


(Laughter) Well, ha, ha, ha! All the laughs are on me.	(სიცილი) ჰა ჰა ჰა.. მე ვარ დასაცინი.


Nowadays, computer scientists are building platforms that control what a billion people see every day.	დღესდღეობით, კოპიუტერული მეცნიერები ქმნიან პლატფორმებს, რომლებიც აკონტროლებენ, თუ რას ნახულობს მილიარდობით ადამიანი ყოველდღე.


They're developing cars that could decide who to run over.	ისინი ქმნიან მანქანებს, რომლებიც წყვეტენ თუ ვის დაარტყან.


They're even building machines, weapons, that might kill human beings in war.	ისინი ისეთ მანქანებს და იარაღებსაც კი ქმნიან, რომლებსაც ადამიანების მოკვლა შეუძლიათ ომში.


It's ethics all the way down.	აქ ყველგან ეთიკაა.


Machine intelligence is here.	მანქანური ინტელექტი აწმყოა.


We're now using computation to make all sort of decisions, but also new kinds of decisions.	ჩვენ ამჟამად კომპიუტერებს მთელი რიგი გადაწყვეტილებების მისაღებად ვიყენებთ და ასევე ახალი გადაწყვეტებისთვისაც.


We're asking questions to computation that have no single right answers, that are subjective and open-ended and value-laden.	ჩვენ კომპიუტერებს ისეთ კითხვებს ვუსვამთ, რომლებსაც არ აქვთ ერთი სწორი პასუხი, რომლებიც სუბიექტურია და ღიაა ინტერპრეტაციებისა და შეფასებისთვის.


We're asking questions like, "Who should the company hire?"	მაგალთად ვუსვამთ კითხვებს: "ვინ უნდა იქირაოს კომპანიამ?"


"Which update from which friend should you be shown?"	"რომელი მეგობრის, რომელი სიახლე უნდა გაჩვენოთ"


"Which convict is more likely to reoffend?"	"რომელმა ნასამართლევმა უფრო დიდი შანსია, რომ გაიმეოროს დანაშაული"


"Which news item or movie should be recommended to people?"	"რომელი სიახლე, ან ფილმი უნდა შევთავაზოთ ხალხს?"


Look, yes, we've been using computers for a while, but this is different.	დიახ, ჩვენ დიდი ხანია ვიყენებთ კომპიუტერებს, მაგრამ ეს სხვა რამეა.


This is a historical twist, because we cannot anchor computation for such subjective decisions the way we can anchor computation for flying airplanes, building bridges, going to the moon.	ეს ისტორიული შემობრუნებაა, რადგან ჩვენ ვერ დავაფუძნებთ კომპიუტერებზე ასეთ სუბიექტურ გადაწყვეტილებებს, როგორც ვაკეთებდით თვითმფრინავის მართვის, ხიდების აშენების, და მთვარეზე გაფრენის შემთხვევაში.


Are airplanes safer? Did the bridge sway and fall?	თვითმფინავები ხომ უფრო უსაფრთხოა?


There, we have agreed-upon, fairly clear benchmarks, and we have laws of nature to guide us.	ხიდებიც არ ინგრევა. ამ შემთხვევებში მკაფიო წესებზე შევთანხმდით და ბუნების კანონებით ვხემძღვანელობთ.


We have no such anchors and benchmarks for decisions in messy human affairs.	ჩვენ არ გვაქვს მსგავსი ნიშნულები და წესები ადამიანთა უწესრიგო ურთიერთობებში.


To make things more complicated, our software is getting more powerful, but it's also getting less transparent and more complex.	ამ ყველაფერს ის უფრო ამძიმებს, რომ ჩვენი პროგრამები სულ უფრო ძლევამოსილი და ამავე დროს ნაკლებად გასაგები და უფრო კომპლექსური ხდება


Recently, in the past decade, complex algorithms have made great strides.	ცოტა ხნის წინ, გასულ ათწლეულში, კომპლექსურ ალგირითმებს დიდი მიღწევები ჰქონდათ.


They can recognize human faces.	მათ ადამიანის სახეების ამოცნობა შეუძლიათ.


They can decipher handwriting.	ხელნაწერის გარჩევა შეუძლიათ,


They can detect credit card fraud and block spam and they can translate between languages.	შეუძლიათ ყალბი საკრედიტო ბარათი ამოიცნონ და დაბლოკონ სპამი. ასევე თარგმნონ სხვადასხვა ენებზე.


They can detect tumors in medical imaging.	მათ რენტგენის სურათზე სიმსივნის აღმოჩენა შეუძლიათ.


They can beat humans in chess and Go.	ისინი ჭადრაკში ადამიანს ამარცხებენ.


Much of this progress comes from a method called "machine learning."	ამ პროგრესის უმეტესობა ე.წ. "მანქანური სწავლებით" მიიღწევა.


Machine learning is different than traditional programming, where you give the computer detailed, exact, painstaking instructions.	მანქანური სწავლება განსხვავდება ტრადიციული პროგრამირებისგან, როცა კომპიუტერს ზუსტ და დეტალურ ინსტრუქციებს აძლევთ.


It's more like you take the system and you feed it lots of data, including unstructured data, like the kind we generate in our digital lives.	ამ შემთხვევაში სისტემას ბევრ მონაცემს აწვდით, მათ შორის უსტრუქტურო მონაცემს. ისეთი ტიპის მონაცემებს, რომლებსაც ჩვენ ციფრულ ცხოვრებაში ვქმნით


And the system learns by churning through this data.	და სისტემა ამ მონაცემების გარჩევას სწავლობს.


And also, crucially, these systems don't operate under a single-answer logic.	ასევე, საკვანძოა, რომ ეს სისტემები ერთპასუხიანი ლოგიკით არ მუშაობენ.


They don't produce a simple answer; it's more probabilistic: "This one is probably more like what you're looking for."	ისინი მარტივ პასუხს არ იძლევიან; პასუხი უფრო სავარაუდოა: "სავარაუდოდ ამას უფრო ეძებდით"


Now, the upside is: this method is really powerful.	ამის დადებითი მხარე ისაა, რომ ეს მეთოდი მართლაც ეფექტურია.


The head of Google's AI systems called it, "the unreasonable effectiveness of data."	გუგლის ხელოვნური ინტელექტის სისტემების ხელმძღვანელმა მათ უწოდა: "მონაცემების ირაციონალური ეფექტურობა"


The downside is, we don't really understand what the system learned.	უარყოფითი მხარე კი, რომ ჩვენ რეალურად არ ვიცით რა ისწავლა სისტემამ.


In fact, that's its power.	პრინციპში, სწორედ ესაა მისი ძალა.


This is less like giving instructions to a computer; it's more like training a puppy-machine-creature we don't really understand or control.	ეს კომპიუტერისთვის ინსტრუქციების მიცემას არ ჰგავს. ეს უფრო ლეკვ-მანქანის წვრთნაა. ჩვენ რეალურად არ გვესმის და ვერ ვაკონტროლებთ.


So this is our problem.	ჩვენი პრობლემაც ესაა.


It's a problem when this artificial intelligence system gets things wrong.	პრობლემაა, როცა ხელოვნურ ინტელექტს რაღაც არასწორად ესმის.


It's also a problem when it gets things right, because we don't even know which is which when it's a subjective problem.	ასევე პრობლემაა, როცა მას რაღაც სწორად ესმის, რადგან ჩვენ არც კი ვიცით რა, რა არის, როცა პრობლემა სუბიექტურია.


We don't know what this thing is thinking.	ჩვენ არ ვიცით ეს მოწყობილობა რას ფიქრობს.


So, consider a hiring algorithm -- a system used to hire people, using machine-learning systems.	განვიხილოთ კადრების ალგორითმი. სისტემა, რომელსაც თანამშრომლები მანქანური სწავლების გამოყენებით აჰყავს.


Such a system would have been trained on previous employees' data and instructed to find and hire people like the existing high performers in the company.	ასეთი სისტემა, არსებული თანამშეომლების მონაცემებზეა გაწვრთნილი, რომ იპოვოს და შეარჩიოს არსებული მაღალი შედეგების მქონე თანამშრომლების მსგავსი ხალხი.


Sounds good.	მშვენივრად ჟღერს.


I once attended a conference that brought together human resources managers and executives, high-level people, using such systems in hiring.	ერთხელ კონფერენციას დავესწარი, რომელსაც კადრების მენეჯერები და აღმასრულებლები ესწრებოდნენ, მაღალი თანამდებობის ხალხი, რომლებიც მსგავს სისტემებს იყენებდნენ.


They were super excited.	ისინი აღტაცებულები იყვნენ,


They thought that this would make hiring more objective, less biased, and give women and minorities a better shot against biased human managers.	მათ წარმოედგინათ, რომ ეს თანამშრომლების აყვანის პროცესს უფრო ობიექტურს გახდიდა და ქალებს და უმცირესობებს, ადამიანი მენეჯერების ტენდენციურობასთან შედარებით მეტ შანსს მისცემდა.


And look -- human hiring is biased.	და მართლაც ადამიანების მიერ შერჩევა ტენდენციურია.


I know.	ეს ვიცი.


I mean, in one of my early jobs as a programmer, my immediate manager would sometimes come down to where I was really early in the morning or really late in the afternoon, and she'd say, "Zeynep, let's go to lunch!"	ერთ-ერთ ჩემ პირველ სამსახურში სადაც პროგრამისტი ვიყავი, ჩემი უფროსი ზოგჯერ მოვიდოდა ხოლმე, ძალიან ადრე დილას, ან გვიან შუადღეს და მეტყოდა: "ზეინეპ, მოდი, ლანჩზე წავიდეთ!"


I'd be puzzled by the weird timing.	მე გაკვირვებული ვიყავი ხოლმე ასეთ დროს.


It's 4pm. Lunch?	4 საათია, ლანჩი?


I was broke, so free lunch. I always went.	საშუალება არ მქონდა, ამიტომ ამ უფასო ლანჩზე მივდიოდი.


I later realized what was happening.	მოგვიანებით აღმოვაჩინე რაც ხდებოდა.


My immediate managers had not confessed to their higher-ups that the programmer they hired for a serious job was a teen girl who wore jeans and sneakers to work.	ჩემ უშუალო უფროსს თავისი უფროსისთვის არ უთქვამს, რომ პროგრამისტი, რომელიც სერიოზული სამუშაოსთის აიყვანა თინეიჯერი გოგო იყო, რომელიც ჯინსებით და ბოტასებით დადიოდა სამსახურში.


I was doing a good job, I just looked wrong and was the wrong age and gender.	მე კარგად ვმუშაობდი, უბრალოდ არასათანადოდ გამოვიყურებოდი და შეუსაბამო ასაკის და სქესის ვიყავი.


So hiring in a gender- and race-blind way certainly sounds good to me.	ასე რომ, სქესის და რასის გარეშე სამსახურში აყვანა ნამდვილად კარგად ჟღერს.


But with these systems, it is more complicated, and here's why: Currently, computational systems can infer all sorts of things about you from your digital crumbs, even if you have not disclosed those things.	თუმცა, ამ სისტემებით ეს უფრო რთულია და აი რატომ: დღესდღეობით გამოთვლით სისტემებს ბევრი რამის ამოცნობა შეუძლიათ თქვენ შესახებ, თქვენი ციფრული კვალის მიხედვით მაშინაც კი, თუ ეს მონაცემები არსად განგითავსებიათ.


They can infer your sexual orientation, your personality traits, your political leanings.	მათ შეუძლიათ ამოიცნონ თქვენი სექსუალური ორიენტაცია, პიროვნული თვისებები, პოლიტიკური გემოვნება.


They have predictive power with high levels of accuracy.	მათ მაღალი სიზუსტით პროგნოზირების უნარი აქვთ.


Remember -- for things you haven't even disclosed.	გახსოვდეთ... ისეთი რამეების, რაც თქვენ არ გაგიმხელიათ.


This is inference.	ეს ვარაუდით ხდება.


I have a friend who developed such computational systems to predict the likelihood of clinical or postpartum depression from social media data.	მე მყავს მეგობარი, რომელმაც ასეთი გამოთვლითი სისტემა შექმნა. ეს სისტემა სოციალური ქსელების მონაცემების მიხედვით კლინიკური, ან პოსტნატალური დეპრესიის ალბათობას პროგნოზირებს.


The results are impressive.	შედეგები შთამბეჭდავია.


Her system can predict the likelihood of depression months before the onset of any symptoms -- months before.	მის სისტემას დეპრესიის პროგნოზირება ნაბისმიერი სიმპტომების გაჩენამდე, თვეებით ადრე შეუძლია... თვეებით ადრე.


No symptoms, there's prediction.	პროგნოზი უსიმპტომებოდ.


She hopes it will be used for early intervention. Great!	ის იმედოვნებს, რომ ამას ადრეული ინტერვენციისთვის გამოიყენებენ.


But now put this in the context of hiring.	მშვენიერია! ახლა ეს სამსახურში აყვანის კონტექსტში ჩავსვათ.


So at this human resources managers conference, I approached a high-level manager in a very large company, and I said to her, "Look, what if, unbeknownst to you, your system is weeding out people with high future likelihood of depression?	მაშ, ამ კადრების მენეჯერების კონფერენციაზე, მე მივედი ერთი ძალიან დიდი კომპანიის მაღალი დონის მენეჯერთან და ვუთხარი: "იქნებ თქვენ არ იცით და სისტემა ისეთ ხალხს აგირჩევთ, რომელთაც დეპრესიის დიდი ალბათობა აქვთ მომავალში.


They're not depressed now, just maybe in the future, more likely.	ისინი ამჟამად არ არიან დეპრესიაში, მომავალში კი ალბათობა დიდია.


What if it's weeding out women more likely to be pregnant in the next year or two but aren't pregnant now?	ან იქნებ ისეთ ქალს აარჩევს, რომელიც დიდი შანსია შემდეგი ერთი ორი წლის განმავლობაში დაფეხმძიმდეს?


What if it's hiring aggressive people because that's your workplace culture?"	ან იქნებ აგრესიული ხალხი აგირჩიოთ, რადგან ასეთია თქვენი სამუშაო გარემო?"


You can't tell this by looking at gender breakdowns.	თქვენ ამას სქესების მიხედვით ჩაშლით ვერ მიხვდებით.


Those may be balanced.	ისინი შეიძლება დაბალანსებული იყოს.


And since this is machine learning, not traditional coding, there is no variable there labeled "higher risk of depression," "higher risk of pregnancy," "aggressive guy scale."	რადგან ეს მანქანური სწავლებაა და არა ტრადიციული კოდირება, არ არსებობს ცვლადი სახელად: "დეპრესიის მომატებული რისკი" ან "დაფეხმძმების მომატებული რისკი" ან "აგრესიული მამაკაცის შკალა"


Not only do you not know what your system is selecting on, you don't even know where to begin to look.	არა მხოლოდ ის არ იცით, როს მიხედვით არჩევს სისტემა, არამედ ისიც კი არ იცით, საიდან დაიწყოთ ამის გარკვევა.


It's a black box.	შავი ყუთია.


It has predictive power, but you don't understand it.	მას პროგნოზირების უნარი აქვს, მაგრამ თქვენ ის არ გესმით.


"What safeguards," I asked, "do you have to make sure that your black box isn't doing something shady?"	"რა უსაფრთხოების საშუალებები გაქვთ" ვკითხე მე, "იმისთვის რომ დარწმუნდეთ, რომ თქვენი შავი ყუთი რამე საეჭვოს არ აკეთებს?"


She looked at me as if I had just stepped on 10 puppy tails.	მან ისე შემომხედა, თითქოს 10 ლეკვს ერთად დავაბიჯე კუდზე.


(Laughter) She stared at me and she said, "I don't want to hear another word about this."	(სიცილი) შემომხედა და მითხრა: "ამაზე მეტის მოსმენას აღარ ვაპირებ"


And she turned around and walked away.	გატრიალდა და წავიდა.


Mind you -- she wasn't rude.	გაითვალისწინეთ, ის არ უხეშობდა.


It was clearly: what I don't know isn't my problem, go away, death stare.	მისი პოზიცია იყო: რაც არ ვიცი, ჩემი პრობლემა არაა, მომშორდი, ცივი მზერით.


(Laughter) Look, such a system may even be less biased than human managers in some ways.	(სიცილი) ესეთი სისტემა მართლაც შეიძლება იყოს ნაკლებად ტენდენციური, ვიდრე ადამიანი მენეჯერები გარკვეულწილად.


And it could make monetary sense.	და შეიძლება ეს ფინანსურადაც აზრიანი იყოს,


But it could also lead to a steady but stealthy shutting out of the job market of people with higher risk of depression.	მაგრამ ამან ასევე შეიძლება სამუშაო ბაზრიდან დეპრესიის მომატებული რისკის მქონე ხალხის მუდმივ და ფარულ განდევნას შეუწყოს ხელი.


Is this the kind of society we want to build, without even knowing we've done this, because we turned decision-making to machines we don't totally understand?	გვინდა კი, ასეთი საზოგადოების შენება, როცა არც კი ვიცით, რომ ამას ვაკეთებთ, რადგან გადაწყვეტულების მიღება, ისეთ მანქანებს მივანდეთ,


Another problem is this: these systems are often trained on data generated by our actions, human imprints.	რომლებიც არც კი გვესმის. კიდევ ერთი პრობლემა ისაა, რომ ეს სისტემები ხშირად იწვრთნებიან მონაცემებზე, რომლებსაც ჩვენ ვქმნით. ადამიანის კვალზე.


Well, they could just be reflecting our biases, and these systems could be picking up on our biases and amplifying them and showing them back to us, while we're telling ourselves, "We're just doing objective, neutral computation."	ისინი შეიძლება ჩვენს ტენდენციურობებს ასახავდეს და ეს სისტემებიც ჩეიძლება ჩვენს ტენდენციებს იზიარებდნენ, აძლიერებდნენ მათ და უკან გვიბრუნებდნენ. ჩვენ კი ამ დროს თავს ვიტყუებთ: "ჩვენ მხოლოდ ობიექტურ და ნეიტრალურ გამოთვლებს ვაწარმოებთ"


Researchers found that on Google, women are less likely than men to be shown job ads for high-paying jobs.	მკვლევარებმა დაადგინეს, რომ გუგლში ქალებმა უფრო პატარა შანსია მაღალანაზღაურებადი სამუშაოს რეკლამა ნახონ,


And searching for African-American names is more likely to bring up ads suggesting criminal history, even when there is none.	ვიდრე კაცებმა. და აფრო-ამერიკული სახელების ძიებისას, უფრო დიდი შანსია კრიმინალური ხასიათის ამბავი ამოგიხტეთ მაშინაც კი როცა ის არ არსებობს.


Such hidden biases and black-box algorithms that researchers uncover sometimes but sometimes we don't know, can have life-altering consequences.	ასეთმა ფარულმა ტენდენციურობებმა და შავი ყუთის ალგორითმებმა, რომლებსაც მკვლევარები ზოგჯერ აღმოაჩენენ, ზოგჯერ კი არც ვიცით, შეიძლება დრამატულ შედეგებამდე მიგვიყვანოს.


In Wisconsin, a defendant was sentenced to six years in prison for evading the police.	უისკონსინში ბრალდებულს 6 წელი მიუსაჯეს პოლიციისგან გაქცევის გამო.


You may not know this, but algorithms are increasingly used in parole and sentencing decisions.	თქვენ შეიძლება არ იცით, მაგრამ განაჩენის გამოტანისას, ალგორითმები მზარდად გამოიყენება.


He wanted to know: How is this score calculated?	მას უნდოდა გაეგო: როგორ გამოითვალეს?


It's a commercial black box.	ეს კომერციული შავი ყუთია.


The company refused to have its algorithm be challenged in open court.	კომპანიამ უარი განაცადა მათი ალგორითმი ღია სასამართლოზე განეხილათ,


But ProPublica, an investigative nonprofit, audited that very algorithm with what public data they could find, and found that its outcomes were biased and its predictive power was dismal, barely better than chance, and it was wrongly labeling black defendants as future criminals at twice the rate of white defendants.	მაგრამ არასამთავრობო "ProPublica"-მ ეს ალგორითმი შეამოწმა, იმ გასაჯაროებული მონაცემებით რაც იპოვეს და აღმჩნდა, რომ შედეგები ტენდენციური იყო და პროგნოზირების უნარი საშინელი. შემთხვევითობაზე ოდნავ უკეთესი. ის შავკანიან ბრალდებულებს, მომავალ კრიმინალებად ორჯერ უფრო ხშირად აფასებდა ვიდრე თეთრკანიანებს.


So, consider this case: This woman was late picking up her godsister from a school in Broward County, Florida, running down the street with a friend of hers.	განვიხილოთ ასეთი შემთხვევა: ამ ქალს ბროუარდის ოლქში, ფლორიდაში სკოლიდან საკუთარი სულიერი დის წამოსაყვანად აგვიანდებოდა, როცა ქუჩაში მირბოდა მის მეგობართან ერთად,


They spotted an unlocked kid's bike and a scooter on a porch and foolishly jumped on it.	მათ საბავშვო ველოსიპედი და სკუტერი შენიშნეს და სისულელით შეხტნენ მათზე.


As they were speeding off, a woman came out and said, "Hey! That's my kid's bike!"	იმ ადგილს რომ შორდებოდნენ, ქალი გამოვიდა და თქვა: "ეი! ეს ჩემი ბავშვის ველოსიპედია!"


They dropped it, they walked away, but they were arrested.	მათ დატოვეს ველოსიპედი და სკუტერი და წავიდნენ, მაგრამ ისინი მაინც დააკავეს.


She was wrong, she was foolish, but she was also just 18.	ის შეცდა, სულელურად მოიქცა, მაგრამ ის მხოლოდ 18 იყო.


She had a couple of juvenile misdemeanors.	მას რამდენიმე ახალგაზრდული წვრილმანი დანაშაული ჰქონდა.


Meanwhile, that man had been arrested for shoplifting in Home Depot -- 85 dollars' worth of stuff, a similar petty crime.	ამ დროს, ეს კაცი მაღაზია "Home Depot "-ს გაქურდვისთვის დააკავეს 85 დოლარის ღირებულების საქონელი მოიპარა. საკმაოდ მსგავსი დანაშაული,


But he had two prior armed robbery convictions.	მაგრამ ის ადრე 2 შეიარაღებული ყაჩაღობისთვისაც იყო გასამართლებული.


But the algorithm scored her as high risk, and not him.	თუმცა, ალგორითმა უფრო მაღალი რისკის მქონედ ქალი შეაფასა და არა ის.


Two years later, ProPublica found that she had not reoffended.	2 წლის შემდეგ "ProPublica"-მ აღმოაჩინა რომ მას განმეორებითი დანაშაული არ ჩაუდენია.


It was just hard to get a job for her with her record.	სამუშაოს შოვნა კი გაუძნელდა, ასეთი წარსულის გამო.


He, on the other hand, did reoffend and is now serving an eight-year prison term for a later crime.	თავის მხრივ, იმ კაცმა დანაშაული გაიმეორა და ამჟამად 8 წლიან სასჯელს იხდის ბოლო დანაშაულისთვის.


Clearly, we need to audit our black boxes and not have them have this kind of unchecked power.	ცხადია, ჩვენი შავი ყუთები უნდა შევამოწმოთ და არ უნდა მივცეთ მათ, ასეთი უკონტროლო ძალაუფლება.


(Applause) Audits are great and important, but they don't solve all our problems.	(აპლოდისმენტები) შემოწმება და კონტროლი მნიშვნელოვანია, მაგრამ ეს ყველა პრობლემას არ აგვარებს.


Take Facebook's powerful news feed algorithm -- you know, the one that ranks everything and decides what to show you from all the friends and pages you follow.	ავიღოთ ფეისბუკის სიახლეების მძლავრი ალგორითმი. აი ის, ყველაფერს რომ ახარისხებს და წყვეტს რა უნდა გაჩვენოთ, ყველა მეგობრიდან და გვერდიდან, რომელის გამომწერიც ხართ.


Should you be shown another baby picture?	უნდა გაჩვენოთ თუ არა, კიდევ ერთი ბავშვის სურათი?


(Laughter) A sullen note from an acquaintance?	(სიცილი) ნაცნობის სევდიანი წერილი?


An important but difficult news item?	მნიშვნელოვანი, მაგრამ მძიმე სიახლე?


There's no right answer.	არ არსებობს სწორი პასუხი.


Facebook optimizes for engagement on the site: likes, shares, comments.	ფეისბუკი თქვენი ქმედებების ოპტიმიზაციას აკეთებს მოწონებები, გაზიარებები, კომენტარები.


In August of 2014, protests broke out in Ferguson, Missouri, after the killing of an African-American teenager by a white police officer, under murky circumstances.	2014 წლის აგვისტოში ფერგიუსონში, მისური, თეთრკანიანი პოლიციელის მიერ ბუნდოვან ვითარებაში აფრო-ამერიკელი თინეიჯერის მკვლელობას, პროტესტის ტალღა მოჰყვა.


The news of the protests was all over my algorithmically unfiltered Twitter feed, but nowhere on my Facebook.	პროტესტის ამბები ჩემ ალგორითმულად დაუფილტრავ ტვიტერზე ყველგან იყო, მაგრამ ფეისბუკზე არსად ჩანდა.


Was it my Facebook friends?	შეიძლება ჩემი ფეისბუკ მეგობრების გამო იყო ასე?


I disabled Facebook's algorithm, which is hard because Facebook keeps wanting to make you come under the algorithm's control, and saw that my friends were talking about it.	გავთიშე ფეისბუკის ალგორითმი, რაც რთულია, რადგან ფეისბუკი მუდმივად ცდილობს ალგორითმის კონტროლის ქვეშ მოგაქციოთ. გათიშვის შემდეგ, ვნახე რომ მეგობრები საუბრობენ ამაზე.


It's just that the algorithm wasn't showing it to me.	უბრალოდ ალგორითმი არ მაჩვენებდა ამას.


I researched this and found this was a widespread problem.	გამოვიკვლიე და აღმოვაჩინე, რომ ეს გავრცელებული პრობლემაა.


The story of Ferguson wasn't algorithm-friendly.	ფერგიუსონის თემა, ალგორითმისთვის არ იყო პრიორიტეტული.


It's not "likable."	არ იყო "მოწონებადი"


Who's going to click on "like?"	ვინ დააჭერდა "მოწონებას"?


It's not even easy to comment on.	მასზე კომენტარიც კი რთულია.


Without likes and comments, the algorithm was likely showing it to even fewer people, so we didn't get to see this.	მოწონებებისა და კომენტარების გარეშე, ალგორითმი უფრო ცოტა ადამიანს აჩვენებს მას, ამიტომაც ვერ ვნახულობდით მას.


Instead, that week, Facebook's algorithm highlighted this, which is the ALS Ice Bucket Challenge.	სამაგიეროდ, იმ კვირას, ფეისბუკის ალგორითმმა ეს გამოკვეთა: "ყინულიანი სათლის გამოწვევის" კამპანია.


Worthy cause; dump ice water, donate to charity, fine.	ღირებული რამაა; ვისხამთ ყინულიან წყალს და ვრიცხავთ შემოწირულობას.


But it was super algorithm-friendly.	მშვენიერია. ის ალგორითმისთვის ძალიან პრიორიტეტული იყო.


The machine made this decision for us.	მანქანამ ეს გადაწყვეტილება ჩვენ მაგივრად მიიღო.


A very important but difficult conversation might have been smothered, had Facebook been the only channel.	რთული, მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვანი დისკუსია, შეიძლება არ შემდგარიყო, ფეისბუკი ერთადერთი საშუალება რომ ყოფილიყო.


Now, finally, these systems can also be wrong in ways that don't resemble human systems.	და ბოლოს, ეს სისტემები შეიძლება ადამიანებისთვის არადამახასიათებლად ცდებოდნენ.


Do you guys remember Watson, IBM's machine-intelligence system that wiped the floor with human contestants on Jeopardy?	გახსოვთ უოტსონი, IBM-ის მანქანური ინტელექტის სისტემა, რომელმაც ვიქტორინა "Jeopardy"-ში მონაწილე ადამიანი გაანადგურა?


It was a great player.	ის დიდებული მოთამაშე იყო.


But then, for Final Jeopardy, Watson was asked this question: "Its largest airport is named for a World War II hero, its second-largest for a World War II battle."	თუმცა, ფინალში უოტსონს ჰკითხეს: "მისი უდიდესი აეროპორტი მეორე მსოფლიო ომის გმირის სახელობისაა, მისი სიდიდით მეორე აეროპორტი მეორე მსოფლიო ომის ბრძოლის სახელობის."


(Hums Final Jeopardy music) Chicago.	(Jeopardy-ს საფინალო მუსიკა) ჩიკაგო.


The two humans got it right.	ორმა ადამიანმა სწორად უპასუხა.


Watson, on the other hand, answered "Toronto" -- for a US city category!	უოტსონმა უპასუხა: "ტორონტო"... აშშ-ს ქალაქების კატეგორიაში.


The impressive system also made an error that a human would never make, a second-grader wouldn't make.	შთამბეჭდავმა სისტემამ ისეთი შეცდომა დაუშვა, რომელსაც ადამიანი არასდროს დაუშვებდა. მეორე კლასელი არ დაუშვებდა.


Our machine intelligence can fail in ways that don't fit error patterns of humans, in ways we won't expect and be prepared for.	მანქანურმა ინტელექტმა შეიძლება ისეთი შეცდომები დაუშვას, რომლებიც ადამიანური შეცდომების ხასიათში არ ჯდება. და რომლებსაც შეიძლება არ ველოდოთ და მოუმზადებლები აღმოვჩნდეთ.


It'd be lousy not to get a job one is qualified for, but it would triple suck if it was because of stack overflow in some subroutine.	სამწუხაროა, როცა სამუშაოზე შესაბამისი კადრი ვერ აღმოჩნდება, მაგრამ ბევრად უარესია, თუ ეს რომელიღაც ქვეპროგრამაში, სტეკის გადავსების გამო მოხდა.


(Laughter) In May of 2010, a flash crash on Wall Street fueled by a feedback loop in Wall Street's "sell" algorithm wiped a trillion dollars of value in 36 minutes.	(სიცილი) 2010 წლის მაისში, "უოლ სტრიტის" საფონდო ბირჟის ვარდნამ, რომელიც "უოლ სტრიტის" "გაყიდვის" ალგორითმის, უკუკავშირის ციკლით იყო გამოწევეული, ტრილიონი დოლარის ღირებულების დაკარგვა გამოიწვია 36 წუთში.


I don't even want to think what "error" means in the context of lethal autonomous weapons.	წარმოსადგენადაც კი რთულია რას შეიძლება ნიშნავდეს "შეცდომა" ავტომატური ლეტალური იარაღის შემთხვევაში.


So yes, humans have always made biases.	ასე რომ, დიახ ადამიანები ყოველთვის ტენდენციურები არიან.


Decision makers and gatekeepers, in courts, in news, in war ...	გადაწყვეტილების მიმღებები და დარაჯები, სასამართლოებში, ახალ ამბებში, ომში...


they make mistakes; but that's exactly my point.	ისინი შეცდომებს უშვებენ, მაგრამ სწორედ ამაშია საქმე.


We cannot escape these difficult questions.	ჩვენ გვერდს ვერ ავუვლით ამ რთულ კითხვებს.


We cannot outsource our responsibilities to machines.	ჩვენ ვერ გადავაბარებთ ჩვენს ვალდებულებებს მანქანებს.


(Applause) Artificial intelligence does not give us a "Get out of ethics free" card.	(აპლოდისმენტები) ხელოვნური ინტელექტი ვერ მოგცვემს ეთიკური პრობლემების თავიდან აცილების საშუალებას.


Data scientist Fred Benenson calls this math-washing.	მონაცემების სპეციალისტი ფრედ ბენენსონი ამას მათემატიკურ-წმენდას ეძახის.


We need the opposite.	ჩვენ ამის საპირისპირო გვჭირდება.


We need to cultivate algorithm suspicion, scrutiny and investigation.	ჩვენ ალგორითმის მიმართ ეჭვის, შესწავლის და კვლევის წახალისება გვჭირდება.


We need to make sure we have algorithmic accountability, auditing and meaningful transparency.	უნდა დავრწმუნდეთ ჩვენ ალგორითმულ ანგარიშვალდებულებაში, შემოწმებასა და გამჭვირვალობაში.


We need to accept that bringing math and computation to messy, value-laden human affairs does not bring objectivity; rather, the complexity of human affairs invades the algorithms.	ჩვენ უნდა გვესმოდეს, რომ მათემატიკის და გამოთვლის შემოტანას, უწესრიგო, ღირებულებებით სავსე ადამიანურ ურთიერთობებში არ მოაქვს ობიექტურობა, არამედ ადამიანური ურთიერთობების სირთულე იჭრება ალგორითმებში.


Yes, we can and we should use computation to help us make better decisions.	დიახ, ჩვენ შეგვიძლია და უნდა გამოვიყენოთ გამოთვლა, უკეთესი გადაწყვეტულებების მისაღებად,


But we have to own up to our moral responsibility to judgment, and use algorithms within that framework, not as a means to abdicate and outsource our responsibilities to one another as human to human.	მაგრამ ასევე მორალური პასუხისმგებლობა უნდა ავიღოთ გადაწყვეტილებებზე და ამ სქემაში გამოვიყენოთ ალგორითმები და არა ერთმანეთზე, როგორც ადამიანიდან ადამიანზე პასუხისმგებლობების გადაბარების საშუალებად.


Machine intelligence is here.	მანქანური ინტელექტი აწმყოა.


That means we must hold on ever tighter to human values and human ethics.	ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ კიდევ უფრო მეტად უნდა ჩავეჭიდოთ ადამიანურ ფასეულობებსა და ადამიანურ ეთიკას


Thank you.	მადლობა.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


Some people are obsessed by French wines.	ზოგიერთი ადამიანი გატაცებულია ფრანგული ღვინით,


Others love playing golf or devouring literature.	ზოგს გოლფის თამაში უყვარს, ან ლიტერატურის გატაცებით კითხვა.


One of my greatest pleasures in life is, I have to admit, a bit special.	ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი უდიდესი სიამოვნება, უნდა ვაღიარო, ცოტათი განსაკუთრებულია.


I cannot tell you how much I enjoy watching cities from the sky, from an airplane window.	ვერ აღგიწერთ, თუ რა სიამოვნებას მანიჭებს ქალაქების ციდან, თვითმფრინავის ფანჯრიდან ყურება ზოგიერთი ქალაქი


Some cities are calmly industrious, like Dusseldorf or Louisville.	ინდუსტრიულია. მაგალითად დუსელდორფი, ან ლუივილი.


Others project an energy that they can hardly contain, like New York or Hong Kong.	სხვები წარმოქმნიან ენერგიას, რომელსაც ისინი რთულად აკონტროლებენ მაგალითად, ნიუ-იორკი, ან ჰონკონგი


And then you have Paris or Istanbul, and their patina full of history.	და შემდეგ გვაქვს პარიზი, ან სტამბული და მათი ისტორიით სავსე პატინა.


I see cities as living beings.	მე ქალაქებს, როგორც ცოცხალ არსებებს ისე აღვიქვამ


And when I discover them from far above, I like to find those main streets and highways that structure their space.	და როდესაც მათ ზემოდან აღმოვაჩენ, მათი სტრუქტურის განმსაზღვრელი მთავარი ქუჩების


Especially at night, when commuters make these arteries look dramatically red and golden: the city's vascular system performing its vital function right before your eyes.	და გზატკეცილების პოვნა მიყვარს. განსაკუთრებით ღამით, როცა მოძრაობა ამ არტერიებს წითელად და ოქროსფრად აქცევს. ქალაქის სისხლძარღვთა სისტემა თავის სასიცოცხლო ფუნქციას თქვენს თვალწინ ასრულებს,


But when I'm sitting in my car after an hour and a half of commute every day, that reality looks very different.	მაგრამ როცა მანქანაში ვზივარ ყოველდღე საათნახევრიანი მგზავრობის შემდეგ, ეს რეალობა ძალიან სხვანაირად გამოიყურება


(Laughter) Nothing -- not public radio, no podcast -- (Laughter) Not even mindfulness meditation makes this time worth living.	(სიცილი) არაფერი... არც რადიო, არც პოდკასტი (სიცილი) არც მედიტაცია ხდის ამ დროს სიცოცხლეს ღირებულს


(Laughter) Isn't it absurd that we created cars that can reach 130 miles per hour and we now drive them at the same speed as 19th-century horse carriages?	(სიცილი) განა ეს აბსურდი არაა, რომ ჩვენ ვქმნით მანქანებს, რომლებსაც შეუძლიათ 200 კმ/სთ-ს გადააჭარბონ ჩვენ კი მათ იმავე სიჩქარით ვატარებთ, როგორც მე-19 საუკუნის ეტლებს?


(Laughter) In the US alone, we spent 29.6 billion hours commuting in 2014.	(სიცილი) მხოლოდ შეერთებულ შტატებში 2014 წელს 29.6 მილიარდი საათი მგზავრობაში გავატარეთ.


With that amount of time, ancient Egyptians could have built 26 Pyramids of Giza.	ამ დროის მონაკვეთში ძველ ეგვიპტელებს შეეძლოთ 26 გიზის პირამიდა აეშენებინათ.


(Laughter) We do that in one year.	(სიცილი) ჩვენ ამას ერთ წელში ვაკეთებთ.


A monumental waste of time, energy and human potential.	ეს არის უდიდესი დროის, ენერგიისა და ადამიანის პოტენციალის ფლანგვა


For decades, our remedy for congestion was simple: build new roads or enlarge existing ones.	ათწლეულების განმავლობაში, გზების გადატვირთულობის ჩვენეული წამალი მარტივი იყო: ახალი გზების აშენება, ან არსებულების გაფართოება.


And it worked.	ამან იმუშავა, შესანიშნავად იმუშავა პარიზში.


It worked admirably for Paris, when the city tore down hundreds of historical buildings to create 85 miles of transportation-friendly boulevards.	როდესაც ქალაქმა ათასობით ისტორიული შენობა დაანგრია, რათა 137 კმ სატრანსპორტო გზა შეექმნა


And it still works today in fast-growing emerging cities.	და დღეს, სწრაფად მზარდ ქალაქებში ის კვლავაც მუშაობს.


But in more established urban centers, significant network expansions are almost impossible: habitat is just too dense, real estate, too expensive and public finances, too fragile.	მაგრამ უფრო დიდ ურბანულ ცენტრებში, სატრანსპორტო ქსელის მნიშვნელოვანი გაფართოება, თითქმის შეუძლებელია: დასახლება მეტისმეტად მჭიდროა კერძო საკუთრება მეტისმეტად ძვირი და დაფინანსება კი - არასაკმარისი.


Our city's vascular system is getting clogged, it's getting sick, and we should pay attention.	ჩვენი ქალაქების სისხლღარღვთა სისტემა იჭედება და ავადდება და ყურადღება უნდა მივაქციოთ.


Our current way of thinking is not working.	ჩვენი ამჟამინდელი ხედვები არ მუშაობს.


For our transportation to flow, we need a new source of inspiration.	ჩვენი მოძრაობის გაადვილებისთვის, ახალი შთაგონების წყარო გვჭირდება.


So after 16 years working in transportation, my "aha moment" happened when speaking with a biotech customer.	ასე რომ სატრანსპორტო სფეროში 16 წლიანი მუშაობის შემდეგ, ჩემი "აჰაა" მომენტი დადგა ბიოტექნიკ კლიენტთან საუბრის დროს.


She was telling me how her treatment was leveraging specific properties of our vascular system.	ის მიყვებოდა, თუ როგორ აუმჯობესებდა მისი მკურნალობის მეთოდი ჩვენს გულსისხლძარღვთა გარკვეულ ნაწილებს


"Wow," I thought, "Our vascular system -- all the veins and arteries in our body making miracles of logistics every day."	"ვაუ", გავიფიქრე, "ჩვენი გულსისხლღარღვთა სისტემა, ჩვენი ყველა ვენა და არტერია, ჩვენ სხეულში ლოჯისტიკის სასწაულებს სჩადის ყოველდღიურად"


This is the moment I realized that biology has been in the transportation business for billions of years.	ამ მომენტში გავაცნობიერე, რომ ბიოლოგია მილიარდობით წელია სატრანსპორტო საქმეშია.


It has been testing countless solutions to move nutrients, gases and proteins.	ის უამრავ გადაწყვეტებს სცდიდა, რომ გადაეადგილებინა საკვები პროდუქტები, გაზები და ცილები.


It really is the world's most sophisticated transportation laboratory.	ის ნამდვილად არის მსოფლიოს ყველაზე დახვეწილი ტრანსპორტირების ლაბორატორია.


So, what if the solution to our traffic challenges was inside us?	მაშ, შეიძლება ჩვენი საგზაო პრობლემების გასაღები სწორედ ჩვენშია.


I wanted to know: Why is it that blood flows in our veins most of our lives, when our big cities get clogged on a daily basis?	მინდოდა გამეგო: რატომ არის, რომ სისხლი ჩვენ ვენებში მთელი ჩვენი ცხოვრება მიედინება, მაშინ როცა ჩვენი დიდი ქალაქები ყოველდღიურად იჭედება?


And the reality is that you're looking at two very different networks.	საქმე ისაა, რომ თქვენ ორ განსხვავებულ ქსელს უყურებთ.


I don't know if you realize, but each of us has 60,000 miles of blood vessels in our bodies -- 60,000 miles.	არ ვიცი, თუ აცნობიერებთ, მაგრამ თითოეულ ჩვენგანს 100 000 კმ სისხლძარღვი აქვს ჩვენ სხეულში 100 000 კმ,


That's two-and-a-half times the Earth's circumference, inside you.	ეს ორ-ნახევარჯერ დედამიწის გარშემოწერილობაა თქვენში.


What it means is that blood vessels are everywhere inside us, not just under the surface of our skin.	რაც გულისხმობს იმას, რომ სისხლის უჯრედები ჩვენ მთელ სხეულში არიან და არა მხოლოდ ჩვენი კანის ქვეშ.


But if you look at our cities, yes, we have some underground subway systems and some tunnels and bridges, and also some helicopters in the sky.	თუმცა, თუ შეხედავთ ჩვენს ქალაქებს დიახ, ჩვენ გვაქვს მიწისქვეშა მეტროს რაღაც ქსელები, გვირაბები და ხიდები და ვერტმფრენები ცაში,


But the vast majority of our traffic is focused on the ground, on the surface.	მაგრამ ჩვენი საცობების დიდი უმრავლესობა, ხმელთის ზედაპირზეა.


So in other words, while our vascular system uses the three dimensions inside us, our urban transportation is mostly two-dimensional.	სხვა სიტყვებით, მაშინ როცა ჩვენი სისხლძარღვთა სისტემა იყენებს სამ განზომილებას ჩვენში, ჩვენი საქალაქო ტრანსპორტი ძირითადად ორგანზომილებიანია.


And so what we need is to embrace that verticality.	ამიტომ, ჩვენ ამ ვერტიკალურობის ათვისება გვჭირდება.


If our surface grid is saturated, well, let's elevate our traffic.	თუ ჩვენი ზედაპირის ქსელი გაჟღენთილია, მოდით ავწიოთ ჩვენი ტრანსპორტი.


This Chinese concept of a bus that can straddle traffic jams -- that was an eye-opener on new ways to think about space and movement inside our cities.	ეს ავტობუსის ჩინური კონცეფციაა, რომელსაც შეუძლია საცობებში იაროს. ეს ჩვენ ქალაქებში გზების, სივრცისა და მოძრაობის სფეროში აღმოჩენა იყო.


And we can go higher, and suspend our transportation like we did with our electrical grid.	ჩვენ უფრო მაღლა ასვლაც შეგვიძლია. ჩვენი ტრანსპორტი ჩამოკიდება, როგორც ჩვენი ელექტრული სისტემის შემთხვევაში გავაკეთეთ.


Tel Aviv and Abu Dhabi are talking about testing these futuristic networks of suspended magnetic pods.	თელავივში და აბუდაბიში საუბრობენ ჩამოკიდებული მაგნიტური ტრანსპორტის ფუტურისტული ქსელების გამოცდაზე


And we can keep climbing, and fly.	და ჩვენ შეგვიძლია განვაგრძოთ ცოცვა და ფრენა.


The fact that a company like Airbus is now seriously working on flying urban taxis is telling us something.	ის ფაქტი, რომ კომპანია, როგორიცაა ეარბასი სერიოზულად მუშაობს მფრინავ საქალაქო ტაქსებზე, მრვალისმთქმელია ჩვენთვის.


Flying cars are finally moving from science-fiction déjà vu to attractive business-case territory.	მფრინავი მანქანები, საბოლოოდ გადმოდიან სამეცნიერო ფანტასტიკის დეჟავუდან, მიმზიდველი ბიზნეს სექტორის სფეროში.


And that's an exciting moment.	და ეს მეტად ამაღელვებელი მომენტია


So building this 3-D transportation network is one of the ways we can mitigate and solve traffic jams.	ასე რომ ამ სამგანზომილებიანი სატრანსპორტო ქესლის აშენება არის საცობების პრობლემის შემსუბუქებისა და გადაჭრის ერთ-ერთ გზა.


But it's not the only one.	მაგრამ ეს ერთადერთი გზა არაა.


We have to question other fundamental choices that we made, like the vehicles we use.	ჩვენ სხვა ჩვენი ფუნდამენტური გადაწყვეტილებები უნდა დავაყენოთ კითხვის ნიშნის ქვეშ. მაგალითად, მანქანები, რომელსაც ვიყენებთ.


Just imagine a very familiar scene: You've been driving for 42 minutes.	უბრალოდ წარმოიდგინეთ ძალიან ნაცნობი სცენა: თქვენ მანქანას 42 წუთი ატარებთ.


The two kids behind you are getting restless.	ორი ბავშვი თქვენ უკან ვერ ისვენებს და თქვენ გაგვიანდებათ


Do you see that slow car in front of you?	ხედავთ ნელა მოსიარულე მანქანს თქვენ წინ?


Always comes when you're late, right?	ყოველთვის გეღობებათ, როცა გაგვიანდებათ, არაა?


(Laughter) That driver is looking for parking.	(სიცილი) ეს მძღოლი პარკინგის ადგილს ეძებს.


There is no parking spot available in the area, but how would he know?	არც ერთი ადგილი არაა თავისუფალი, მაგრამ მას საიდან უნდა სცოდნოდა?


It is estimated that up to 30 percent of urban traffic is generated by drivers looking for parking.	დათვლილია, რომ ქალაქში საცობების 30 პროცენტამდე, პარგინგის მაძებარი მძღოლები იწვევენ.


Do you see the 100 cars around you?	ხედავთ 100 მანქანას თქვენ გარშემო?


Eighty-five of them only have one passenger.	85 მათგანს მხოლოდ ერთი მგზავრი ჰყავს.


Those 85 drivers could all fit in one Londonian red bus.	ეს 85 მძღოლი, შეიძლება ერთ ლონდონის წითელ ავტობუსში ჩატეულიყო.


So the question is: Why are we wasting so much space if it is what we need the most?	ასე რომ ისმის კითხვა: რატომ ვფლანგავთ ამდენ სივრცეს, თუ ესაა, რაც ყველაზე მეტად გვჭირდება


Why are we doing this to ourselves?	რატომ ვუკეთებთ ამას საკუთარ თავს?


Biology would never do this.	ბიოლოგია ამას არასდროს იზამდა.


Space inside our arteries is fully utilized.	სივრცე ჩვენი არტერიების შიგნით მთლიანად გამოყენებულია.


At every heartbeat, a higher blood pressure literally compacts millions of red blood cells into massive trains of oxygen that quickly flow throughout our body.	ყოველ გულისცემაზე მაღალი სისხლის წნევა მილიონობით წითელ სისხლის უჯრედებს ჟანგბადის მასიურ მატარებლად აქცევს, რომელიც სწრაფად მიედინება ჩვენ სხეულში


And the tiny space inside our red blood cells is not wasted, either.	და ჩვენი სისხლის წითელი უჯრედების შიგნით


In healthy conditions, more than 95 percent of their oxygen capacity is utilized.	მცირე სივრცეც კი არ იკარგება. ჯანსაღ მდგომარეობაში, მათი ჯანგბადის მოცულობის 95%-ზე მეტი გამოყენებულია.


Can you imagine if the vehicles we used in our cities were 95 percent full, all the additional space you would have to walk, to bike and to enjoy our cities?	წარმოგიდგენიათ მაქნანები, რომლებსაც ჩვენ ქალაქებში ვიყენებთ, 95%-ით სავსე რომ ყოფილიყო, რამდენიმე დამატებითი სივრცე გვექნებოდა, ფეხით და ველოსიპედით სასეირნოდ, და ჩვენი ქალაქებისგან სიამოვნების მისაღებად?


The reason blood is so incredibly efficient is that our red blood cells are not dedicated to specific organs or tissues; otherwise, we would probably have traffic jams in our veins.	მიზეზი, რის გამოც სისხლი ასეთი ეფექტურია, არის ის, რომ სისხლის წითელი უჯრედები არ არიან განაწილებულნი სპეციფიურ ორგანოებსა თუ ქსოვილებზე, სხვაგვარად ალბათ საცობი გვექნებოდა ჩვენ ვენებში.


No, they're shared.	არა, ისინი საერთოა.


They're shared by all the cells of our body.	ისინი საერთო მოხმარებისაა, ჩვენი ორგანიზმის ყველა უჯრედისთვის.


And because our network is so extensive, each one of our 37 trillion cells gets its own deliveries of oxygen precisely when it needs them.	და რადგან ჩვენი ქსელი ასეთი ვრცელია, თითოეული ჩვენი 37 ტრილიონი უჯრედიდან, საკუთარ ჟანგბადის იღებს, ზუსტად მაშინ, როცა სჭირდება.


Blood is both a collective and individual form of transportation.	სისხლი არის როგორც კოლექტიური, ასევე ინდივიდუალური ტრანსპორტიების ფორმა,


But for our cities, we've been stuck.	მაგრამ ჩვენი ქალაქების შემთხვევაში, გაჭედილები ვართ.


We've been stuck in an endless debate between creating a car-centric society or extensive mass-transit systems.	ჩვენ დაუსრულებელ კამათში ვართ გაჭედილები, შევქმნათ მანქანებზე ორიენტირებული საზოგადოება, თუ ფართო მასობრივი სატრანზიტო სისტემები.


I think we should transcend this.	ვფიქრობ, ჩვენ უნდა გავცდეთ ამას.


I think we can create vehicles that combine the convenience of cars and the efficiencies of trains and buses.	ვფიქრობ, შეგვიძლია შევქმნათ სატრანსპორტო საშუალება, რომელიც აერთიანებს მანქანების მოხერხებულობასა და მატარებლებისა, თუ ავტობუსების ეფექტურობას.


Just imagine.	უბრალოდ წარმოიდგინეთ.


You're comfortably sitting in a fast and smooth urban train, along with 1,200 passengers.	თქვენ კომფორტულად ზიხართ სწრაფ და მოსახერხებელ ქალაქის მატარებელში, სხვა 1 200 მგზავრთან ერთად.


The problem with urban trains is that sometimes you have to stop five, ten, fifteen times before your final destination.	პრობლემა ქალაქის მატარებლებში ისაა, რომ ზოგჯერ თქვენი დანიშნულების საბოლოო ადგილამდე გაჩერება გიწევთ ხუთ, ათ, თხუთმეტჯერ.


What if in this train you didn't have to stop?	რა იქნებოდა, რომ ამ მატარებელში თქვენ არ გიწევდეთ გაჩერება?


In this train, wagons can detach dynamically while you're moving and become express, driverless buses that move on a secondary road network.	ამ მატარებელს ვაგონები, შეიძლება დინამიურად დაშორდნენ, როდესაც თქვენ გადაადგლდებით და სწრაფ უმძღოლო ავტობუსებად იქცნენ, რომლებიც მეორადი გზის ქსელში იმოძრავებენ.


And so without a single stop, nor a lengthy transfer, you are now sitting in a bus that is headed toward your suburb.	გაუჩერებლად, გრძელი ტრანფერის გარეშე. თქვენ ახლა ზიხართ ავტობუსში, რომელიც მიეშურება თქვენი გარეუბნის მიმართულებით


And when you get close, the section you're sitting in detaches and self-drives you right to your doorstep.	და როდესაც მას მიუახლოვდებით, სექცია რომელშიც ზიხართ, მოშორდება და თვითმართვის საშუალებით ზუსტად თქვენი სახლის კარამდე მიგიყვანთ.


It is collective and individual at the same time.	ეს არის კოლექტიურიც და ინდივიდუალურიც ერთდროულად.


This could be one of the shared, modular, driverless vehicles of tomorrow.	ეს შეიძლება ერთი-ერთი საერთო, მოდულური უმძღოლო ტრანსპორტები იყოს მომავალში.


Now ...	ახლა...


as if walking in a city buzzing with drones, flying taxis, modular buses and suspended magnetic pods was not exotic enough, I think there is another force in action that will make urban traffic mesmerizing.	თითქოს სეირნობა ქალაქში, რომელიც ახმაურებულია უპილოტო თვითმფრინავებით, მფრინავი ტაქსებით, მოდულარული ავტობუსებით და ჩამოკიდული მაგნეტური ტრანსპორტით არ იყო საკმარისად ეგზოტიკური, ვფიქრობ კიდევ ერთი ძალა არსებობს, რომელიც ქალაქის საგზაო სისტემას გასაოცარს გახდის.


If you think about it, the current generation of driverless cars is just trying to earn its way into a traffic grid made by and for humans.	თუ დაფიქდრებით, უმძღოლო მანქანების ახლანდელი თაობა, ადამიანების მიერ ადამიანებისთვის შექმნილ საგზაო სისტემაში ცდილობს საკუთარი გზა იპოვოს.


They're trying to learn traffic rules, which is relatively simple, and coping with human unpredictability, which is more challenging.	ეს მანქანები ცდილობენ ისწავლონ შედარებით მარტივი მოძრაობის წესები და გაუმკლავდნენ ადამიანურ არაპროგნოზირებადობას, რომელიც უფრო რთულია.


But what would happen when whole cities become driverless?	მაგრამ რა მოხდება, როცა მთელ ქალაქებში მემანქანები მძღოლების გარეშე ივლიან?


Would we need traffic lights?	დაგვჭირდებოდა შუქნიშნები?


Would we need lanes?	დაგვჭირდებოდა სამანქანო ბილიკები?


How about speed limits?	სიჩქარის შეზღუდვა?


Red blood cells are not flowing in lanes.	სისხლის წითელი უჯრედები არ მიედინებიან საქანქანო ბილიკებზე.


They never stop at red lights.	ისინი არასდროს ჩერდებიან წითელზე.


In the first driverless cities, you would have no red lights and no lanes.	პირველ უმძღოლო ქალაქებში, არ გექნებათ წითელი და ბილიკები.


And when all the cars are driverless and connected, everything is predictable and reaction time, minimum.	და როდესაც ყველა მანქანა მძღოლის გარეშე და დაკავშირებული იქნება, ყველაფერი პროგნოზირებადია და რეაქციის საჭირო დრო კი მინიმალური.


They can drive much faster and can take any rational initiative that can speed them up or the cars around them.	მათ შეუძლიათ გაცილებით სწრაფად იარონ და შეუძლიათ სცადონ ნებისმიერი რაციონალური გზა, რომელიც მათ, ან მათ გარშემო მანქანებს აასწრაფებს.


So instead of rigid traffic rules, flow will be regulated by a mesh of dynamic and constantly self-improving algorithms.	ასე რომ მკაცრი მოძრაობის წესების ნაცვლად ნაკადი იქნება დარეგულირებული დინამიური და მუდმივად თვითგაუმჯობესებადი ალგორითმებით.


The result: a strange traffic that mixes the fast and smooth rigor of German autobahns and the creative vitality of the intersections of Mumbai.	შედეგად უცნაურ საგზაო მოძრაობას მივიღებთ, რომელიც აერთიანებს სწრაფ და კომფორტულ გერმანულ ავტობანებსა და კრეატიულ სიცოცხლისუნარიანობას მუმბაის გზაჯვარედინებზე.


(Laughter) Traffic will be functionally exuberant.	(სიცილი) საგზაო მოძრაობა ენერგიული იქნება.


It will be liquid like our blood.	ის იქნება სითხესავით, როგორც ჩვენი სისხლი


And by a strange paradox, the more robotized our traffic grid will be, the more organic and alive its movement will feel.	და უცნაური პარადოქსია, მაგრამ რაც უფრო მეტად იქნება რობოტიზებული ჩვენი საგზაო სისტემა, მით მეტად ორგანულად და ცოცხალად აღიქმება მისი მოძრაობა.


So yes, biology has all the attributes of a transportation genius today.	ასე რომ, დიახ, ბიოლოგიას ყველა ატრიბუტი აქვს იმისთვის, რომ დღევანდელი ტრანსპორტის გენია იყოს,


But this process has taken billions of years, and went through all sorts of iterations and mutations.	მაგრამ ამ პროცესს მილიარდობით წელი დასჭირდა და ყველა ტიპის იტერაცია და მუტაცია გაიარა.


We can't wait billions of years to evolve our transportation system.	ჩვენ მიალიარობით წელი ჩვენი სატრანსპორტო სისტემის ევოლუციას ვერ დავუცდით.


We now have the dreams, the concepts and the technology to create 3-D transportation networks, invent new vehicles and change the flow in our cities.	ჩვენ ახლა გვაქვს ოცნებები, კონცეფცია და ტექნოლოგია რომ სამგანზომილებიანი სატრანსპორტო ქსელი შევქმნათ, ახალი სატრანსპორტო საშუალება გამოვიგონოთ და შევცვალოთ დინება ჩვენ ქალაქებში.


Let's do it.	მოდით გავაკეთოთ ეს


Thank you.	გმადლობთ. (აპლოდისმენტები)


I feel incredibly lucky to be from a country that's generally considered to be the best place in the world to be a woman.	სასწაულად გამიმართლა, რომ ვარ ქვეყნიდან, რომელიც მსოფლიოში საუკეთესო ადგილად ითვლება ქალებისთვის.


In 1975, when I was seven years old, women in Iceland went on a strike.	1975 წელს, 7 წლის ვიყავი, როდესაც ისლანდიაში ქალები გაიფიცნენ.


They did no work that day, whether they held professional jobs or had the work of the home.	იმ დღეს, მათ არ იმუშავეს, მიუხედავად იმისა, სამსახურის საქმეები ჰქონდათ, თუ სახლის.


They marched into the center of Reykjavík -- 90 percent of women participated -- and peacefully and in solidarity asked for equality.	რეიკიავიკის ცენტრში მსვლელობა მოაწყვეს, რომელშიც ქალების 90-მა პროცენტმა მონაწილეობა მიიღო. მათ მშვიდობიანად და სოლიდარულად თანასწორობა მოითხოვეს.


Nothing worked in Iceland that day, because nothing works when women are not at work.	იმ დღეს ისლანდიაში არაფერმა იმუშავა, რადგან არაფერი მუშაობს, როცა ქალები არ მუშაობენ.


(Applause) Five years later, Icelanders had the courage to be the first country in the world to democratically elect a woman as their president.	(აპლოდისმენტები) ხუთი წლის შემდეგ, ისლანდიას აღმოაჩნდა გამბედაობა პირველი ქვეყანა გამხდარიყო მსოფლიოში, რომელმაც დემოკრატიულად აირჩია ქალი პრეზიდენტი.


I will never forget this day, that President Vigdís, as we know her by her first name, stepped out on the balcony of her own home, a single mom with her daughter by her side as she had won.	ამ დღეს არასოდეს დავივიწყებ, როდესაც პრეზიდენტი ვიგდისი, როგორც ჩვენ მას ვიცნობთ, თავისი სახლის აივანზე გამოვიდა, მარტოხელა დედა, ქალიშვილთან ერთად, არჩევნებში გამარჯვების დღეს.


(Applause) This woman was an incredible role model for me and everyone growing up at that time, including boys.	(აპლოდისმენტები) ეს ქალბატონი მისაბაძი მაგალითი იყო, იმ პერიოდში ჩემთვის და სხვა მოზარდებისთვის ბიჭების ჩათვლით.


She frequently shares the story of how a young boy approached her after a couple of terms in office and asked, "Can boys really grow up to be president?"	ის ხშირად გვიყვება ამბავს, თუ როგორ მიუახლოვდა მას ახალგაზრდა ყმაწვილი თანამდებობდაზე ორი ვადის შემდეგ და ჰკითხა: "შესაძლებელია ბიჭები მართლაც გაიზარდონ პრეზიდენტებად?"


(Laughter) Role models really matter, but even with such strong role models who I am so grateful for, when I was encouraged to run for president, my first reaction was, "Who am I to run for president?	(სიცილი) სამაგალითო ადამიანები ნამდვილად მნიშვნელოვანია, მაგრამ თუნდაც ასეთი ადამიანების მაგალითზე, რომელთა დიდად მადლიერიც ვარ, როცა პრეზიდენტობისთვის ბრძოლისკენ წამაქეზეს, ჩემი პირველი რეაქცია მაინც იყო: "ვინ ვარ მე, რომ პრეზიდენტობისთვის ვიბრძოლო?


Who am I to be president?"	ვინ ვარ ისეთი, რომ პრეზიდენტი ვიყო?"


It turns out that women are less likely to consider running than men.	გამოდის, რომ ქალები მმართველებად ნაკლებად მოიაზრებიან, ვიდრე კაცები.


So a study done in the US in 2011 showed that 62 percent of men had considered running for office, but 45 percent of women.	2011 წელს შეერთებულ შტატებში ჩატარებულმა კვლევამ გვიჩვენა, რომ კაცების 62% აპირებდა რამე თანამდებობაზე კენჭი ეყარა და ქალების კი - მხოლოდ 45 %.


That's gap of 16 percentage points, and it's the same gap that existed a decade earlier.	ეს 16%-იანი სხვაობაა და ეს სხვაობა იგივეა, რაც ათი წლის წინ იყო.


And it really is a shame, because I am so convinced that the world is in real need for women leaders and more principle-based leadership in general.	ეს ნამდვილად სამწუხაროა, რადგან დარწმუნებული ვარ, რომ მსოფლიო ნამდვილად საჭიროებს ქალ ლიდერებს და ზოგადად უფრო პრინციპულ ხელმძღვანელობას


So my decision to run ultimately came down to the fact that I felt that I had to do my bit, even if I had no political experience, to step up and try to be part of creating the world that will make sense and be sustainable for our kids, and a world where we truly allow both our boys and girls to be all they can be.	ჩემი გადაწყვეტილება, არჩევნებში მიმეღო მონაწილეობა, საბოლოოდ იმან განაპირობა, რომ ვიგრძენი ჩემი წვლილი უნდა შემეტანა, თუნდაც პოლიტიკური გამოცდილების გარეშე, ნაბიჯი გადამედგა და მეცადა ისეთი მსოფლიოს შექმნაში მიმეღო მონაწილეობა, რომელიც საღი და მდგრადი იქნებოდა ჩვენი შვილებისთვის. ისეთი მსოფლიო, სადაც ჩვენს ბიჭებსაც და გოგონებსაც ექნებათ საშუალება გახდნენ ის, რაც უნდათ.


And it was the journey of my life.	ეს ჩემი ცხოვრების თავგადასავალი იყო.


It was amazing.	ეს იყო საოცრება.


The journey started with potentially as many as 20 candidates.	პროცესი დაიწყო პოტენციურად 20-ზე მეტი კანდიდატით.


It boiled down to nine candidates qualifying, and ultimately the race came down to four of us, three men and me.	შემდეგ 9 კანდიდატამდე შემცირდა და საბოლოოდ, საპრეზიდენტო მარათონი 4 ჩვენგანზე დავიდა, სამი მამაკაცი და მე.


(Applause) But that's not all the drama yet.	(აპლოდისმენტები) მაგრამ ეს არაა მთელი დრამატურგია.


You may think you have drama in the US, but I can -- (Laughter) I can assure you we had our own drama in Iceland.	თქვენ შეიძლება გგონიათ, რომ თქვენთან დრამატურგიაა აშშ-ში მაგრამ მე შემიძლია... (სიცილი) მე შემიძლია დაგარწმუნოთ, რომ ჩვენ საკუთარი გვაქვს ისლანდიაში.


So our sitting president of 20 years announced initially that he was not going to run, which is probably what gave rise to so many candidates considering running.	ჩვენმა მოქმედმა პრეზიდენტმა, რომელიც ამ პოზიციას 20 წლის განმავლობაში იკავებდა, თავიდან განაცხადა, რომ არჩევნებში ბრძოლას აღარ აპირებდა. ამან ალბათ გაზარდა კანდიდატების ამხელა რაოდენობა.


Then later he changed his mind when our prime minister resigned following the infamous Panama Papers that implicated him and his family.	მოგვიანებით მან თავისი გადაწყვეტილება შეცვალა, როდესაც პრემიერ-მინისტრი გადადგა სამარცხვინო პანამის დოკუმენტების გახმაურების შემდეგ, რომელშიც ის და მისი ოჯახის წევრები იყვნენ ჩართულები.


And there was a popular protest in Iceland, so the sitting president thought they needed a trusted leader.	ისლანდიაში ამას სახალხო პროტესტი მოყვა. ამიტომ მოქმედმა პრეზიდენტა იფიქრა, რომ ხალხს სანდო ლიდერი სჭირდებოდა.


A few days later, relations to his wife and her family's companies were also discovered in the Panama Papers, and so he withdrew from the race again.	რამდენიმე დღის შემდეგ, მისი ცოლის და მისი საოჯახო კომპანიების კავშირი ასევე იქნა აღმოჩენილ პანამის დოკუმენტებში. ასე რომ, ის საპრეზიდენტო მარათონს კვლავ გამოეთიშა.


Before doing so, he said he was doing that because now there were two qualified men who he felt could fill his shoes running for office.	ამ დროს განაცხადა, რომ ამას აკეთებდა, რადგან ორი მისთვის ღირსეული კანდიდატი კაცი იყრიდა კენჭს.


So on May 9, 45 days before election day, it was not looking too good for me.	ასე რომ, 9 მაისი, არჩევნებამდე 45 დღით ადრე ჩემთვის იმედისმომცემად არ გამოიყურებოდა.


I did not even make the graph in the newspaper.	გაზეთში ჩემი რეიტინგი, გრაფიკზეც კი არ ჩანდა.


The polls had me at 1 percent, but that was still the highest that any woman announcing her candidacy had earned.	საარჩევნო გამოკითხვაში ხმების 1% მქონდა, მაგრამ ეს მაინც უფრო მეტი იყო, ვიდრე რომელიმე ქალ-კანდიდატს მიუღია საპრეზიდენტო არჩევნებში.


So it would be an understatement to say that I had to work extremely hard to get my seat at the table and access to television, because the network decided that they would only include those with 2.5 percent or more in the polls in the first TV debate.	რბილად რომ ვთქვათ, ძალიან მძიმე მუშაობა მომიწია იმისთვის, რომ ჩემი ადგილი მომეპოვებინა და ტელევიზიაზე წვდომა მქონოდა, რადგან ქსელმა გადაწყვიტა, რომ პირველ სატელევიზიო დებატში, მხოლოდ იმას მიიწვევდნენ ვისაც 2.5% ან მეტი ექნებოდა საარჩევნო გამოკითხვაში,


I found out on the afternoon of the first TV debate that I would participate along with the three men, and I found out on live TV that I came in at exactly 2.5 percent on the day of the first TV debate.	პირველი სატელევიზიო დებატების შუადღეს აღმოვაჩინე, რომ სამ მამაკაც კანდიდატთან ერთად დებატებში მონაწილეობას მივიღებდი და ლაივში აღმოვაჩინე, რომ ზუსტად 2.5%-იან რეიტინგს პირველი სატელევიზიო დებატების დღეს მივაღწიე.


(Applause) So, challenges.	(აპლოდისმენტები) მაშ, გამოწვევები.


The foremost challenges I had to face and overcome on this journey had to do with media, muscle and money.	ყველაზე დიდი გამოწვევა, რომელსაც უნდა გავმკლავებოდი ამ გზაზე იყო მედიასთან, პოლიტიკურ ძალებთან და ფულთან დაკავშირებული.


Let's start with media.	დავიწყოთ მედიით.


There are those who say gender doesn't matter when it comes to media and politics.	ზოგი ამბობს, რომ სქესს მნიშვნელობა არ აქვს, როცა საქმე მედიას და პოლიტიკას ეხება.


I can't say that I agree.	ამას ვერ დავეთანხმები.


It proved harder for me to both get access and airtime in media.	მე უფრო გამჭირდა საეთერო დროსა და მედიაზე წვდომა.


As a matter of fact, the leading candidate appeared in broadcast media 87 times in the months leading up to the elections, whereas I appeared 31 times.	კერძოდ, წამყვანი კანდიდატი წინასაარჩევნო კამპანიის ბოლო თვეებში 87-ჯერ გამოჩნდა სამაუწყებლო მედიაში, მაშინ როცა მე 31-ჯერ მაჩვენეს.


And I am not saying media is doing this consciously.	არ ვამბობ, რომ მედია ამას გამიზნულად აკეთებს.


I think largely this has to do with unconscious bias, because in media, much like everywhere else, we have both conscious and unconscious bias, and we need to have the courage to talk about it if we want to change it.	ვფიქრობ დიდწილად ეს არაცნობიერ არაობიექტურობათანაა დაკავშირებული, რადგან მედიაში, ისევე როგორც თითქმის ყველგან, ჩვენ გვახასიათებს ცნობიერი და არაცნობიერი მიკერძოება და გვჭირდება სიმამაცე რომ ვისაუბროთ ამაზე, თუ გვინდა რომ ეს შევცვალოთ.


When I finally got access to TV, the first question I got was, "Are you going to quit?"	როდესაც, საბოლოოდ, ტელევიზიაზე წვდომა მივიღე, პირველი კითხვა, რომელიც დამისვეს იყო: "აპირებთ გამოეთიშოთ?"


And that was a hard one.	ძალიან რთული იყო.


But of course, with 1 percent to 2.5 percent in the polls, maybe it's understandable.	მაგრამ, რათქმაუნდა, როცა გამოკითხვებში 1-დან 2.5 %-მდე გაქვს, ალბათ ეს გასაგებიცაა.


But media really matters, and every time I appeared on TV, we saw and experienced a rise in the polls, so I know firsthand how much this matters and why we have to talk about it.	მაგრამ მედია ნამდვილად მნივნელოვანია და რამდენჯერაც ტელევიზიაში გამოვჩნდი, რეიტინგის ზრდა ვნახეთ და ვიგრძენით. ასე რომ, პირადად გამომიცდია მისი მნიშვნელობა და მესმის თუ რატომ უნდა ვისაუბროთ ამაზე.


I was the only one out of the final four candidates that never got a front page interview.	ოთხ კანდიდატს შორის ერთადერთი ვიყავი, რომლის ინტერვიუც გარეკანზე არასოდეს გამოქვეყნებულა.


I was sometimes left out of the questions asked of all other candidates and out of coverage about the elections.	ზოგჯერ მე არ მისვამდნენ კითხვას, რომელსაც ყველა სხვას უსვამდნენ და ჩემზე მედია რეპორტაჟებს არ ამზადებდა.


So I did face this, but I will say this to compliment the Icelandic media.	ასე რომ, ასეთ პრობლემებს წავაწყდი, მაგრამ მინდა ისლანდიურ მედიას კომპლიმენტი ვუთხრა,


I got few if any comments about my hair and pantsuit.	რომ ჩემი ვარცხნილობა და კოსტიუმი თითქმის არ განუხილავთ.


(Applause) So kudos to them.	(აპლოდისმენტები) ასე რომ, მათ შევაქებ.


But there is another experience that's very important.	მაგრამ არსებობს სხვა გამოცდილებაც, რომელიც ძალიან მნიშვნელოვანია.


I ran as an independent candidate, not with any political party or muscle behind me.	არჩევნებში დამოუკიდებელ კანდიდატად მივიღე მონაწილეობა, ზურგს არცერთი პოლიტიკური პარტია არ მიმაგრებდა.


That lack of experience and lack of access to resources probably came at a cost to our campaign, but it also allowed us to innovate and do politics differently.	ეს გამოცდილების და რესურსებზე წვდომის ნაკლებობა, ჩვენს კამპანიას ძვირად დაუჯდა. თუმცა, ამან ასევე გვიბიძგა, ინოვაციური და განსხვავავებული პოლიტიკა გვეკეთებინა.


We ran a positive campaign, and we probably changed the tone of the election for others by doing that.	პოზიტიური საარჩევნო კამპანია ჩავატარეთ და ალბათ ასეთი ქცევით, საარჩევნო ტონი სხვებსაც შევუცვალეთ.


It may be the reason why I had less airtime on TV, because I wanted to show other contenders respect.	შეიძლება ესაა მიზეზი, რატომაც მქონდა ნაკლები საეთერო დრო, რადგან მინდოდა სხვა კანდიდატებისთვის პატივისცემა გამომეხატა.


When access to media proved to be so difficult, we ran our own media.	როდესაც მედიაზე წვდომა ძალიან რთული აღმოჩნდა, არჩევნებში საკუთარი მედია გამოვიყენეთ.


I ran live Facebook sessions where I took questions from voters on anything and responded on the spot.	გავმართე ლაივ ფეისბუქ სესიები, სადაც ამომრჩევლებმა ნებისმიერ თემაზე შეკითხვები დამისვეს და მეც იქვე ვუპასუხე.


And we put all the questions I got and all the answers on an open Facebook because we thought transparency is important if you want to establish trust.	ყველა მიღებული კითხვა და პასუხი ღიად გამოვაქვეყნეთ ფეისბუქზე, რადგან ვიფიქრეთ, რომ გამჭვირვალობა მნიშვნელოვანი იყო ნდობის გაჩენისათვის.


And when reaching young voters proved to be challenging, I became a Snapchatter.	როდესაც ახალგაზრდა ამომრჩევლებთან დაკავშირება რთული აღმოჩნდა, მე სნაპჩატის მომხმარებელი გავხდი.


I got young people to teach me how to do that, and I used every filter on Snapchat during the last part of the campaign.	ახალგაზრდები მასწავლიდნენ ეს როგორ გამეკეთებინა, საარჩევნო კამპანიის ბოლოს, ყველა ფილტრს ვიყენებდი სნაპჩატზე


And I actually had to use a lot of humor and humility, as I was very bad at it.	და რეალურად, ბევრი იუმორის და თავმდაბლობის გამოყენება დამჭირდა,


But we grew the following amongst young people by doing that.	რადგან სუსტი ვიყავი ამ სფეროში. ამით ჩვენი ახალგაზრდა მხარდამჭერების რიცხვი გაიზარდა.


So it's possible to run a different type of campaign.	ასე რომ, შესაძლებელია განსხვავებული საარჩევნო კამპანიის ჩატარება.


But unfortunately, one cannot talk about politics without mentioning money.	სამწუხაროდ, პოლიტიკაზე ფულის ხსენების გარეშე ვერ ვისაუბრებთ.


I am sad that it is that way, but it's true, and we had less financial resources than the other candidates.	ცუდია რომ ასეა, მაგრამ ეს სიმართლეა, ჩვენ ნაკლები ფინანსური რესურსები გვქონდა ვიდრე სხვა კანდიდატებს.


This probably was partly due to the fact that I think I had a harder time asking for financial support.	ნაწილობრივ ალბათ იმიტომ, რომ ჩემთვის უფრო რთული იყო ფინანსური მხარდაჭერის თხოვნა.


And maybe I also had the ambition to do more with less.	და ალბათ იმიტომაც, რომ ამბიცია მქონდა, მეტი გამეკეთებინა ნაკლები ფინანსებით.


Some would call that very womanly of me.	ვიღაც ამას ჩემი მხრიდან, ძალიან ქალურ საქციელს დაარქმევდა,


But even with one third the media, one third the financial resources, and only an entrepreneurial team, but an amazing team, we managed to surprise everyone on election night, when the first numbers came in.	მაგრამ თუნდაც მედიისა და ფინანსური რესურსების ერთი მესამედით, და მხოლოდ მეწარმეებისგან შემდგარი, თუმცა შესანიშნავი გუნდით, ჩვენ არჩევნების ღამეს ყველას გაოცება მოვახერხეთ, როდესაც პირველადი შედეგები გახდა ცნობილი.


I surprised myself, as you may see in that photo.	როგორც ამ ფოტოზე ხედავთ, მე თვითონაც გამიკვირდა.


(Laughter) So the first numbers, I came in neck to neck to the leading candidate.	(სიცილი) მაშ, პირველადი მონაცემებით მე წამყვან კანდიდატს თითქმის დავეწიე


(Cheers) Well, too early, because I didn't quite pull that, but I came in second, and we went a long way from the one percent, with nearly a third of the vote, and we beat the polls by an unprecedented margin, or 10 percentage points above what the last poll came in at.	(ოვაციები) მისთვის მთლად არ გადამისწრია, მაგრამ მეორე ადგილი დავიკავე. ჩვენ გრძელი გზა გავიარეთ ერთი პროცენტიდან, ხმების თითქმის ერთ მესამედამდე და პროგნოზებთან უპრეცენედტო სხვაობა ვაჩვენეთ. ბოლო საარჩევნო გამოკითხვაზე 10 %-ით მეტი.


Some people call me the real winner of the election because of this, and there are many people who encouraged me to run again.	ამის გამო, ზოგი არჩევნების ნამდვილ გამარჯვებულს მეძახის. ბევრი მაქეზებს, რომ კიდევ ერთხელ ვიყარო კენჭი,


But what really makes me proud is to know that I earned proportionately higher percentage support from the young people, and a lot of people encouraged my daughter to run in 2040.	მაგრამ რაც ნამდვილად მეამაყება ისაა, რომ პროპორციულად უფრო მეტი მხარდაჭერა ახალგაზრდებისგან დავიმსახურე და ბევრმა ჩემს ქალიშვილს ურჩია 2040 წლისთვის იყაროს კენჭი.


(Applause) She is 13, and she had never been on TV before.	(აპლოდისმენტები) ის 13 წლისაა და ტელევიზიაში ადრე არასოდეს გამოჩენილა.


And on election day, I observed her on TV repeatedly, and she was smart, she was self-confident, she was sincere, and she was supportive of her mother.	არჩევნების დღეს მას ტელევიზორის ეკრანიდან ვაკვირდებოდი. ის საუბრობდა გონივრულად და თავდაჯერებულად, იყო გულწრფელი და დედის მხარდამჭერი.


This was probably the highlight of my campaign.	ეს, ალბათ ჩემი კამპანიის ყველაზე ნათელი მომენტი იყო.


(Applause) But there was another one.	(აპლოდისმენტები) მაგრამ იყო სხვაც,


These are preschool girls out on a walk, and they found a poster of me on a bus stop, and they saw the need to kiss it.	ეს სკოლამდელი ასაკის სასეირნოდ გამოსული გოგონებია, მათ ჩემი პოსტერი ავტობუსის გაჩერებაზე იპოვეს და მისი კოცნა მოუნდათ.


Audience: Aw!	აუდიტორია: აჰ!


This picture was really enough of a win for me.	ეს ფოტო ნამდვილად გამარჯვების ტოლფასი იყო ჩემთვის.


What we see, we can be.	რასაც ვხედავთ, შეგვიძლია ვიყოთ კიდეც.


So screw fear and challenges.	ასე რომ, შიში და გამოწვევები დაიკიდეთ.


(Applause) It matters that women run, and it's time for women to run for office, be it the office of the CEO or the office of the president.	(აპლოდისმენტები) მნიშვნელოვანია, რომ ქალები იბრძვიან და დროა ქალებმა თანამდებობებისთვის იბრძოლონ, იქნება ეს აღმასრულებელი დირექტორის, თუ პრეზიდენტის თანამდებობა.


I also managed to put an impression on your very own "New Yorker."	ასევე მოვახერხე, რომ შთაბეჭდილება თქვენს "ნიუ იორკერზე" მომეხდინა.


I earned a new title, "A living emoji of sincerity."	მათ ახალი სახელი შემარქვეს: "გულწრფელობის ცოცხალი ემოჯი"


(Cheers) It is possibly my proudest title yet, and the reason is that women too often get penalized for using what I call their emotional capital, but I know from experience that we become so good when we do just that.	(ოვაციები) ეს ალბათ ჯერჯერობით, ჩემი ყველაზე საამაყო წოდებაა, რადგან ქალები მეტისმეტად ხშირად ისჯებიან იმის გამოყენების გამო, რასაც მე ემოციურ კაპიტალს ვეძახი, მაგრამ გამოცდილებით ვიცი, რომ ჩვენ ისეთი კარგები ვხვდებით, როცა სწორედ ამას ვაკეთებთ.


(Applause) And we need more of that.	(აპლოდისმენტები) და ჩვენ ეს უფრო მეტად გვჭირდება.


We celebrated as if we had won on election night, because that's how we felt.	არჩევნების ღამეს ისე ვიზეიმეთ, თითქოს გავიმარჯვეთ, რადგან სწორედ ამას ვგრძნობდით.


So you don't necessarily have to reach that office.	აუცილებელი არაა თანამდებობდამდე მიაღწიოთ,


You just have to go for it, and you, your family, your friends, everyone working with you, if you do it well, you will grow beyond anything you will experience before.	უბრალოდ ამისათვის ბრძოლაა საჭირო. თქვენ, თქვენი ოჯახი, თქვენი მეგობრები და ყველა თანამშრომელი, იმაზე უფრო მეტს გამოცდის, ვიდრე ოდესმე გამოუცდია.


So we had a good time, and I learned a lot on this journey, probably more lessons than I can share here in the time we have today.	ჩვენ კარგი დრო გავატარეთ და ამ პროცესში ბევრი ვისწავლე. ალბათ იმაზე მეტი, ვიდრე აქ, მოკლე დროში შემიძლია გაგიზაროთ.


But rest assured, it was hard work.	მაგრამ დამერწმუნეთ, ეს მძიმე შრომა იყო.


I lost a lot of sleep during those months.	ამ თვეების განმავლობაში ბევრი ძილი დამაკლდა.


It took resilience and perseverance to not quit, but I learned something that I knew before on the one percent day, and that is that you can only be good when you are truly, authentically listening to your own voice and working in alignment with that.	გამძლეობა და დაჟინებულობა დამჭირდა, ყველაფერი რომ არ მიმეტოვებინა. მაგრამ ვისწავლე რაღაც, რაც ადრეც ვიცოდი, როცა 1%-იანი რეიტინგი მქონდა. თქვენ მხოლოდ მაშინ შეგიძლიათ იყოთ შესანიშნავი, როცა საკუთარ გულის ხმას ნამდვილად უსმენთ და მასთან შეთანხმებით მუშაობთ.


As a good sister of mine sometimes says, you may cheat on your intuition, but your intuition never cheats on you.	როგორც ჩემი და ზოგჯერ იტყოდა, შენ შეიძლება მოატყუო შენს ინტუიციას, მაგრამ ინტუიცია არასდროს მოგატყუებს შენ.


I think it's also very important, and you all know this, that on any journey you go on, it's the team you take along.	ვფიქრობ, ეს ძალიან მნიშვნელოვანია და თქვენ ყველამ იცით, რომ როცა რამე გზას დაადგებით, გუნდი არის ის, რასაც თან წაიყვანთ


It's having people around you who share your values, your vision, but are different in every other way.	და გეყოლებათ ადამიანები თქვენ გარშემო, ვინც თქვენს ღირებულებებსა და ხედვას იზიარებს, მაგრამ სხვა ყველა მხრივ განსხვავდებულები არიან.


That's the formula for success for me, and I am blessed with an amazing husband, here today, an incredible family -- (Applause) and great friends, and we came together as entrepreneurs in the political arena, and pulled something off that everyone said would be impossible.	ჩემთვის ეს არის წარმატების ფორმულა. გამიმართლა რომ მყავს საოცარი ქმარი დღეს, აქ და შესანიშნავი ოჯახი (აპლოდისმენტები) და დიდებული მეგობრები. ჩვენ ერთად მოვედით პოლიტიკურ სცენაზე, როგორც მეწარმეები და მივაღწიეთ იმას, რაც ყველამ თქვა, რომ შეუძლებელი იქნებოდა.


As a matter of fact, the leading PR expert told me before I made my decision that I would do well to get seven percent.	სანამ მონაწილეობას გადავწყვეტდი წამყვანმა PR-ის ექსპერტმა მითხრა, რომ 7%-ის აღება, ძალიან კარგი შედეგი იქნებოდა,


I appreciated his perspective, because he was probably right, and he was basing it on valuable experience.	მისი ხედვა დავაფასე, რადგან ის ალბათ მართალი იყო და ის ხანგრძლივ გამოცდილებას ეყრდნობოდა,


But on the one percent day, I decided here to show him that he was wrong.	მაგრამ იმ დღეს, როცა რეიტინგში 1% მქონდა, გადავწყვიტე მისთვის მეჩვენებინა, რომ ცდებოდა.


It's very important to mention this, because I did lose a lot of sleep, and I worked hard, and so did the people with me.	მნიშვნელოვანია ვახსენო, რადგან ბევრი ძილი დავკარგე და ბევრს ვმუშაობდი, ასევე სხვებიც ჩემ გარშემო.


We can never go the distance if we forget to take care of ourselves.	შორს ვერასდროს წავალთ, თუ საკუთარ თავზე ზრუნვას შევწყვეტთ,


And it's two things that I think are very important in that, in surrounding yourself with people and practices that nourish you, but it's equally important, maybe even more important, to have the courage to get rid of people and practices that take away your energy, including the wonderful bloggers and commentators.	ორი რამ, რაც ამ დროს ჩემი აზრით მნიშვნელოვანია, არის ის, რომ თქვენ გარშემო, თავი მოუყაროთ იმ ადამიანებს და საქმეებს, რაც გაცოცხლებთ, მაგრამ თანაბრად მნიშვნელოვანია, შეიძლება მეტადაც, რომ გქონდეთ გამბედაობა თავიდან მოიცილოთ ის ადამიანები და სამუშაო, რომლებიც ენერგიას გაცლიან, შესანიშნავი ბლოგერების და კომენტატორების ჩათვლით.


I took a lot of support from others in doing this, and I made the decision to go high when others went low, and that's partly how I kept my energy going throughout all of this.	ამაში სხვებისგან დიდი მხარდამჭერა მივიღე და გადავწყვიტე რაღაცეებზე მაღლა ვმდგარიყავი როცა სხვები ამას არ აკეთებდნენ და ნაწილობრივ ასე შევინარჩუნე ენერგია.


And when I lost my energy for a moment -- and I did from time to time, it wasn't easy -- I went back to why I decided to run, and how I had decided to run my own race.	როდესაც წუთიერად ვკარგავდი ენერგიას და დრო და დრო ასე ხდებოდა, არ იყო მარტივი, ვიხსენებდი იმ მიზეზებს, რატომაც გადავწყვიტე არჩევნებში მონაწილეობა და როგორ გადავწყვიტე საკუთარი საარჩევნო კამპანიის წარმოება.


I called it a 4G campaign, the G's representing the Icelandic words.	მე ამას 4G კამპანია დავარქვი, "G" ისლანდიურ სიტყვებს განასახიარებს.


And the first one is called "Gagn."	პირველი სიტყვაა "Gagn". [კარგის კეთება]


I ran to do good, to be of service, and I wanted servant leadership to be at the center of how I worked and everybody else in the campaign.	არჩევნებში ვიბრძოლე, რომ კარგი მეკეთებინა, რომ სასარგებლო ვყოფილიყავი, რომ ვყოფილიყავი ლიდერი და ხალხისთვის მემსახურა, რომ მეჩვენებინა თუ როგორ ვმუშაობდით ამ საარჩევნო კამპანიისათვის.


Second one is "Gleði," or joy.	მეორე არის "Gleði," ანუ სიხარული.


I decided to enjoy the journey.	გადავწყვიტე, რომ ამ პროცესით სიამოვნება მიმეღო.


There was a lot to be taken out of the journey, no matter if the destination was reached or not.	ბევრი რამ იყო, რაც ამ მოგზაურობიდან შეიძლებოდა მესწავლა. მნიშვნელობა არ აქვს დანიშნულების ადგილამდე მივაღწიე, თუ არა.


And I tried my utmost to inspire others to do so as well.	ყველანაირად ვცადე სხვებიც შთამეგონებინა.


Third is "Gagnsæi."	მესამე სიტყვაა "Gagnsæi." [გამჭვირვალობა]


I was open to any questions.	ნებისმიერი კითხვისთვის მზად ვიყავი


I kept no secrets, and it was all open, on Facebook and websites.	და დაფარული არაფერი მქონდა. ყველაფერი ღია და ხელმისაწვდომი იყო ფეისბუქსა, თუ სხვა ვებ გვერდებზე.


Because I think if you're choosing your president, you deserve answers to your questions.	ვფიქრობ, თუ პრეზიდენტს ირჩევთ, თქვენ კითხვებზე პასუხებს იმსახურებთ.


Last but not least, I don't need to explain that in this room, we ran on the principle of Girlpower.	ბოლო, მაგრამ არა უმნიშვნელო, ამის ასხნა აქ არ მჭიდრება, [ქალთა ძლიერება] რომ ჩვენ საარჩევნო კამპანია ჩავატარეთ ქალთა გაძლიერებისთვის.


(Cheers) I am incredibly glad that I had the courage to run, to risk failure but receive success on so many levels.	(ოვაციები) დიდად მოხარული ვარ, რომ მეყო გამბედაობა პრეზიდენტობისთვის მებრძოლა, რომ გამერისკა და წარმატებისთვის მიმეღწია ბევრ სხვადასხვა დონეზე.


I can't tell you that it was easy, but I can tell you, and I think my entire team will agree with me, that it was worth it.	ვერ გეტყვით, რომ ეს მარტივი იყო, მაგრამ შემიძლია გითხრათ და ვფიქრობ, მთელი გუნდი დამეთანხმება, რომ ეს ამად ღირდა.


Thank you.	გმადლობთ.


(Applause) Thank you.	(აპლოდისმენტები) მადლობა.


Thank you.	მადლობა.


(Applause) Pat Mitchell: I'm not letting you go yet.	(აპლოდისმენტები) პეტ მიტჩელი: ჯერ არ გიშვებთ


Halla Tómasdóttir: What a great crowd.	ჰალა ტომასდოტირი: რა დიდებული აუდიტორიაა.


PM: I can't let you go without saying that probably everybody in the room is ready to move to Iceland and vote for you.	პ.მ: იმის თქმის გარეშე ვერ გაგიშვებთ, რომ ალბათ, ამ დარბაზში ყველა მზადაა საცხოვრებლად ისლანდიაში გადავიდეს და ხმა თქვენ მოგცეთ.


But of course we probably can't vote there, but one thing we can get from Iceland and have always gotten is inspiration.	მაგრამ ალბათ იქ ხმის მიცემის უფლება არ გვაქვს, თუმცა ერთი რამ, რაც შეგვიძლია მივიღოთ ისლანდიისგან და ყოველთვის ვიღებდით, შთაგონებაა.


I mean, I'm old enough to remember 1975 when all the Icelandic women walked out, and that really was a very big factor in launching the women's movement.	საკმაოდ მოხუცი ვარ, რომ 1975 წელი გავიხსენო, როდესაც ყველა ისლანდიელი ქალი ქუჩაში გამოვიდა და ეს ნამდვილად უდიდესი ფაქტორი იყო ქალთა მოძრაობის დასაწყებად.


You made a reference to it earlier. I'd love to bring the picture back up and just have us remember what it was like when a country came to a standstill.	თქვენ ახსენეთ და მინდა ეს ფოტო დავაბრუნოთ და გავიხსენოთ რა ხდებოდა, როდესაც ქვეყანა ჩიხში მოექცა.


And then what you may not know because our American media did not report it, the Icelandic women walked out again on Monday. Right?	თქვენ შეიძლება არ იცოდეთ, რადგან ამერიკულმა მედიამ ეს არ გააშუქა, ისლანდიელი ქალები, ორშაბათს, ქუჩაში კვლავ გამოვიდნენ, ასე არაა?


HT: Yes, they did. PM: Can you tell us about that?	ჰტ: დიახ, ასეა. პ.მ: შეგიძლიათ გვიამბოთ ამაზე?


HT: Yes, so 41 years after the original strike, we may be the best place in the world to be a woman, but our work isn't done.	ჰტ: პირველი გაფიცვიდან 41 წლის შემდეგ, ჩვენ შეიძლება მსოფლიოში საუკეთესო ქვეყანა ვართ ქალებისათვის, მაგრამ ჩვენი საქმე დასრულებული არ არის.


So at 2:38pm on Monday, women in Iceland left work, because that's when they had earned their day's salary.	ასე რომ, ორშაბათ დილით 14:38 -ზე ისლანდიაში ქალებმა სამუშაო მიატოვეს, რადგან სწორედ ამ დროს გამოიმუშავეს მათი დღიური ხელფასი.


(Applause) What's really cool about this is that young women and men participated in greater numbers than before, because it is time that we close the pay gap.	(აპლოდისმენტები) და ყველაზე მაგარი ისაა, რომ უფრო მეტმა ახალგაზრდა ქალმა და კაცმა მიიღო მონაწილეობა, ვიდრე ადრე, რადგან დროა შევამციროთ სახელფასო სხვაობა.


PM: So I'm not going to ask Halla to commit right now to what she's doing next, but I will say that you'd have a very large volunteer army should you decide to do that again.	პმ: მე არ ვაპირებ ვთხოვო ჰალას ახლავე მოგვიყვეს, თუ რას აპირებს შემდეგ, მაგრამ ვიტყოდი, რომ თქვენ მოხალისეების დიდი არმია გეყოლებათ, თუ ისევ გადაწყვეტთ იყაროთ კენჭი


HT: Thank you all.	გმადლობთ ჰალა. ჰ.ტ: მადლობა ყველას


(Applause)	(აპლიდისმენტები)


Last year, three of my family members were gruesomely murdered in a hate crime.	შარშან ჩემი ოჯახის სამი წევრი საშინლად მოკლეს სიძულვილის გამო.


It goes without saying that it's really difficult for me to be here today, but my brother Deah, his wife Yusor, and her sister Razan don't give me much of a choice.	ცხადია, რომ ჩემთვის დღეს აქ ყოფნა ძალიან რთულია, მაგრამ ჩემმა ძმამ დიამ, მისმა ცოლმა, იუსორმა, და მისმა დამ, რაზანმა სხვა გზა არ დამიტოვეს.


I'm hopeful that by the end of this talk you will make a choice, and join me in standing up against hate.	იმედს ვიტოვებ, რომ ჩემი გამოსვლის შემდეგ თქვენ გააკეთებთ არჩევანს და შემომიერთდებით სიძულვილთან ბრძოლაში.


It's December 27, 2014: the morning of my brother's wedding day.	2014 წლის 27 დეკემბერია: ჩემი ძმის ქორწილის დილა.


He asks me to come over and comb his hair in preparation for his wedding photo shoot.	მან მთხოვა, რომ მივსულიყავი და საქორწინო ფოტოგადაღებისთვის დავარცხნაში დავხმარებოდი.


A 23-year-old, six-foot-three basketball, particularly Steph Curry, fanatic -- (Laughter) An American kid in dental school ready to take on the world.	23 წლის, 1.90 მ. სიმაღლეში. კალათბურთელი, სტეფ კურის ფანი (სიცილი) ამერიკელი ბიჭი სტომატოლოგიურ სკოლაში მზად არის რომ მსოფლიო დაიპყროს.


When Deah and Yusor have their first dance, I see the love in his eyes, her reciprocated joy, and my emotions begin to overwhelm me.	როცა დეას და იუსორს თავიანთი პირველი ცეკვა ჰქონდათ, მე მის თვალებში სიყვარულს ვხედავდი და მისი მეუღლის საპასუხო სიხარულს, მე კი ემოციებით ავივსე.


I move to the back of the hall and burst into tears.	დარბაზის უკან მივიმალე და ბევრი ვიტირე.


And the second the song finishes playing, he beelines towards me, buries me into his arms and rocks me back and forth.	და როგორც კი მუსიკა შეწყდა ჩემკენ გამოიქცა, ჩამიკრო გულში, და იქეთ-აქეთ მაქანავებდა.


Even in that moment, when everything was so distracting, he was attuned to me.	იმ მომენტშიც კი, როცა უამრავი სხვა საფიქრალი ჰქონდა, მაინც ჩემ გვერდით იდგა.


He cups my face and says, "Suzanne, I am who I am because of you.	სახეზე ხელები მომკიდა და მითხრა: "სუზან, ის ვინც ვარ მე დღეს, შენი დამსახურებაა.


Thank you for everything.	დიდი მადლობა ყველაფრისთვის.


I love you."	მიყვარხარ."


About a month later, I'm back home in North Carolina for a short visit, and on the last evening, I run upstairs to Deah's room, eager to find out how he's feeling being a newly married man.	დაახლოებით ერთი თვის შემდეგ, ცოტა ხნით სახლში დავბრუნდი და წასვლის წინა ღამეს ავირბინე დიას ოთახში, რომ გამეგო თუ როგორია მისი ახალდაქორწინებული ცხოვრება.


With a big boyish smile he says, "I'm so happy. I love her. She's an amazing girl."	ბიჭური ღიმილით მითხრა, "ისეთი ბედნიერი ვარ, მიყვარს.


And she is.	ის საოცარი გოგოა." და ის მართლაც ასეთია.


At just 21, she'd recently been accepted to join Deah at UNC dental school.	ჯერ კიდევ 21 წლის ასაკში დათანხმდა ჩემს ძმას გაჰყოლოდა სტომატოლოგიურ სკოლაში.


She shared his love for basketball, and at her urging, they started their honeymoon off attending their favorite team of the NBA, the LA Lakers.	იგი იზიარებდა ჩემი ძმის კალათბურთისადმი სიყვარულს და ამიტომ თავიანთ თაფლობის თვეში NBA-ის თამაშზე წავიდნენ, რომ მათი საყვარელი გუნდის LA Lakers-ის


I mean, check out that form.	თამაში ენახათ ნახეთ რა ფორმაში ვარ.


(Laughter) I'll never forget that moment sitting there with him -- how free he was in his happiness.	(სიცილი) არასდროს დავივიწყებ ამ მომენტს, როცა ვიჯექი მასთან ერთად. როგორი თავისუფალი იყო თავის ბედნიერებაში.


My littler brother, a basketball-obsessed kid, had become and transformed into an accomplished young man.	ჩემი პატარა ძმა, კალათბურთით გატაცებული პატარა ბიჭი, გადაიქცა და ჩამოყალიბდა ახალგაზრდა კაცად.


He was at the top of his dental school class, and alongside Yusor and Razan, was involved in local and international community service projects dedicated to the homeless and refugees, including a dental relief trip they were planning for Syrian refugees in Turkey.	ის საუკეთესო იყო სტომატოლოგიურ სკოლაში, და იუსორთან და რაზანთან ერთად, ჩართული იყო ადგილობრივ და საერთაშორისო პროექტებში, რომლებიც უსახლკარებისთვის და ლტოლვილებისთვის იყო. ეს მოიცავდა თურქეთში ვიზიტს სირიელი დევნილებისთვის სტომატოლოგიური მომსახურების გასაწევად.


Razan, at just 19, used her creativity as an architectural engineering student to serve those around her, making care packages for the local homeless, among other projects.	რაზანი, რომელიც მხოლოდ 19 წლის იყო, არქიტექტურული ინჟინერიის სტუდენტის კრეატიულობას იყენებდა გარშემომყოფთა დასახმარებლად. სხვა პროექტებთან ერთად, უსახლკაროებისთვის საჭირო ამანათებს ქმნიდა.


That is who they were.	ასეთები იყვნენ.


Standing there that night, I take a deep breath and look at Deah and tell him, "I have never been more proud of you than I am in this moment."	იმ ღამეს, ღრმად ამოვისუნთქე და ვუთხარი დიას, "ასეთი ამაყი არასდროს ვყოფილვარ"


He pulls me into his tall frame, hugs me goodnight, and I leave the next morning without waking him to go back to San Francisco.	ხელები მომხვია და ძილის წინ ჩამეხუტა. მეორე დილას ისე წავედი სან ფრანცისკოში, რომ არც კი გამიღვიძებია.


That is the last time I ever hug him.	ეს იყო ჩვენი ბოლო ჩახუტება.


Ten days later, I'm on call at San Francisco General Hospital when I receive a barrage of vague text messages expressing condolences.	ათი დღის შემდეგ, როცა სან ფრანცისკოს საავადმყოფოში ვმორიგეობდი, უამრავი თანაგრძნობის შეტყობინება მივიღე.


Confused, I call my father, who calmly intones, "There's been a shooting in Deah's neighborhood in Chapel Hill.	დაბნეულმა დავურეკე მამას, რომლიც მეუბნება: "სროლა იყო დიას სამეზობლოში, ჩეპელ ჰილში.


It's on lock-down. That's all we know."	ყველაფერი გადაკეტილია. მხოლოდ ეს ვიცით."


I hang up and quickly Google, "shooting in Chapel Hill."	გავუთიშე და სწრაფად დავგუგლე, "სროლა ჩეპელ ჰილში". ერთი ამოაგდო,


Quote: "Three people were shot in the back of the head and confirmed dead on the scene."	ვციტირებ: "სამ ადამიანს კეფაში ესროლეს და მათი ადგილზე გარდაიცვალება დასტურდება"


Something in me just knows.	რაღაცამ უკვე იცოდა ჩემში.


I fling out of my chair and faint onto the gritty hospital floor, wailing.	წამოვფრინდი სკამიდან და ისტერიკა დამემართა, საავადმყოფოს იატაკზე ვხაოდი


I take the first red-eye out of San Francisco, numb and disoriented.	პირველივე ღამის ფრენა ავიღე, ვერ ვაზროვნებდი.


I walk into my childhood home and faint into my parents' arms, sobbing.	შევედი ჩემი ბავშვობის სახლში და ჩავეკარი მშობლებს ტირილით.


I then run up to Deah's room as I did so many times before, just looking for him, only to find a void that will never be filled.	ავირბინე დიას ოთახში, როგორც ყოველთვის მას ვეძებდი, სიცარიელე დამხვდა, რომელიც აღარასდროს შეივსებოდა.


Investigation and autopsy reports eventually revealed the sequence of events.	გამოძიებამ და აუტოფსიამ დაადგინა მოვლენათა ქრონოლოგია.


Deah had just gotten off the bus from class, Razan was visiting for dinner, already at home with Yusor.	დია გაკვეთილიდან ახალი დაბრუნებული იყო, რაზანი კი ვახშამისთვის ეწვია მათ და უკვე იუსორთან ერთად სახლში იყო.


As they began to eat, they heard a knock on the door.	როცა დაიწყეს ჭამა, კარზე ვიღაცამ დააკაკუნა.


When Deah opened it, their neighbor proceeded to fire multiple shots at him.	დიამ გააღო, მისმა მეზობელმა რამდენჯერმე ესროლა ცეცხლსასროლი იარაღიდან.


According to 911 calls, the girls were heard screaming.	911 ზარის მიხედვით, გოგოების ყვირილი ისმოდა.


The man turned towards the kitchen and fired a single shot into Yusor's hip, immobilizing her.	კაცი სამზარეულოსკენ გაემართა და ერთხელ ბარძაყში ესროლა იუსორს, რამაც ის უმოქმედო დატოვა.


He then approached her from behind, pressed the barrel of his gun against her head, and with a single bullet, lacerated her midbrain.	შემდეგ უკნიდან მივიდა, იარაღი თავზე მიადო, და ერთი ტყვიით ტვინი გაუხვრიტა.


He then turned towards Razan, who was screaming for her life, and, execution-style, with a single bullet to the back of the head, killed her.	შემდეგ რაზანს მიუტრიალდა, რომელიც დანდობას ითხოვდა, ისიც კეფაში ერთი ტყვიით მოკლა.


On his way out, he shot Deah one last time -- a bullet in the mouth -- for a total of eight bullets: two lodged in the head, two in his chest and the rest in his extremities.	როდესაც სახლს ტოვებდა, დიას კიდევ ერთხელ ესროლა, პირში. სულ რვა ტყვია: ორი თავში, ორი გულმკერდში, დანარჩენი კი - კიდურებში.


Deah, Yusor and Razan were executed in a place that was meant to be safe: their home.	დია, იუსორი და რაზანი მოკლეს ისეთ ადგილას, რომელიც უსაფრთხოდ ითვლებოდა, მათ სახლში.


For months, this man had been harassing them: knocking on their door, brandishing his gun on a couple of occasions.	თვეების განმავლობაში ეს კაცი აწუხებდა მათ: აკაკუნებდა კარზე, წინ უტრიელებდა იარაღს.


His Facebook was cluttered with anti-religion posts.	მისი ფეისბუქი სულ ანტი რელიგიური პოსტებით იყო სავსე.


Yusor felt particularly threatened by him.	იუსორს განსაკუთრებით ეშინოდა მისი.


As she was moving in, he told Yusor and her mom that he didn't like the way they looked.	როდესაც ამ სახლში გადადიოდა, მაშინ თქვა, რომ არ მომწონს როგორც ეს კაცი გვიყურებსო.


In response, Yusor's mom told her to be kind to her neighbor, that as he got to know them, he'd see them for who they were.	პასუხად, დედამისმა უთხრა, რომ ზრდილობიანი ყოფილიყო მეზობლებთან, რადგან როცა მათ გაიცნობდნენ, დაინახავდნენ როგორი კარგები იყვნენ.


I guess we've all become so numb to the hatred that we couldn't have ever imagined it turning into fatal violence.	ალბათ ისეთი ურეაქციოები გავხდით სიძულვილის მიმართ, რომ ვერ წარმოვიდგენდით ასეთ სისასტიკეში თუ გადაიზრდებოდა.


The man who murdered my brother turned himself in to the police shortly after the murders, saying he killed three kids, execution-style, over a parking dispute.	კაცმა, რომელმაც ჩემი ძმა მოკლა მკვლელობის ჩადენიდან მალევე თვითონ მივიდა პოლიციაში, აღიარა სამი ახალგაზრდის მკვლელობა, შურისძიება, საპარკინგო ადგილზე კამათის გამო.


The police issued a premature public statement that morning, echoing his claims without bothering to question it or further investigate.	შემდეგ დილას პოლიციამ ადრეული საჯარო განცხადება გააკეთა, რომელიც ზუსტად იმეორებდა ამ კაცის სიტყვებს, კითხვების და გამოძიების გარეშე.


It turns out there was no parking dispute.	სინამდვილეში კი არანაირი პრობლემა პარკინგთან დაკავშირებით არ იყო.


There was no argument.	საერთოდ კამათიც არ ყოფილა.


No violation.	არანაირი დარღვევა,


But the damage was already done.	მაგრამ დეზინფორმაცია უკვე გავრცელებული იყო.


In a 24-hour media cycle, the words "parking dispute" had already become the go-to sound bite.	24 საათის განმავლობაში მედიაში ტრიალებდა სიტყვები: "კამათი პარკინგის გამო".


I sit on my brother's bed and remember his words, the words he gave me so freely and with so much love, "I am who I am because of you."	ვიჯექი ჩემი ძმის ლოგინზე და ვიხსენებდი მის სიტყვებს, სიტყვები, რომელიც ასე თავისფულად, დიდი სიყვარულით მაჩუქა, "შენი დამსახურებით ვარ ასეთი."


That's what it takes for me to climb through my crippling grief and speak out.	ეს მაძლევს იმის ძალას, რომ დარდს მოვერიო და ვილაპარაკო.


I cannot let my family's deaths be diminished to a segment that is barely discussed on local news.	ჩემი ოჯახის წევრების სიკვდილს ვერ გავხდი ისეთ ამბად, რომელიც ახალ ამბებში თითქმის არ განიხილება.


They were murdered by their neighbor because of their faith, because of a piece of cloth they chose to don on their heads, because they were visibly Muslim.	ისინი მოკლეს მეზობელმა თავიანთი რწმენის გამო, ნაჭრის გამო, რომელიც თავზე ჰქონდათ შემოხვეული, რადგან ისინი ვიზუალურად მუსლიმები იყვნენ.


Some of the rage I felt at the time was that if roles were reversed, and an Arab, Muslim or Muslim-appearing person had killed three white American college students execution-style, in their home, what would we have called it?	კიდევ უფრო ვბრაზდებოდი, როცა წარმოვიდგენდი, როლები რომ შეცვლილიყო. არაბს, მუსლიმს, ან მუსლიმური გარეგნობის ადამიანს სამი თეთრკანიანი ამერიკელი კოლეჯის სტუდენტი, რომ მოეკლა, საკუთარ სახლში, რას დაარქმევდნენ?


A terrorist attack.	ტერორისტულ აქტს.


When white men commit acts of violence in the US, they're lone wolves, mentally ill or driven by a parking dispute.	ამერიკაში როცა თეთრკანიანი კაცი დანაშაულს ჩადის, ის მარტოსული მგელია, მენტალურად დაავადებული, ან ვინმემ უბიძგა დანაშაულისკენ.


I know that I have to give my family voice, and I do the only thing I know how: I send a Facebook message to everyone I know in media.	ვიცი, რომ მე ხმა უნდა ავიმაღლო, და ის ერთი რამ გავაკეთო, რაც ვიცი: ყველა ნაცნობს მედიაში ფეისბუქზე შეტყობინება გავუგზვანე.


A couple of hours later, in the midst of a chaotic house overflowing with friends and family, our neighbor Neal comes over, sits down next to my parents and asks, "What can I do?"	რამდენიმე საათის შემდეგ, ქაოტურ სახლში, რომელიც მეგობრებით და ნათესავებით იყო გადატენილი. ჩვენი მეზობელი ნილი მოვიდა, დაუჯდა მშობლებს და ჰკითხა: "რით შემიძლია დაგეხმაროთ?"


Neal had over two decades of experience in journalism, but he makes it clear that he's not there in his capacity as journalist, but as a neighbor who wants to help.	ნილს ოც წლიანი ჟურნალისტური გამოცდილება აქვს, მაგრამ ცხადი იყო, რომ ის არა როგორც ჟურნალისტი, არამედ როგორც მეზობელი, ისე მოვიდა დასახმარებლად.


I ask him what he thinks we should do, given the bombardment of local media interview requests.	მე ვკითხე, მისი აზრით რა უნდა გვექნა, ადგილობრივი მედიის მხრიდან უამრავი ინტერვიუს თხოვნების გათვალისწინებით.


He offers to set up a press conference at a local community center.	მან პრეს-კონფერენციის გამართვა შემოგვთავაზა ადგილობრივი თემის ცენტრში.


Even now I don't have the words to thank him.	ახლაც კი არ მყოფნის სიტყვები, რომ მადლიერება გამოვხატო.


"Just tell me when, and I'll have all the news channels present," he said.	"უბრალოდ მითხარი როდის და ყველა საინფორმაციო არხს მოვიწვევ."


He did for us what we could not do for ourselves in a moment of devastation.	მან გააკეთა ის, რასაც ჩვენ ვერ ვაკეთებდით, ასეთ მძიმე დროს.


I delivered the press statement, still wearing scrubs from the previous night.	ჩავატარე პრეს კონფერენცია, ისევ წინა ღამიდან მოყოლებული ხალათი მეცვა.


And in under 24 hours from the murders, I'm on CNN being interviewed by Anderson Cooper.	და მკლვლელობიდან 24 არ იყო გასული, CNN-დან ანდერსონ კუპერი მართმევს ინტერვიუს.


The following day, major newspapers -- including the New York Times, Chicago Tribune -- published stories about Deah, Yusor and Razan, allowing us to reclaim the narrative and call attention the mainstreaming of anti-Muslim hatred.	შემდეგ დღეს, მთავარი გაზეთები New York Times და Chicago Tribune ჩათვლით, სადაც დაბეჭდეს ისტორიები დიაზე, იუსორსა და რაზანზე, მოგვცეს საშუალება სიმართლე მოგვეყოლა და ყურადღება გაგვემახვილებინა ანტი მუსლიმურ სიძულვილზე.


These days, it feels like Islamophobia is a socially acceptable form of bigotry.	დღევანდელ რეალობაში, ისლამოფობია თითქოს სოციუმში მიღებული დისკრიმინაციის ფორმაა.


We just have to put up with it and smile.	ჩვენ ეს უბრალოდ უნდა ავიტანოთ და გავიღიმოთ.


The nasty stares, the palpable fear when boarding a plane, the random pat downs at airports that happen 99 percent of the time.	ზიზღიანი მზერები, შიში თვითმფრინავში ასვლისას, აეროპორტში უმიზეზო ჩხრეკვები, რომელიც 99% შემთხვევაში ხდება.


It doesn't stop there.	და სულ ეს როდია.


We have politicians reaping political and financial gains off our backs.	პოლიტიკოსები კი ამას პოლიტიკური და ფინანსური მოგებისთვის იყენებენ.


Here in the US, we have presidential candidates like Donald Trump, casually calling to register American Muslims, and ban Muslim immigrants and refugees from entering this country.	აქ, აშშ-ში, დონალდ ტრამპისნაირი პრეზიდენტობის კანდიდატი გვყავს, რომელიც ამერიკელი მუსლიმების რეგისტრაციას ითხოვს, უნდა რომ აკრძალოს მუსლიმების იმიგრაცია და ლტოლვილების შეფარება.