Women enter the workplace at the top, and then at the working class, all the new jobs that are created are the kinds of jobs that wives used to do for free at home.	ქალები იწყებენ სამუშაოს ზედა რგოლებიდან. მუშათა კლასის დონეზე კი, ახალი სამუშაოები, რომელიც იქმნება, არის ისეთი სამუშაო, რომლებსაც ადრე ქალები სახლში, თავისუფალ დროს აკეთებდნენ.


So that's childcare, elder care and food preparation.	ასეთებია ბავშვის მოვლა, მოხუცებულებზე ზრუნვა და საჭმლის მომზადება.


So those are all the jobs that are growing, and those are jobs that women tend to do.	ასეთი სამუშაოების რაოდენობა იმატებს, ეს არის ისეთი სამუშაოები, რომელსაც, როგორც წესი ქალები აკეთებენ.


Now one day it might be that mothers will hire an out-of-work, middle-aged, former steelworker guy to watch their children at home, and that would be good for the men, but that hasn't quite happened yet.	ახლა კი, ისე შეიძლება მოხდეს, რომ დედამ დაიქირაოს უმუშევარი, საშუალო ხნის, ყოფილი ფოლადის მუშა, თავისი ბავშვების მომვლელად. ეს მამაკაცებისთვისაც კარგი იქნება, მაგრამ ეს ჯერ არ მომხდარა.


To see what's going to happen, you can't just look at the workforce that is now, you have to look at our future workforce.	იმისათვის, რომ ვნახოთ - რა მოხდება, მხოლოდ არსებულ შრომის ბაზარზე დაკვირვება არ არის საკმარისი. უნდა შევხედოთ მომავალ შრომის ბაზარსაც.


And here the story is fairly simple.	აქ კი საქმე საკმაოდ მარტივადაა.


Women are getting college degrees at a faster rate than men.	ქალები იღებენ უმაღლეს განათლებას უფრო მაღალი ტემპებით, ვიდრე მამაკაცები.


Why? This is a real mystery.	რატომ? ეს გაუგებარია.


People have asked men, why don't they just go back to college, to community college, say, and retool themselves, learn a new set of skills?	მამაკაცებს ეკითხებიან, რატომ არ აგრძელებენ ისინი განათლებას. მაგალითად პროფსასწავლებლებში, სადაც გადამზადდებიან, მიიღებენ ახალ უნარ-ჩვევებს.


Well it turns out that they're just very uncomfortable doing that.	აღმოჩნდა, რომ ისინი ვერ იღებენ ამ გადაწყვეტილებას.


They're used to thinking of themselves as providers, and they can't seem to build the social networks that allow them to get through college.	ისინი მიჩვეულნი არიან აზრს, რომ უნდა იყონ ოჯახის მარჩენალი, და თან არ შეუძლიათ სოციალური ქსელების ჩამოყალიბება, რაც მათ უმაღლესი განათლების მიღებაში ხელს შეუწყობდა.


So for some reason men just don't end up going back to college.	რატომღაც მამაკაცები უბრალოდ არ აგრძელებენ სწავლას.


And what's even more disturbing is what's happening with younger boys.	კიდევ უფრო შემაშფოთებელია ის, რომ ეს უფრო ახალგაზრდა მამაკაცებს ეხება.


There's been about a decade of research about what people are calling the "boy crisis."	თითქმის ათი წელია მიმდინარეობს კვლევა საკითხზე, რომელსაც ”ბიჭების კრიზისს” უწოდებენ.


Now the boy crisis is this idea that very young boys, for whatever reason, are doing worse in school than very young girls, and people have theories about that.	ამის უკან დგას იდეა, რომ პატარა ბიჭებს, რაღაც მიზეზის გამო სკოლაში უარესი მოსწრება აქვთ, ვიდრე პატარა გოგონებს. ამაზე თეორიები არსებობს.


Is it because we have an excessively verbal curriculum, and little girls are better at that than little boys?	იმიტომ არის ეს, რომ ჩვენ ზედმეტად ვერბალური პროგრამები გვაქვს და ამაში გოგოები ჯობნიან ბიჭებს?


Or that we require kids to sit still too much, and so boys initially feel like failures?	თუ ბავშვებისგან დიდხანს წყნარად ჯდომას მოვითხოვთ, ამიტომ ბიჭები თავის თავს უკვე წაგებულებად აფასებენ?


And some people say it's because, in 9th grade, boys start dropping out of school.	ზოგიერთის აზრით ეს იმიტომ ხდება, რომ მე-9-ე კლასიდან ბიჭები სკოლას თავს ანებებენ.


Because I'm writing a book about all this, I'm still looking into it, so I don't have the answer.	მე ამაზე წიგნს ვწერ და ჯერ კიდევ ვიკვლევ ამ საკითხს, ამიტომ პასუხი არ მაქვს.


But in the mean time, I'm going to call on the worldwide education expert, who's my 10-year-old daughter, Noa, to talk to you about why the boys in her class do worse.	მაგრამ მანამდე მოვიხმობ მსოფლიო განათლების ექსპერტს, ჩემი 10 წლის გოგონას - ნოას. რომ გვითხრას, თუ რატომ ჩამორჩებიან ბიჭები სკოლაში.


(Video) Noa: The girls are obviously smarter.	(ვიდეო) ნოა: გოგოები უფრო ჭკვიანები არიან.


I mean they have much larger vocabulary.	უფრო დიდი ლექსიკა აქვთ.


They learn much faster.	უფრო მალე სწავლობენ.


They are more controlled.	უფრო აკონტროლებენ თავს.


On the board today for losing recess tomorrow, only boys.	ვინ ვერ გავა გარეთ დასვენებაზე?


Hanna Rosin: And why is that?	მარტო ბიჭები. ჰანა როსინი: რატომ?


Noa: Why? They were just not listening to the class while the girls sat there very nicely.	ნოა: რატომ? იმიტომ რომ მასწავლებელს არ უსმენდნენ როცა გოგოები მშვიდად ისხდნენ.


HR: So there you go.	ჰ.რ. : აი ასე.


This whole thesis really came home to me when I went to visit a college in Kansas City -- working-class college.	მთელი ეს თემა მაშინ გავიაზრე, როდესაც კანზას სიტის ერთერთ მუშათა კლასის უნივერსიტეტში ვიყავი სტუმრად.


Certainly, when I was in college, I had certain expectations about my life -- that my husband and I would both work, and that we would equally raise the children.	მე რომ სტუდენტი ვიყავი, ნამდვილად გარკვეული მოლოდინი მქონდა ჩემი ცხოვრების შესახებ - რომ მე და ჩემი მეუღლე ვიმუშავებდით, რომ გავინაწილებდით ბავშვებზე ზრუნვის მოვალეობებს.


But these college girls had a completely different view of their future.	მაგრამ ამ სტუდენტ გოგონებს მომავლის სულ სხვანაირი ხედვა ჰქონდათ.


Basically, the way they said it to me is that they would be working 18 hours a day, that their husband would maybe have a job, but that mostly he would be at home taking care of the kiddies.	მათ მითხრეს, რომ იმუშავებდნენ დღეში 18 საათი, რომ მათ მეუღლეს შეიძლება ჰქონოდა სამუშაო, შეიძლება არა, მაგრამ ისინი იქნებოდნენ სახლში და მიხედავდნენ პატარებს.


And this was kind of a shocker to me.	ეს ცოტა არ იყოს შოკი იყო ჩემთვის.


And then here's my favorite quote from one of the girls: "Men are the new ball and chain."	ეს კი ჩემი საყვარელი ციტატაა ერთერთი გოგონასგან: ”კაცები ჩვენი დროის ბორკილებია”.


(Laughter) Now you laugh, but that quote has kind of a sting to it, right?	(სიცილი) თქვენ გეცინებათ, მაგრამ ეს ციტატა ცოტა მტკივნეულიც არის, არა?


And I think the reason it has a sting is because thousands of years of history don't reverse themselves without a lot of pain, and that's why I talk about us all going through this together.	მტკივნეულია იმიტომ, რომ ათასი წლის ისტორია ტკივილის გარეშე არ იცვლება. ამიტომაც ვლაპარაკო ამ პროცესის ერთად გადალახვაზე.


The night after I talked to these college girls, I also went to a men's group in Kansas, and these were exactly the kind of victims of the manufacturing economy which I spoke to you about earlier.	ამ სტუდენტი გოგონების შემდეგ კანზასში მამაკაცების ჯგუფსაც შევხვდი. წარმოების ეკონომიკის ზუსტად ისეთ მსხვერპლებს, წეღან რომ ვახსენებდი.


They were men who had been contractors, or they had been building houses and they had lost their jobs after the housing boom, and they were in this group because they were failing to pay their child support.	იქ იყვნენ კაცები, რომლებსაც ნამუშევარი ჰქონდათ მუშებად, მშენებლებად, და მშენებლობის ბუმის შემდეგ უმუშევრად დარჩენილიყვნენ და ამ ჯგუფში იყვნენ იმიტომ, რომ ვეღარ იხდიდნენ ალიმენტებს.


And the instructor was up there in the class explaining to them all the ways in which they had lost their identity in this new age.	იქვე იყო ინსტრუქტორი, რომელიც უხსნიდა მათ, თუ როგორ შეიძლებოდა ეპოვნათ დაკარგული იდენტობა ან ახალ დროში.


He was telling them they no longer had any moral authority, that nobody needed them for emotional support anymore, and they were not really the providers.	ის უხსნიდა მათ, რომ მათ აღარ ჰქონდათ მორალური ძალაუფლება, რომ ისინი აღარავის სჭირდება ემოციური მხარდაჭერისათვის, და რომ ისინი აღარც მარჩენალები არიან.


So who were they?	მაშინ ვინღა არიან ისინი?


And this was very disheartening for them.	ეს ყველაფერი მათთვის ძალიან მძიმე აღსაქმელი იყო.


And what he did was he wrote down on the board "$85,000," and he said, "That's her salary," and then he wrote down "$12,000."	ბოლოს მან დაფაზე დაწერა 85,000 დოლარი ”ეს მისი ხელფასია” - თქვა მან. შემდეგ დაწერა 12,000 დოლარი.


"That's your salary.	”ეს თქვენი ხელფასია.


So who's the man now?" he asked them.	აბა, ახლა ვინ არის კაცი?” იკითხა მან.


"Who's the damn man?	”ვინ არის მეთქი კაცი?


She's the man now."	ვინ და ის” - ქალი.


And that really sent a shudder through the room.	და ამან ოთახში ელვასავით გაიარა.


And that's part of the reason I like to talk about this, because I think it can be pretty painful, and we really have to work through it.	ეს ერთერთი მიზეზია იმისა, თუ რატომ მომწონს ამაზე საუბარი. მგონია, რომ საკმაოდ მტკივნეული იქნება და მართლაც სერიოზულად უნდა ვიმუშავოთ ამაზე.


And the other reason it's kind of urgent is because it's not just happening in the U.S.	მეორე მიზეზი, რატომაც უნდა ვიჩქაროთ არის ის, რომ ეს მხოლოდ ამერიკაში არ ხდება.


It's happening all over the world.	ეს მთელს მსოფლიოში ასეა.


In India, poor women are learning English faster than their male counterparts in order to staff the new call centers that are growing in India.	ინდოეთში, მაგალითად. ღარიბი ქალები ინგლისურს მამაკაცებზე უფრო სწრაფად სწავლობენ, რათა იმუშაონ ქოლ ცენტრებში რომლებიც ასე მოხშირდა ინდოეთში.


In China, a lot of the opening up of private entrepreneurship is happening because women are starting businesses, small businesses, faster than men.	ჩინეთში, ბევრმა კერძო ბიზნესი წამოიწყო. ქალები უფრო სწრაფად იწყებენ მცირე ბიზნესებს, ვიდრე მამაკაცები.


And here's my favorite example, which is in South Korea.	და აი, ჩემი საყვარელი მაგალითი - სამხრეთ კორეა.


Over several decades, South Korea built one of the most patriarchal societies we know about.	ათწლეულების მანძილზე სამხრეთ კორეაში იყო ყველაზე უფრო პატრიარქალური საზოგადოება.


They basically enshrined the second-class status of women in the civil code.	მათ, ქალების მეორეხარისხოვანი როლი ფაქტიურად დააკანონეს სამოქალაქო კოდექსში.


And if women failed to birth male children, they were basically treated like domestic servants.	და თუ ქალი ბიჭს არ გააჩენდა, მას ფაქტიურად შინამოსამსახურესავით ექცეოდნენ.


And sometimes family would pray to the spirits to kill off a girl child so they could have a male child.	ზოგჯერ ოჯახი სულებს ლოცვით თხოვდა, მოეკლათ ბავშვი, თუ ის გოგო იყო, რომ ბიჭი შეძენოდათ.


But over the '70s and '80s, the South Korea government decided they wanted to rapidly industrialize, and so what they did was, they started to push women into the workforce.	მაგრამ 70იან და 80იან წლებში სამხრეთ კორეის ხელისუფლებამ გადაწყვიტა სწრაფი ინდუსტრიალიზაცია განეხორციელებინა. ამიტომ ქალები ჩართეს შრომის ბაზარში.


Now they've been asking a question since 1985: "How strongly do you prefer a first-born son?"	ამის შემდეგ, 1985 წლიდან მოყოლებული სვამენ კითხვას, ”რამდენად ანიჭებთ უპირატესობას პირველ ბიჭს”?


And now look at the chart.	და შეხედეთ ამ ცხრილს.


That's from 1985 to 2003.	ეს არის 1985 წლიდან 2003 წლამდე.


How much do you prefer a first-born son?	რამდენად გირჩევნიათ პირველი შვილი ბიჭი იყოს?


So you can see that these economic changes really do have a strong effect on our culture.	ხომ ხედავთ, რომ ამ ეკონომიკურ ცვლილებებს მართლაც დიდი გავლენა აქვთ ჩვენს კულტურაზე.


Now because we haven't fully processed this information, it's kind of coming back to us in our pop culture in these kind of weird and exaggerated ways, where you can see that the stereotypes are changing.	იმიტომ, რომ ჩვენ სრულად არ გაგვიანალიზებია ეს ინფორმაცია, ის რაღაცნაირად გვიბრუნდება პოპ კულტურის საშუალებითაც უცნაური და გაზვიადებული ფორმებით, სადაც ჩანს, რომ სტერეოტიპები იცვლება.


And so we have on the male side what one of my colleagues likes to call the "omega males" popping up, who are the males who are romantically challenged losers who can't find a job.	და მამაკაცების მხარეს, ჩნდება ის, რასაც ჩემი ერთი კოლეგა ”ომეგა მამაკაცს” უწოდებს. ეს არის მამაკაცი, რომელიც რომანტიკის სფეროშიც შეზღუდულია და ვერც სამსახურს შოულობს.


And they come up in lots of different forms.	და ისინი სხვადასხვანაირი ფორმებით გვხვდებიან.


So we have the perpetual adolescent.	ვხვდებით მუდმივ მოზარდს,


We have the charmless misanthrope.	შარმსმოკლებული მისანტროფი.


Then we have our Bud Light guy who's the happy couch potato.	გვყავს ბუდვაიზერის რეკლამის ტიპი, რომელიც ბედნიერად უსაქმურია.


And then here's a shocker: even America's most sexiest man alive, the sexiest man alive gets romantically played these days in a movie.	და აი შოკი: ამერიკის ყველაზე სექსუალური მამაკაციც კი, ცოცხალთაგან ყველაზე სექსუალური მამაკაციც ფილმში რომანტიულ როლს ასრულებს.


And then on the female side, you have the opposite, in which you have these crazy superhero women.	ქალების მხარეს კი საწინააღმდეგოს ვაწყდებით, აქ არიან ეს გაგიჟებული სუპერგმირი ქალები.


You've got Lady Gaga.	ლედი გაგა,


You've got our new James Bond, who's Angelina Jolie.	ანჯელინა ჯოლი - ახალი ჯეიმს ბონდი.


And it's not just for the young, right?	და მარტო ახალგაზრდებში კი არა,


Even Helen Mirren can hold a gun these days.	დღეს, ელენ მირენსაც კი იარაღი უჭირავს.


And so it feels like we have to move from this place where we've got these uber-exaggerated images into something that feels a little more normal.	ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ უნდა მოვცილდეთ აქაურობას, სადაც ეს გადამეტებული სახეებია და რამე ცოტა ნორმალური მოვძებნოთ.


So for a long time in the economic sphere, we've lived with the term "glass ceiling."	ამიტომ, დიდი ხნის მანძილზე, ეკონომიკის სფეროში გვხვდებოდა ტერმინი - შუშის ჭერი.


Now I've never really liked this term.	მე ეს ტერმინი არასოდეს მომწონდა.


For one thing, it puts men and women in a really antagonistic relationship with one another, because the men are these devious tricksters up there who've put up this glass ceiling.	ჯერ ერთი, ის მამაკაცებს და ქალებს ერთმანეთის მიმართ ანტაგონისტურ პოზიციაში აყენებს. იმიტომ რომ კაცები არიან თითქოს რაღაც გაიძვერა მატყუარები, რომლებმაც ეს შუშა დააყენეს.


And we're always below the glass ceiling, the women.	და შუშის ჭერის ქვეშ, ქალები ვართ


And we have a lot of skill and experience, but it's a trick, so how are you supposed to prepare to get through that glass ceiling?	და ბევრი ცოდნა და გამოცდილება გვაქვს, მაგრამ ეს რაღაც ხაფანგია, ამიტომ როგორ უნდა მოემზადო, რომ ეს ჭერი გაარღვიო?


And also, "shattering the glass ceiling" is a terrible phrase.	თანაც შუშის ჭერის ჩამომსხვრევა ხომ საშინელი ფრაზაა.


What crazy person would pop their head through a glass ceiling?	რომელი ნორმალური ადამიანი დაეტაკება თავით შუშის ჭერს?


So the image that I like to think of, instead of glass ceiling, is the high bridge.	ამიტომ, მე შუშის ჭერის ნაცვლად, მინდა ვიფიქრო მაღალ ხიდზე.


It's definitely terrifying to stand at the foot of a high bridge, but it's also pretty exhilarating, because it's beautiful up there, and you're looking out on a beautiful view.	მართლაც საშინელი შეგრძნებაა, როდესაც მაღალი ხიდის დასაწყისში დგახარ. მაგრამ ასევე აღმაფრთოვანებელია, რადგან ზემოდან მშვენიერი ხედია.


And the great thing is there's no trick like with the glass ceiling.	და კარგი ისაა, რომ არავითარი ხაფანგი აქ არ არის.


There's no man or woman standing in the middle about to cut the cables.	არავითარი ქალი ან კაცი, რომელიც შუაში იდგებოდა და თოკებს გადაჭრიდა.


There's no hole in the middle that you're going to fall through.	არც ხვრელი, შუა გზაში, რომ ჩავარდეთ.


And the great thing is that you can take anyone along with you.	და თან ყველაზე კარგი ისაა, რომ შეგიძლიათ, ვინც გინდათ, ის წაიყვანოთ თან.


You can bring your husband along.	წაიყვანოთ თქვენი ქმარი,


You can bring your friends, or your colleagues, or your babysitter to walk along with you.	მეგობრები, კოლეგები, ძიძაც კი, სასეირნოდ მაინც.


And husbands can drag their wives across, if their wives don't feel ready.	და ქმრებს შეუძლიათ ცოლები გადაათრიონ, თუ ცოლები ამისთვის მზად არ არიან.


But the point about the high bridge is that you have to have the confidence to know that you deserve to be on that bridge, that you have all the skills and experience you need in order to walk across the high bridge, but you just have to make the decision to take the first step and do it.	მაგრამ მთავარი აზრი ამ მაღალი ხიდის ისაა, რომ უნდა გქონდეთ საკუთარი თავის რწმენა, და იცოდეთ, რომ თქვენ დამსახურებულად ხართ ამ ხიდზე. რომ თქვენ გაქვთ ყველა ის უნარი და გამოცდილება, რომელიც მაღალი ხიდის გადასალახად გჭირდებათ. თქვენ უბრალოდ უნდა გადაწყვიტოთ, გადადგათ პირველი ნაბიჯები.


Thanks very much.	დიდი მადლობა


(Applause)	(ტაში)


So for any of us in this room today, let's start out by admitting we're lucky.	ყველა ჩვენგანმა, ვინც დღეს აქ ვიმყოფებით დასაწყისშივე უნდა აღვნიშნოთ, რომ იღბლიანები ვართ


We don't live in the world our mothers lived in, our grandmothers lived in, where career choices for women were so limited.	რადგან ჩვენ არ ვცხოვრობთ იმ ეპოქაში, რომელშიც ჩვენი დედები და ბებიები ცხოვრობდნენ და სადაც კარიერული არჩევანი ქალებისთვის იყო შეზღუდული


And if you're in this room today, most of us grew up in a world where we have basic civil rights, and amazingly, we still live in a world where some women don't have them.	და თუ დღეს თქვენ ამ ოთახში იმყოფებით, უმეტესობა ალბათ გაიზარდა იმ სამყაროში სადაც გვქონდა ძირითადი სამოქალაქო უფლებები და გასაოცარია, მაგრამ ჩვენ ახლაც ისეთ სამყაროში ვცხოვრობთ სადაც ქალებს ჯერ კიდევ არ გააჩნიათ ისინი.


But all that aside, we still have a problem, and it's a real problem.	მაგრამ ეს ყველაფერი გვერდით გადავდოთ, ჩვენ მაინც გვაქვს სხვა პრობლემები უფრო სერიოზული პრობლემები


And the problem is this: Women are not making it to the top of any profession anywhere in the world.	და მათგან ერთი ყველაზე საგანგაშო ისაა, რომ ხშირ შემთხვევაში ქალები არ აღწევენ უმაღლეს პროფესიულ საფეხურებს მსოფლიოში.


The numbers tell the story quite clearly.	ციფრები უფრო უკეთ მოგვითხრობენ ამის შესახებ:


190 heads of state -- nine are women.	190 სახელმწიფო მმართველიდან მხოლოდ 9 არის ქალი.


Of all the people in parliament in the world, 13 percent are women.	მსოფლიოს პარლამენტებში – დეპუტატების სრული რაოდენობის მხოლოდ 13 % ია ქალი.


In the corporate sector, women at the top, C-level jobs, board seats -- tops out at 15, 16 percent.	კორპორატიულ სექტორში ქალები ტოპ პოზიციებზე უმაღლეს რანგის თანამდებობებზე და გადაწყვეტილების მიმღებ პოზიციებზე მხოლოდ 15, 16 % -ს შეადგენენ.


The numbers have not moved since 2002 and are going in the wrong direction.	ეს რიცხვები არ შეცვლილა 2002 წლის შემდეგ და სამწუხაროდ არასწორი მიმართულებით მიდის.


And even in the non-profit world, a world we sometimes think of as being led by more women, women at the top: 20 percent.	თუნდაც არაკომერციულ სამყაროში სამყაროში, რომელზეც ზოგჯერ ვფიქრობთ, რომ ქალების მიერ არის მართული, ქალების მხოლოდ 20 %–ია უმაღლეს პოზიციებზე.


We also have another problem, which is that women face harder choices between professional success and personal fulfillment.	ჩვენ ასევე სხვა პრობლემის წინაშეც ვდგავართ, ქალებს ურთულესი არჩევანის გაკეთება უხდებათ პროფესიულ წარმატებასა და პირად ბედნიერებას შორის.


A recent study in the U.S. showed that, of married senior managers, two-thirds of the married men had children and only one-third of the married women had children.	უახლესმა კვლევებმა აშშ–ში აჩვენა რომ დაქორწინებული მენეჯერების კაცების 2/3–ს ჰყავდათ შვილები და ქალების მხოლოდ 1/3–ს.


A couple of years ago, I was in New York, and I was pitching a deal, and I was in one of those fancy New York private equity offices you can picture.	რამდენიმე წლის წინ მე ვიყავი ნიუ-იორკში და ვდებდი გარიგებას და ვიყავი ერთ-ერთ მდიდრულ ნიუ-იორკულ კერძო ოფისში წარმოიდგინეთ. ვიმყოფები შეხვედრაზე – დაახლოებით 3 საათი მიმდინარეობს -


And I'm in the meeting -- it's about a three-hour meeting -- and two hours in, there needs to be that bio break, and everyone stands up, and the partner running the meeting starts looking really embarrassed.	და როცა 2 საათი გავიდა, მოვიდა შესვენების დრო და ყველა დგება, პარტნიორი, ვისაც შეხვედრა მიყავს ძალიან შეცბუნებული ჩანს


And I realized he doesn't know where the women's room is in his office.	და მე შევნიშნე, რომ მან არც კი იცის ქალთა საპირფარეშო სად მდებარეობს


So I start looking around for moving boxes, figuring they just moved in, but I don't see any.	და დავუწყე გადამზიდ ყუთებს ძებნა, ვიმედოვნებდი, რომ ისინი ახალი გადმოსულები იყვნენ, თუმცა ვერაფერი ვიპოვე


And so I said, "Did you just move into this office?"	და ვკითხე: "თქვენ ეხლახან გადმოხვედით ამ ოფისში?"


And he said, "No, we've been here about a year."	და მან მითხრა : "ჩვენ აქ უკვე წელიწადზე მეტია, რაც ვმუშაობთ"


And I said, "Are you telling me that I am the only woman to have pitched a deal in this office in a year?"	თქვენ გინდათ მითხრათ, რომ მე ვარ პირველი ქალი, რომელმაც წლის განმავლობაში თქვენთან დადო გარიგება?


And he looked at me, and he said, "Yeah. Or maybe you're the only one who had to go to the bathroom."	მან შემომხედა და მითხრა "ალბათ, ან იქნებ თქვენ ხართ ის ვინც მოითხოვა ქალთა საპირფარეშოში შესვლა"


(Laughter) So the question is, how are we going to fix this?	(სიცილი) შეკითხვა კი ასეთია: როგორ ვაპირებთ ამის გამოსწორებას?


How do we change these numbers at the top?	როგორ ვაპირებთ რომ ეს ციფრები შევცვალოთ?


How do we make this different?	როგორ უნდა შევცვალოთ?


I want to start out by saying, I talk about this -- about keeping women in the workforce -- because I really think that's the answer.	მე მინდა დავიწყო, სწორედ ამაზე მსურს საუბარი - თუ როგორ შევინარჩუნოთ ქალები სამსახურში - რადგან მე ვიქრობ, რომ პასუხი სწორედ ესაა.


In the high-income part of our workforce, in the people who end up at the top -- Fortune 500 CEO jobs, or the equivalent in other industries -- the problem, I am convinced, is that women are dropping out.	ყველაზე მაღალშემოსავლიან პერსონალს შორის ადამიანებს შორის, რომლებიც აღწევენ მწვერვალს - Fortune 500, გენერალური დირექტორი, - ან მათ ანალოგიებს სხვა დარგებში - დარწმუნებული ვარ, პრობლემა ისაა, რომ ქალები ტოვებენ სამსახურს.


Now people talk about this a lot, and they talk about things like flextime and mentoring and programs companies should have to train women.	ხალხი ამაზე ბევრს საუბრობს: საუბრობენ დროის შეთავსებაზე და მენტორობაზე, კომპანიები მუშაობენ ახალ პროგრამებზე,


I want to talk about none of that today, even though that's all really important.	მაგრამ დღეს ამაზე საუბარს არ ვაპირებ - მიუხედავად იმისა, რომ ეს ძალიან მნიშვნელოვანია.


Today I want to focus on what we can do as individuals.	დღეს მე ყურადღებას მივმართავ იმისკენ თუ რა შეგვიძლია ჩვენ თვითონ გავაკეთოთ პრობლემის გამოსასწორებლად.


What are the messages we need to tell ourselves?	რა რჩევა უნდა მივცეთ საკუთარ თავს?


What are the messages we tell the women that work with and for us?	რა რჩევას ვაძლევთ ქალებს, რომლებიც მუშაობენ ჩვენთან და ჩვენთვის?


What are the messages we tell our daughters?	რა რჩევები უნდა მივცეთ ჩვენს ქალიშვილებს?


Now, at the outset, I want to be very clear that this speech comes with no judgments.	დასაწყისშივე მინდა დავაზუსტო, რომ ჩემი ეს გამოსვლა არ არის დასკვნა.


I don't have the right answer.	მე არ მაქვს სწორი პასუხი.


I don't even have it for myself.	ჩემთვისაც კი არ მაქვს.


I left San Francisco, where I live, on Monday, and I was getting on the plane for this conference.	მე დავტოვე სან ფრანცისკო(სადაც ვცხოვრობ) ორშაბათს და მოვფრინავდი ამ კონფერენციაზე.


And my daughter, who's three, when I dropped her off at preschool, did that whole hugging-the-leg, crying, "Mommy, don't get on the plane" thing.	და როდესაც ჩემი სამი წლის ქალიშვილი დავტოვე საბაშვო ბაღთან მეხვეოდა და ტიროდა - დედა არ წახვიდე -


This is hard. I feel guilty sometimes.	ეს რთულია, ხშირად თავს დამნაშავედ ვგრძნობ.


I know no women, whether they're at home or whether they're in the workforce, who don't feel that sometimes.	მე არ ვიცნობ ქალს - სახლში არიან ისინი თუ სამსახურში - ვინც არ განიცდის ხოლმე იმავეს.


So I'm not saying that staying in the workforce is the right thing for everyone.	მე არ ვამბობ, რომ სამსახურში დარჩენა ყველასთვის სწორი გამოსავალია


My talk today is about what the messages are if you do want to stay in the workforce, and I think there are three.	მაგრამ ჩემი დღევანდელი გამოსვლა არის რცევები მათთვის, ვისაც სურთ სამსახურში დარჩენა. სულ სამი რჩევაა:


One, sit at the table.	1. მიუსხედით მაგიდას


Two, make your partner a real partner.	2. გახადეთ თქვენი პარტნიორი ნამდვილი პარტნიორი.


And three, don't leave before you leave.	3. მენტალურად არ წახვიდეთ იქამდე, სანამ წახვალთ.


Number one: sit at the table.	პირველი რჩევა: დასხედით მაგიდასთან. რამდენიმე კვირის წინ Facebook-ში


Just a couple weeks ago at Facebook, we hosted a very senior government official, and he came in to meet with senior execs from around Silicon Valley.	ვუმასპინძლეთ ერთ მაღალჩინოსანს მთავრობიდან ის მოვიდა რომ შეხვედროდა მმართველ წრეს Sillicon Valley-დან.


And everyone kind of sat at the table.	ყველანი მიუსხდნენ მაგიდას.


He had these two women who were traveling with him pretty senior in his department, and I kind of said to them, "Sit at the table. Come on, sit at the table," and they sat on the side of the room.	შემდეგ შემოგვიერთდა ორი ქალბატონი, რომლებიც მას ახლდნენ რომელებსაც ასევე საკმაოდ მაღალი თანამდებობები ჰქონდათ. და მე ვუთხარი მათ: "დასხედით, დაბრძანდით მაგიდასთან" ისინი კი ოთახის სხვა მხარეს დასხდნენ.


When I was in college, my senior year, I took a course called European Intellectual History.	როდესაც კოლეჯში ვსწავლობდი ევროპული ინტელექტუალიზმის ისტორიის კურსს გავდიოდი


Don't you love that kind of thing from college?	არ გიყვართ მსგავსი რაღაც კოლეჯიდან?


I wish I could do that now.	ნეტა შემეძლოს ისევ მსგავსის გაკეთება


And I took it with my roommate, Carrie, who was then a brilliant literary student -- and went on to be a brilliant literary scholar -- and my brother -- smart guy, but a water-polo-playing pre-med, who was a sophomore.	და კურსი ავიღე ჩემს ოთახის მეგობარ ქერისთან ერთად რომელიც იყო ბრწყინვალე, განათლებული სტუდენტი შემდეგ კი ბრწყინვალე მეცნიერი გახდა - და ჩემს ძმასთან ერთად, ის ჭკვიანი ბიჭი იყო, მომავალი ექიმი, რომელიც წყლის პოლოს თამაშის მეტს არაფერს აკეთებდა. და იყო მეორეკურსელი.


The three of us take this class together.	ჩვენ სამნი ერთად დავდიოდით ამ კურსზე.


And then Carrie reads all the books in the original Greek and Latin, goes to all the lectures.	ქერი კითხულობდა ყველა წიგნს ბერძნულ და ლათინურ ორიგინალში ესწრებოდა ყველა ლექციას.


I read all the books in English and go to most of the lectures.	მე ვკითხულობდი ყველა წიგნს ინგლისურად დავდიოდი უმეტესობა ლექციებზე.


My brother is kind of busy.	ჩემი ძმა კი დაკავებული იყო -


He reads one book of 12 and goes to a couple of lectures, marches himself up to our room a couple days before the exam to get himself tutored.	მან 12 დან მხოლოდ ერთი წიგნი წაიკითხა და რამდენიმე ლექციას დაესწრო. გამოცდამდე რამდენიმე დღით ადრე მოგვაკითხა ოთახში, რომ დავხმარებოდით მომზადებაში.


The three of us go to the exam together, and we sit down.	სამივე მივდივართ გამოცდაზე ერთად, და ვსხდებით


And we sit there for three hours -- and our little blue notebooks -- yes, I'm that old.	გამოცდა სამი საათი გრძელდება თან გვაქვს ჩვენი პატარა ცისფერი რვეულები – დიახ, სწორედ ის დროა..


We walk out, we look at each other, and we say, "How did you do?"	გამოცდიდან გამოვდივართ თუ არა ვეკითხებით: რა ქენი?


And Carrie says, "Boy, I feel like I didn't really draw out the main point on the Hegelian dialectic."	ქერი ამბობს: "მგონი კარგად ვერ აღვწერე ძირითადი საკითხი ჰეგელის დიალექტიკაში"


And I say, "God, I really wish I had really connected John Locke's theory of property with the philosophers that follow."	მე ვამბობ: " ნეტა კარგად დამეკავშირებინა ჯონ ლოკის თეორია საკუთრებაზე, შემდგომ ფილოსოფოსებთან".


And my brother says, "I got the top grade in the class."	ჩემი ძმა კი ამბობს "ჯგუფში საუკეთესო ქულა ჩემია".


(Laughter) "You got the top grade in the class?	"შენ მიიღებ ჯგუფში საუკეთესო ქულას?


You don't know anything."	შენ ხომ არაფერი იცი".


(Laughter) The problem with these stories is that they show what the data shows: women systematically underestimate their own abilities.	პრობლემა ამ ისტორიებში არის ის რასაც მონაცემები აჩვენებენ: ქალები სისტემატურად სათანადოდ ვერ აფასებენ თავიანთ შესაძლებლობებს.


If you test men and women, and you ask them questions on totally objective criteria like GPAs, men get it wrong slightly high, and women get it wrong slightly low.	თუ ქალებს და კაცებს ჩაუტარებთ ტესტს და შეეკითხებით ისეთ კრიტეტიუმზე როგორიცაა GPA კაცები იღებენ ძალიან მაღალს ხოლო ქალები შედარებით დაბალს.


Women do not negotiate for themselves in the workforce.	ქალები არ იცავენ საკუთარ ინტერესებს, შეხედულებებს სამსახურში.


A study in the last two years of people entering the workforce out of college showed that 57 percent of boys entering, or men, I guess, are negotiating their first salary, and only seven percent of women.	და უკანასკნელი ორი წლის კვლევა ადამიანებს შორის, რომლების კოლეჯის დამთავრებისთანავე იწყებენ სამსახურს - აჩვენებს, რომ ასეთი ბიჭების 57% ან კაცების, ალბათ, გასაუბრებაზე პირველად განიხილავებ ხელფასის ოდენობას იმავეს ქალების მხოლოდ 7% აკეთებს.


And most importantly, men attribute their success to themselves, and women attribute it to other external factors.	და კიდევ ერთი რაც ასევე მნიშვნელოვანია - კაცები წარმატებას მხოლოდ თავიანთ თავს აწერენ, და ქალები კი საკუთარ წარმატებას სხვა ფაქტორებს მიაწერენ.


If you ask men why they did a good job, they'll say, "I'm awesome.	თუ კაცს შეეკითხებით როგორ შეასრულა საქმე ასე კარგად, გიპასუხებთ: "მე მაგარი ვარ"


Obviously. Why are you even asking?"	რა თქმა უნდა, საერთოდ რა კითხვაა?


If you ask women why they did a good job, what they'll say is someone helped them, they got lucky, they worked really hard.	ხოლო როდესაც ქალს შეეკითხებით როგორ მოახერხა სამუშაოს შესრულება გიპასუხებთ, რომ მას დაეხმარნენ, გაუმართლათ, ან რომ კარგად შრომობდნენ და იმიტომ.


Why does this matter?	რატომაა ეს მნიშვნელოვანი?


Boy, it matters a lot.	ამას აქვს დიდი მნიშვნელობა


Because no one gets to the corner office by sitting on the side, not at the table, and no one gets the promotion if they don't think they deserve their success, or they don't even understand their own success.	იმიტომ რომ ვერავინ იღებს ოფისის კუთხეს სადღაც სხვა მხარეს მოშორებით, და არა მაგიდასთან ჯდომით და ვერავინ იღებს დაწინაურებას თუ თვითონ არ ფიქრობს, რომ იმსახურებს ამ წარმატებას ან თუ მას არ ესმის თავსი წარმატების მნიშვნელობა.


I wish the answer were easy.	ნეტა პასუხი ასეთი მარტივი იყოს.


I wish I could go tell all the young women I work for, these fabulous women, "Believe in yourself and negotiate for yourself.	ნეტა შემეძლოს გავიდე და ვუთხრა ყველა ახალგაზრდა ქალბატონს ყველა შესანიშნავ ქალბატონს "გჯეროდეთ საკუთარი თავის და იბრძოლეთ თქვენი თავისთვის


Own your own success."	უხელმძღვანელეთ საკუთარ წარმატებას"


I wish I could tell that to my daughter.	ნეტა შემეძლოს, რომ ვუთხრა ეს ჩემს ქალიშვილს


But it's not that simple.	მაგრამ ეს არც ისე მარტივია.


Because what the data shows, above all else, is one thing, which is that success and likeability are positively correlated for men and negatively correlated for women.	იმიტომ, რომ მონაცემები ერთ რამეს აჩვენებს - წარმატება და მოწონება დადებითადაა განაწილებული კაცების მიმართ და ნეგატიურად ქალების მიმართ.


And everyone's nodding, because we all know this to be true.	და ყველა თავს ხრის თანხმობის ნიშნად, რადგან ყველამ ვიცით, რომ ეს სიმართლეა.


There's a really good study that shows this really well.	არის ძალიან კარგი კვლევა, რომელიც კარგად აჩვენებს ამას -


There's a famous Harvard Business School study on a woman named Heidi Roizen.	ეს არის ცნობილი ჰარვარდის ბიზნეს სკოლის კვლევა ქალზე, სახელად ჰეიდი როიზენი.


And she's an operator in a company in Silicon Valley, and she uses her contacts to become a very successful venture capitalist.	და ის ერთ-ერთი მმართველია კომპანიაში Sillicon Valley და ის იყენებს კონტაქტებს რათა გახდეს წარმატებული ინვესტორი.


In 2002 -- not so long ago -- a professor who was then at Columbia University took that case and made it [Howard] Roizen.	2002 ში, არც ისე დიდი ხნის წინ კოლუმბიის უნივერსიტეტში ერთმა პროფესორმა მან დაარქვა ამ საქმეს ჰოვარდ როიზენი.


And he gave the case out, both of them, to two groups of students.	და დაურიგა ყველა სტუდენტს სტუდენტების ორ ჯგუფს


He changed exactly one word: "Heidi" to "Howard."	მან მხოლოდ ერთი სიტყვა შეცვალა: ჰეიდი – ჰოვარდით


But that one word made a really big difference.	და სწორედ ამ ერთმა სიტყვამ გამოიწვია დიდი განსხვავება.


He then surveyed the students, and the good news was the students, both men and women, thought Heidi and Howard were equally competent, and that's good.	ის იკვლევდა სტუდენტებს და კარგი ამბავი ისაა, რომ ორივე სქესის სტუდენტებმა ჰეიდიც და ჰოვარდიც თანაბრად კომპეტენტურებად მიიჩნიეს და ეს კარგია.


The bad news was that everyone liked Howard.	ხოლო ცუდი კი ისაა, რომ ყველას ჰოვარდი მოეწონა.


He's a great guy. You want to work for him.	ის ძალიან კარგი ტიპია. და შენ გინდა მისთვის მუშაობა.


You want to spend the day fishing with him.	და შენ გინდა გაატარო დღე მასთან ერთად სათევზაოდ.


But Heidi? Not so sure.	მაგრამ ჰეიდი? არ ხარ დარწმუნებული.


She's a little out for herself. She's a little political.	ის თითქოს გადამეტებულია, ცოტათი პოლიტიკური.


You're not sure you'd want to work for her.	და არ ხარ დარწმუნებული, რომ მასთან იმუშავებდი.


This is the complication.	სწორედ ეს არის სირთულე.


We have to tell our daughters and our colleagues, we have to tell ourselves to believe we got the A, to reach for the promotion, to sit at the table, and we have to do it in a world where, for them, there are sacrifices they will make for that, even though for their brothers, there are not.	ჩვენ უნდა ვუთხრათ ქალიშვილებს და კოლეგებს, ჩვენ უნდა დავიჯეროთ, რომ მივიღეთ უმაღლესი შეფასება –A და მივაღწიეთ დაწინაურებას და მაგიდასთან დასხდომას. და ჩვენ ეს უნდა გავაკეთოთ მთელ მსოფლიოში, ყველგან, სადაც ქალებს უწევთ მსხვერპლის გაღება, რომ დააწინაურონ, მიუხედავად იმისა, რომ მათ ძმებს არ მოუწევთ ამის გაკეთება.


The saddest thing about all of this is that it's really hard to remember this.	ყველაზე სამწუხარო ისაა, რომ ეს ძნელად გასახსენებელია.


And I'm about to tell a story which is truly embarrassing for me, but I think important.	ახლა მსურს მოგიყვეთ ისტორია, რომლის გამოც ძალიან მრცხვენია - მაგრამ მნიშვნელოვანია.


I gave this talk at Facebook not so long ago to about 100 employees, and a couple hours later, there was a young woman who works there sitting outside my little desk, and she wanted to talk to me.	ეს მოხსენება მქონდა Facebook-ში არც ისე დიდი ხნის წინ დაახლოებით 100–მდე თანამშრომელთან, და რამდენიმე საათის შემდეგ, იქვე იყო ერთი ახალგაზრდა ქალბატონი, რომელიც იქ მუშაობს და იჯდა ჩემი პატარა მაგიდისგან მოშორებით და მითხრა, რომ საუბარი სურდა ჩემთან


I said, okay, and she sat down, and we talked.	კარგი – ვუთხარი მე, ის დაჯდა და ჩვენ ვისაუბრეთ.


And she said, "I learned something today.	მან მითხრა– "დღეს მე რაღაც ვისწავლე


I learned that I need to keep my hand up."	ვისწავლე, რომ ხელი ზემოთ უნდა მეჭიროს" რას გულისხმობთ?


"What do you mean?"	– ვკითხე მე


She said, "You're giving this talk, and you said you would take two more questions.	მან თქვა – "როდესაც თქვენ საუბრობდით და თქვით, რომ კიდევ ორ შეკითხვას უპასუხებდით,


I had my hand up with many other people, and you took two more questions.	და მე მქონდა ხელი აწეული სხვებთან ერთად, და თქვენ უპასუხეთ კიდევ ორი შეკითხვას შემდეგ მე ხელი დავწიე, და შევნიშნე რომ ყველა ქალმა დაწია ხელი


I put my hand down, and I noticed all the women did the same, and then you took more questions, only from the men."	და შემდეგ თქვენ კიდევ ორ შეკითხვას უპასუხეთ და ისიც მხოლოდ კაცებისგან" მე გავიფიქრე:


And I thought to myself, "Wow, if it's me -- who cares about this, obviously -- giving this talk -- and during this talk, I can't even notice that the men's hands are still raised, and the women's hands are still raised, how good are we as managers of our companies and our organizations at seeing that the men are reaching for opportunities more than women?"	ნუთუ ეს მე ვარ? ის, ვინც ამ საკითხზე ღელავს და საუბრისას ვერც კი შევამჩნიე, რომ კაცებს ხელი ისევ აწეული ჰქონდათ და ქალებსაც ჰქონდათ ხელი აწეული, რამდენად კარგები ვართ ჩვენ, როგორც კომპანიის ან ორგანიზაციის მმართველები, როცა ვხედავთ, რომ კაცები უფრო ხშირად აღწევენ მიზნებს ვიდრე ქალები?


We've got to get women to sit at the table.	ჩვენ უნდა მოვახერხოთ და დავსვათ ქალები მაგიდასთან.


(Cheers) (Applause) Message number two: Make your partner a real partner.	(აპლოდისმენტები) მეორე რჩევა: გახადეთ თქვენი პარტნიორი ნამდვილი პარტნიორი.


I've become convinced that we've made more progress in the workforce than we have in the home.	მე დავრწმუნდი, რომ უფრო მეტ პროგრესს ჩვენ სამსახურში ვაღწევთ, ვიდრე სახლში.


The data shows this very clearly.	ამას მონაცემების ადასტურებენ.


If a woman and a man work full-time and have a child, the woman does twice the amount of housework the man does, and the woman does three times the amount of childcare the man does.	თუ ქალი და კაცი მუშაობს სრულ განაკვეთზე და ჰყავთ შვილი, ქალი ორჯერ მეტ საშინაო საქმეს აკეთებს, ვიდრე კაცი და ქალი სამჯერ მეტად ზრუნავს ბავშვზე, ვიდრე კაცი.


So she's got three jobs or two jobs, and he's got one.	ასე რომ ქალს აქვს სამი ან ორი საქმე, კაცს კი მხოლოდ ერთი.


Who do you think drops out when someone needs to be home more?	და თქვენი აზრით ვინ მიატოვებს სამსახურს როდესაც რომელიმე სახლშია მეტად საჭირო?


The causes of this are really complicated, and I don't have time to go into them.	ამის მიზეზები ძალიან ჩახლართულია, და მე დროც არ მაქვს მათი მიმოხილვისთვის.


And I don't think Sunday football-watching and general laziness is the cause.	არამგონია, კვირა დღეს ფეხბურთის ყურება და უბრალოდ ზარმაცობა იყოს მიზეზი.


I think the cause is more complicated.	ვფიქრობ, რომ მიზეზები უფრო რთულია.


I think, as a society, we put more pressure on our boys to succeed than we do on our girls.	ვფიქრობ, რომ როგორც საზოგადოება ჩვენ უფრო დიდ ზეწოლას ვახდენთ ბიჭებზე, რომ წარმატებულნი იყვნენ, ვიდრე გოგონებზე.


I know men that stay home and work in the home to support wives with careers, and it's hard.	მე ვიცი მამაკაცები, რომლებიც რჩებიან სახლში და საშინაო საქმეებს აკეთებენ, რათა დაეხმარნონ ცოლებს კარიერულ წინსვლაში და ეს ძნელია. როდესაც მე მივდივარ საბავშვო ცენტრში


When I go to the Mommy-and-Me stuff and I see the father there, I notice that the other mommies don't play with him.	და ვხედავ იქ მამას, ვამჩნევ, რომ სხვა დედები არ ურთიერთობენ მასთან.


And that's a problem, because we have to make it as important a job, because it's the hardest job in the world to work inside the home, for people of both genders, if we're going to even things out and let women stay in the workforce.	და ეს პრობლემაა, რადგან ჩვენ უნდა ვაღიაროთ, რომ ეს ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც სამსახური - რადგან საშინაო საქმეები მსოფლიოში ყველაზე რთული სამსახურია - ორივე სქესის ადამიანებისთვის, თუ ჩვენ გვსურს გავათანაბროთ მდგომარეობა და მივცეთ ქალებს საშუალება გააგრძელონ კარიერა.


(Applause) Studies show that households with equal earning and equal responsibility also have half the divorce rate.	(აპლოდისმენტები) კვლევები აჩვენებენ, რომ წყვილები თანაბარი შემოსავლით და თანაბარი პასუხისმგებლობით ორჯერ უფრო იშვიათად განქორწინდებიან.


And if that wasn't good enough motivation for everyone out there, they also have more -- how shall I say this on this stage?	და თუ ამან საკმარისად ვერ დაგარწმუნათ, კიდევ არსებობს ერთი რამ როგორ ვთქვა ეს სცენაზე?


They know each other more in the biblical sense as well.	ისინი უკეთ იცნობენ ერთმანეთს ბიბლიური მნიშვნელობითაც.


(Cheers) Message number three: Don't leave before you leave.	(გამამხნევებელი შეძახილები) მესამე რჩევა: არ წახვიდეთ მანამ, სანამ რეალურად წახვალთ.


I think there's a really deep irony to the fact that actions women are taking -- and I see this all the time -- with the objective of staying in the workforce actually lead to their eventually leaving.	ვფიქრობ, ძალიან ღრმა ირონიაა იმ მოქმედებებში, რასაც ქალბატონები აკეთებენ - და მე ამას ვხედავ ყოველდღე -- სამსახურში დარჩენის მიზნით, საბოლოოდ მისი დატოვებისკენ მიდიან.


Here's what happens: We're all busy. Everyone's busy. A woman's busy.	აი რა ხდება: ყველანი დაკავებულნი ვართ, ყველა დაკავებულია, ქალიც დაკავებულია.


And she starts thinking about having a child, and from the moment she starts thinking about having a child, she starts thinking about making room for that child.	და ის იწყებს ფიქრს შვილის ყოლაზე, და როგორც კი იწყებს ფიქრს შვილის ყოლაზე, იწყებს ფიქრს იმაზე, თუ როგორ მოაწყობს ბავშვის ოთახს.


"How am I going to fit this into everything else I'm doing?"	"როგორ უნდა შევათავსო ეს ყველაფერი იმასთან, რასაც ვაკეთებ?"


And literally from that moment, she doesn't raise her hand anymore, she doesn't look for a promotion, she doesn't take on the new project, she doesn't say, "Me. I want to do that."	და სწორედ იმ მომენტიდან, ის ხელს აღარ იწევს, აღარ ეძებს დაწინაურებას, აღარ ერთვება ახალ პროექტებში, აღარ ამბობს: ''მე. მე მსურს ამის გაკეთება."


She starts leaning back.	ის იწყებს უკან დახევას.


The problem is that -- let's say she got pregnant that day, that day -- nine months of pregnancy, three months of maternity leave, six months to catch your breath -- Fast-forward two years, more often -- and as I've seen it -- women start thinking about this way earlier -- when they get engaged, or married, when they start thinking about having a child, which can take a long time.	პრობლემა კი ისაა-- ვთქვათ, იმავე დღეს დაორსულდა - ფეხმძიმობის 9 თვე, 3 თვე ჩვილის მოვლა, 6 თვე, რომ ცოტა სული მოითქვა, უხეშად რომ ვთქვათ, სულ 2 წელს წაიღებ ეს. მაგრამ ყველაზე ხშირად - ეს თავად მინახავს - ქალები ამაზე ფიქრს გაცილებით ადრე იწყებენ -- როდესაც დაინიშნებიან, ან დაქორწინდებიან, როდესაც ბავშვის ყოლაზე იწყებენ ფიქრს, რასაც ძალიან დიდი დრო მიაქვს. ერთი ქალი მოვიდა ამ საკითხთან დაკავშირებით.


She looked a little young.	როდესაც შევხედე მას, საკმაოდ ახალგაზრდა ჩანდა.


And I said, "So are you and your husband thinking about having a baby?"	მე ვკითხე: "შენ და შენი ქმარი ფიქრობთ შვილის ყოლაზე?"


And she said, "Oh no, I'm not married."	მან მიპასუხა: "ო არა, მე არ ვარ გათხოვილი".


She didn't even have a boyfriend.	მას ბოიფრენდიც კი არ ჰყავდა.


(Laughter) I said, "You're thinking about this just way too early."	მე ვუთხარი "შენ ამაზე ძალიან ადრე ფიქრობ".


But the point is that what happens once you start kind of quietly leaning back?	მაგრამ სწორედ ისაა საინტერესო თუ რა ხდება, როდესაც თქვენ ნელ-ნელა პოზიციებს თმობთ.


Everyone who's been through this -- and I'm here to tell you, once you have a child at home, your job better be really good to go back, because it's hard to leave that kid at home.	ყველას უფიქრია ამაზე -- მინდა გითხრათ, რომ როდესაც შვილი გეყოლებათ, თქვენი სამსახური ძალიან კარგი უნდა იყოს, რომ დაბრუნდეთ, რადგან ძალიან რთულია ბავშვის სახლში დატოვება -- თქვენი სამსახური საინტერესო უნდა იყოს.


Your job needs to be challenging.	ის უნდა ამართლებდეს თქვენს ქცევას, გაჯილდოვებდეთ.


You need to feel like you're making a difference.	თქვენ უნდა გრძნობდეთ, რომ რაღაცას ცვლით.


And if two years ago you didn't take a promotion and some guy next to you did, if three years ago you stopped looking for new opportunities, you're going to be bored because you should have kept your foot on the gas pedal.	და თუ ორი წლის წინ თქვენ უარი თქვით დაწინაურებაზე და ვიღაცამ თქვენს გვერდით ისარგებლა ამ შესაძლებლობით, თუ სამი წლის წინ თავი დაანებეთ ახალი შესაძლებლობების ძებნას, თქვენ მოგბეზრდებათ, რადგან სიჩქარის პედალიდან ფეხი არ უნდა აგეღოთ.


Don't leave before you leave.	არ წახვიდეთ მანამ, სანამ მართლა წახვალთ.


Stay in.	გააგრძელეთ მუშაობა.


Keep your foot on the gas pedal, until the very day you need to leave to take a break for a child -- and then make your decisions.	გეჭიროთ ფეხი სიჩქარის პედალზე, იმ ძალიან მნიშვნელოვან დღემდე, როდესაც დაგჭირდებათ წასვლა, რათა აიღოთ შესვენება შვილისთვის -- და მხოლოდ მაშინ მიიღეთ გადაწყვეტილება.


Don't make decisions too far in advance, particularly ones you're not even conscious you're making.	არ მიიღოთ ძალიან ადრეული გადაწყვეტილებები, განსაკუთრებით ისინი, რომლებსაც ვერ აცნობიერებთ.


My generation really, sadly, is not going to change the numbers at the top.	ჩემს თაობას სამწუხაროდ, არ შეუძლია შეცვალოს მმართველი თანამდებობების მონაცემები.


They're just not moving.	ისინი ადგილიდან არ იძვრიან.


We are not going to get to where 50 percent of the population -- in my generation, there will not be 50 percent of [women] at the top of any industry.	ჩვენ ვერ მივალთ იმ მაჩვენებლამდე, რომ მოსახლეობის 50 % -- ჩემს თაობაში არ იქნება 50 % ქალი უმაღლეს თანამდებობებზე.


But I'm hopeful that future generations can.	თუმცა ვიმედოვნებ, რომ მომავალი თაობა შეძლებს ამას.


I think a world where half of our countries and our companies were run by women, would be a better world.	ვფიქრობ, რომ სამყარო სადაც ქავეყნების ნახევარი და კომპანიების ნახევარი ქალების მიერ იქნება მართული, უკეთესი სამყარო იქნება.


It's not just because people would know where the women's bathrooms are, even though that would be very helpful.	და ეს არა იმიტომ, რომ ადამიანებს ეცოდინებათ სადაა ქალების საპირფარეშო, თუმცა ესეც საკმაოდ სასარგებლო იქნება.


I think it would be a better world.	ვფიქრობ, რომ სამყარო უკეთესი იქნება. მე ორი შვილი მყავს --


I have two children.	ხუთი წლის ბიჭი და ორი წლის ქალიშვილი.


I want my son to have a choice to contribute fully in the workforce or at home, and I want my daughter to have the choice to not just succeed, but to be liked for her accomplishments.	მინდა, რომ ჩემს ბიჭს ჰქონდეს არჩევანი - სრულად მოახმაროს თავი სამსახურს ან სახლს და მინდა, რომ ჩემს ქალიშვილსაც ჰქონდეს არჩევანი -- არამხოლოდ იყოს წარმატებული, არამედ აფასებდნენ კიდეც მას თავისი მიღწევებისთვის.


Thank you.	გმადლობთ.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


So, I'll start with this: a couple years ago, an event planner called me because I was going to do a speaking event.	მაშ ასე, ამით დავიწყებ: რამდენიმე წლის წინ, ივენთების ორგანიზატორმა დამირეკა, რადგან სიტყვით გამოვსლას ვაპირებდი.


And she called, and she said, "I'm really struggling with how to write about you on the little flyer."	დამირეკა და მითხრა: "ვერ შევჯერდი, როგორ დავწერო შენ შესახებ ფლაერზე."


And I thought, "Well, what's the struggle?"	გამიკვირდა: "რა არის აქ საფიქრალი?!" მან კი მიპასუხა: "მე ვნახე შენი გამოსვლა და ვფიქრობ გიწოდო მკვლევარი,


And she said, "Well, I saw you speak, and I'm going to call you a researcher, I think, but I'm afraid if I call you a researcher, no one will come, because they'll think you're boring and irrelevant."	მაგრამ ვშიშობ, თუ მკვლევარად მოგიხსენიებ არავინ მოვა შენს მოსასმენად, რადგან იფიქრებენ, რომ მოსაწყენი და შეუფერებელი ხარ ამ ღონისძიებისთვის."


(Laughter) And I was like, "Okay."	(სიცილი) მე ვუთხარი: "აჰა...კარგი..."


And she said, "But the thing I liked about your talk is you're a storyteller.	მან მითხრა: "მაგრამ რაც მე მომწონს შენს საუბარში, არის ის რომ შენ ხარ მთხრობელი.


So I think what I'll do is just call you a storyteller."	ასე რომ წარგადგენ როგორც მთხრობელს"


And of course, the academic, insecure part of me was like, "You're going to call me a what?"	რა თქმა უნდა, ჩემი აკადემიური, არათვითდაჯერებული ნაწილი შეშფოთდა: "შენ აპირებ წარმადგინო როგორც ვინ?"


And she said, "I'm going to call you a storyteller."	მან მიპასუხა: "როგორც მთხრობელი."


And I was like, "Why not 'magic pixie'?"	პასუხად მე: "თუ ასეა, ჯადოსნური ელფი რატომ არა?!"


(Laughter) I was like, "Let me think about this for a second."	(სიცილი) ჩემი რეაქცია იყო: "მოიცა, ცოტა დავფიქრდე."


I tried to call deep on my courage.	შევეცადე მთელი ჩემი სიმამაცე მომეკრიბა.


And I thought, you know, I am a storyteller.	გავიაზრე, რომ მე ვარ მთხრობელი.


I'm a qualitative researcher.	მე თვისებრივი მკვლევარი ვარ. მე ისტორიებს ვაგროვებ.


I collect stories; that's what I do.	ეს არის, რასაც მე ვაკეთებ.


And maybe stories are just data with a soul.	შეიძლება ეს ისტორიებიც მხოლოდ მონაცემებია, რომელთაც სული შთაბერეს,


And maybe I'm just a storyteller.	იქნებ მე მართლა მხოლოდ მთხრობელი ვარ."


And so I said, "You know what?	ამიტომ ასე ვუთხარი: "მოდი ასე მოვიქცეთ,


Why don't you just say I'm a researcher-storyteller."	უბრალოდ თქვი, რომ მე მკვლევარ-მთხრობელი ვარ."


And she went, "Ha ha. There's no such thing."	მას გაეცინა: "ჰა ჰა. ასეთი რამ ხომ არ არსებობს."


(Laughter) So I'm a researcher-storyteller, and I'm going to talk to you today -- we're talking about expanding perception -- and so I want to talk to you and tell some stories about a piece of my research that fundamentally expanded my perception and really actually changed the way that I live and love and work and parent.	(სიცილი) ასე რომ, მე მკვლევარ-მთხრობელი ვარ და დღეს მინდა მოგითხროთ მზარდი აღქმის შესახებ. მინდა მოგიყვეთ ისტორიები კვლევის პროცესის შესახებ, რომლებმაც ფუნდამენტურად გააფართოვეს ჩემი აღქმის თვალსაწიერი და შეცვალეს წესი, რომლითაც მე ვცხოვრობ და მიყვარს და ვმუშაობ და შვილებს ვზრდი.


And this is where my story starts.	ეს არის ის, საიდანაც ჩემი ისტორია იწყება.


When I was a young researcher, doctoral student, my first year, I had a research professor who said to us, "Here's the thing, if you cannot measure it, it does not exist."	როდესაც ახალგაზრდა მკვლევარი ვიყავი, დოქტურანტურაზე სწავლის პირველ წელს, მე მყავდა კვლევის პროფესორი, რომელმაც გვითხრა: "რასაც ვერ ზომავთ, ის არ არსებობს."


And I thought he was just sweet-talking me.	ვიფიქრე უბრალოდ მეარშიყებოდა.


I was like, "Really?" and he was like, "Absolutely."	"ნამდვილად?" ვკითხე მე. "რა თქმა უნდა!" დამიდასტურა მან.


And so you have to understand that I have a bachelor's and a master's in social work, and I was getting my Ph.D. in social work, so my entire academic career was surrounded by people who kind of believed in the "life's messy, love it."	წარმოიდგინეთ, მე უკვე მაქვს ბაკალავრის და მაგისტრის ხარისხები სოციალურ მეცნიერებებში, და ვმუშაობ დოქტორის ხარისხის მისაღებად ასე რომ, მთელი ჩემი აკადემიური კარიერის მანძილზე გარემოცული ვარ ადამიანებით, რომლებიც ფიქრობენ: "ცხოვრება უწესრიგობაა, გიყვარდეს იგი."


And I'm more of the, "life's messy, clean it up, organize it and put it into a bento box."	მე კი უფრო ვფიქრობ: "ცხოვრება უწესრიგობაა დაასუფთავე, დაალაგე იგი და მოათავსე კონტეინერში."


(Laughter) And so to think that I had found my way, to found a career that takes me -- really, one of the big sayings in social work is, "Lean into the discomfort of the work."	(სიცილი) ასე რომ, ვფიქრობ ნაპოვნი მქონდა ჩემი გზა, საქმე, რომელიც მთლიანად მომიცავდა. სოციალური სფეროს ერთ-ერთი ცნობილი გამონათქვემი ამბობს: "თავით გადაეშვი შენი სამუშაოს უსიამოვნებებში."


And I'm like, knock discomfort upside the head and move it over and get all A's.	მე ასე ვიყავი განწყობილი: "თავში ჩაუკაკუნე უსიამოვნებებს, თავიდან მოიშორე ისინი და ყველაფერი ხუთიანზე იქნება."


That was my mantra.	ეს იყო ჩემი მანტრა.


So I was very excited about this.	მე სავსე ვიყავი ენთუზიაზმით


And so I thought, you know what, this is the career for me, because I am interested in some messy topics.	და ვფიქრობდი, რომ ეს საქმე ჩემთვისაა, რადგან მე ზუსტად ასეთი უწესრიგობებით ვარ დაინტერესებული.


But I want to be able to make them not messy.	მე მინდა მათი დალაგება შემეძლოს.


I want to understand them.	მინდა მესმოდეს ისინი.


I want to hack into these things that I know are important and lay the code out for everyone to see.	მინდა ბოლომდე ჩავწვდე ყველაფერს, რაც ვიცი რომ მნიშვნელოვანია და გავშიფრო ისინი ყველას დასანახად.


So where I started was with connection.	გადავწყვიტე კავშირებით დამეწყო.


Because, by the time you're a social worker for 10 years, what you realize is that connection is why we're here.	იმ დროს, როცა ხარ სოციალური მუშაკი 10 წლიანი გამოცდილებით, აცნობიერებ, რომ ურთიერთობა არის ის რის გამოც ჩვენ აქ ვართ.


It's what gives purpose and meaning to our lives.	იგი ჩვენს ცხოვრებას მიზანს და მნიშვნელობას აძლევს. ეს ყველაფერია.


This is what it's all about.	არ აქვს მნიშვნელობა, გიწევს თუ არა ურთიერთობა ადამიანებთან,


It doesn't matter whether you talk to people who work in social justice, mental health and abuse and neglect, what we know is that connection, the ability to feel connected, is -- neurobiologically that's how we're wired -- it's why we're here.	რომლებიც სოციალურ სამართლიანობაზე, ფსიქიკურ ჯანმრთელობაზე, ძალადობაზე და გულგრილობაზე მუშაობენ. ჩვენ რაც ვიცით, არის ის, რომ კავშირის ქონა, ურთიერთობის შეგრძნების შესაძლებლობა, არის ის, როგორც ვართ შექმნილი ნეურობიოლოგიურ დონეზე. ის რის გამოც ჩვენ აქ ვართ.


So I thought, you know what, I'm going to start with connection.	მე ვაპირებ დავიწყო კავშირებზე მსჯელობით.


Well, you know that situation where you get an evaluation from your boss, and she tells you 37 things that you do really awesome, and one "opportunity for growth?"	წარმოიდგინეთ სიტუაცია, რომ თქვენი უფროსი გაფასებთ. მან ჩამოთვალა 37 რამ, რასაც შესანიშნავად ართმევთ თავს და ერთი რამ რასაც ვერ... არის "ზრდის შესაძლებლობა."


(Laughter) And all you can think about is that opportunity for growth, right?	(სიცილი) ყველაფერი, რაზე ფიქრიც ამ სიტუაციაში შეგიძლიათ "ზრდის შესაძლებლობაა", ხომ ასეა?


Well, apparently this is the way my work went as well, because, when you ask people about love, they tell you about heartbreak.	ცხადია, ჩემი საქმიანობაც ამ გზით წავიდა. რადგან, როდესაც ადამიანებს სიყვარულზე ეკითხებით, გიყვებიან, თუ როგორ ატკინეს მათ გული.


When you ask people about belonging, they'll tell you their most excruciating experiences of being excluded.	როდესაც მიმღებლობაზე უსვამთ შეკითხვას, იხსენებენ ყველაზე საშინელ შემთხვევას, როცა თავი გარიყულად აგრძნობინეს,


And when you ask people about connection, the stories they told me were about disconnection.	ხოლო როდესაც ეკითხებით ურთიერთობის შესახებ, ამბები რომლებსაც ყვებიან დაშორებას ეხება.


So very quickly -- really about six weeks into this research -- I ran into this unnamed thing that absolutely unraveled connection in a way that I didn't understand or had never seen.	ასე რომ, ძალიან მალე, თითქმის 6 კვირაში კვლევის დაწყებიდან, მე შევეჩეხე ამ უსახელო რაღაცას, რამაც მთლიანად ნათელი მოჰფინა ურთიერთობებს ისე როგორც მე არასოდეს მესმოდა და არასოდეს მენახა.


And so I pulled back out of the research and thought, I need to figure out what this is.	ასე რომ მე შევწყვიტე კვლევა და ვფიქრობდი, რომ უნდა გამერკვია რა იყო ეს.


And it turned out to be shame.	აღმოჩნდა, რომ ეს სირცხვილის გრძნობა იყო.


And shame is really easily understood as the fear of disconnection: Is there something about me that, if other people know it or see it, that I won't be worthy of connection?	სირცხვილი იოლად გაიგება, როგორც ურთიერთობების დაკარგვის შიში: არის კი ჩემში რამე ისეთი, რაც სხვებმა რომ გაიგონ, ან დაინახონ, აღარ ვიქნები მათთან ურთიერთობის ღირსი?


The things I can tell you about it: It's universal; we all have it.	ამაზე შემიძლია შემდეგი გითხრათ: ეს უნივერსალურია. ყველა ჩვენგანს გვაქვს. იმ ადამიანებს, რომლებიც არ განიცდიან სირცხვილს,


The only people who don't experience shame have no capacity for human empathy or connection.	არ აქვთ ადამიანური თანაგრძნობის და ურთიერთობის უნარი.


No one wants to talk about it, and the less you talk about it, the more you have it.	არავის სურს ამაზე ლაპარაკი. რაც ნაკლებს ლაპარაკობთ, მით მეტად განიცდით.


What underpinned this shame, this "I'm not good enough," -- which, we all know that feeling: "I'm not blank enough. I'm not thin enough, rich enough, beautiful enough, smart enough, promoted enough."	საფუძველი ამ შიშისა, არის ფიქრი: "მე არ ვარ საკმარისად კარგი". ეს გრძნობა ყველა ჩვენგანისთვის ნაცნობია: "მე არ ვარ საკმარისად ღია, არ ვარ საკმარისად გამხდარი, საკმარისად მდიდარი, საკმარისად ლამაზი, საკმარისად ჭკვიანი,საკმარისად წარმატებული"


The thing that underpinned this was excruciating vulnerability.	და ამ ყველაფრის საფუძველი არის დაუცველობის მტანჯველი განცდა.


This idea of, in order for connection to happen, we have to allow ourselves to be seen, really seen.	ეს აზრი კავშირის დამყარებისა, მოითხოვს რომ საკუთარი თავი ვაჩვენოთ, რომ დაგვინახონ ისეთი როგორებიც ვართ.


And you know how I feel about vulnerability. I hate vulnerability.	იცით როგორ ვარ განწყობილი დაუცველობის მიმართ? მე მძულს დაუცველობა.


And so I thought, this is my chance to beat it back with my measuring stick.	ამიტომაც ვიფიქრე, ეს ჩემი შანსია გავლახო ის, ჩემი საზომი ხელსაწყოთი.


I'm going in, I'm going to figure this stuff out, I'm going to spend a year, I'm going to totally deconstruct shame, I'm going to understand how vulnerability works, and I'm going to outsmart it.	მე ვიწყებ. მე ვაპირებ გამოვიკვლიო იგი, ვაპირებ მივუძღვნა ამ საქმეს მთელი წელი, სრული დეკონსტრუქცია გავუკეთო სირცხვილს. გავიგო როგორ მუშაობს დაუცველობა და ხერხით ვაჯობო მას.


So I was ready, and I was really excited.	ასე რომ, მე გამოვაცხადე მზადყოფნა და ძალიან აღელვებული ვიყავი.


As you know, it's not going to turn out well.	ალბათ ხვდებით, რომ ეს კარგად არ დამთავრდებოდა


(Laughter) You know this.	(სიცილი) თქვენ ეს იცით. მე შემიძლია დაუსრულებლად გესაუბროთ სირცხვილზე,


So, I could tell you a lot about shame, but I'd have to borrow everyone else's time.	მაგრამ ამისთვის ყველა მომხსენებლის დრო დამჭირდება.


But here's what I can tell you that it boils down to -- and this may be one of the most important things that I've ever learned in the decade of doing this research.	მთავარს გეტყვით, იმ ძირითადს, რაზეც დადის ეს ყველაფერი. ეს შესაძლოა ყველაზე მნიშვნელოვანი უნარია, რომელიც ამ ათწლიანი კვლევის მანძილზე შევიძინე.


My one year turned into six years: Thousands of stories, hundreds of long interviews, focus groups.	ჩემი ერთი წელი გადაიქცა 6 წლად: ათასობით ისტორია, ასობით ვრცელი ინტერვიუ, ფოკუს-ჯგუფები.


At one point, people were sending me journal pages and sending me their stories -- thousands of pieces of data in six years.	ხალხი თავად მიგზავნიდა ჟურნალის გვერდებს და მათ ისტორიებს. ათასობით მონაცემი დამიგროვდა ამ ექვსი წლის მანძილზე


And I kind of got a handle on it.	და მე ჩავებღაუჭე მათ.


I kind of understood, this is what shame is, this is how it works.	რაღაც დოზით გავიგე რა არის სირცხვილი, როგორ მუშაობს იგი.


I wrote a book, I published a theory, but something was not okay -- and what it was is that, if I roughly took the people I interviewed and divided them into people who really have a sense of worthiness -- that's what this comes down to, a sense of worthiness -- they have a strong sense of love and belonging -- and folks who struggle for it, and folks who are always wondering if they're good enough.	მე წიგნი დავწერე, გამოვაქვეყნე თეორია, მაგრამ რაღაც ისე ვერ იყო. საქმე იმაში იყო, რომ თუ მე უხეშად ავიღებდი ჩემ მიერ გამოკითხულ ადამიანებს და დავყოფდი მათ ადამიანებად, რომელთაც ნამდვილად აქვთ ღირსების გრძნობა.. აი, რაზეც ყველაფერი დაიყვანება... ღირსების გრძნობა... ასეთებს ძლიერი სიყვარულისა და მიმღებლობის გრძნობა აქვთ... და ადამიანებად, რომლებიც წვალობენ ამისთვის. რომლებსაც მუდმივად აღელვებთ არიან თუ არა საკმარისად კარგები.


There was only one variable that separated the people who have a strong sense of love and belonging and the people who really struggle for it.	მხოლოდ ერთი ცვლადი განასხვავებდა ადამიანებს, რომელთაც აქვთ სიყვარულის და მიმრებლობის ძლიერი განცდა და ადამიანებს, რომლებიც წვალობენ ამისთვის.


And that was, the people who have a strong sense of love and belonging believe they're worthy of love and belonging.	ეს იყო ის, რომ ადამიანებს რომელთაც აქვთ სიყვარულის და მიმრებლობის ძლიერი განცდა, სჯერათ, რომ ისინი იმსახურებენ სიყვარულს და მიღებას.


That's it.	სულ ეს არის.


They believe they're worthy.	მათ სჯერათ რომ ღირსნი არიან.


And to me, the hard part of the one thing that keeps us out of connection is our fear that we're not worthy of connection, was something that, personally and professionally, I felt like I needed to understand better.	ჩემი აზრით, ჩვენი ურთიერთობების გარეშე დარჩენის მთავარი მიზეზი, არის ჩვენივე შიში, რომ არ ვართ ამ ურთიერთობის ღირსნი. ეს იყო რაღაც, რაშიც პირადად და პროფესიულად ვგრძნობდი რომ უკეთ გარკვევა მჭირდებოდა.


So what I did is I took all of the interviews where I saw worthiness, where I saw people living that way, and just looked at those.	და აი რა გავაკეთე: ავიღე ყველა ინტერვიუ, სადაც ღირსების გრძნობა და განცდით მცხოვრები ადამიანები ვნახე და მხოლოდ მათზე დავიწყე დაკვირვება.


What do these people have in common?	რა აქვთ ამ ადამიანებს საერთო?


I have a slight office supply addiction, but that's another talk.	მე ცოტა საკანცელარიო ნივთების მანია მახასიათებს, თუმცა ეს სხვა თემაა.


So I had a manila folder, and I had a Sharpie, and I was like, what am I going to call this research?	მაშ, მქონდა საქაღალდე და "შარპის" მარკერი და ვფიქრობდი, რა დამერქმია ამ კვლევისთვის.


And the first words that came to my mind were "whole-hearted."	პირველივე სიტყვა, რაც თავში მომივიდა იყო "გულითადი".


These are whole-hearted people, living from this deep sense of worthiness.	ისინი იყვნენ გულითადი ადამიანები, მცხოვრებნი ღირსების ღრმა განცდით.


So I wrote at the top of the manila folder, and I started looking at the data.	ამგვარად, ასეც დავაწერე საქაღალდეს და დავიწყე მასალების გარჩევა. ფაქტიურად ამ ოთხდღიანი მონაცემების ინტენსიური ანალიზით დავიწყე.


In fact, I did it first in a four-day, very intensive data analysis, where I went back, pulled the interviews, the stories, pulled the incidents.	უკან დავბრუნდი, ამოვიღე ინტერვიუები, ისტორიები, შემთხვევები.


What's the theme? What's the pattern?	რა არის არსი? როგორია სტრუქტურა?


My husband left town with the kids because I always go into this Jackson Pollock crazy thing, where I'm just writing and in my researcher mode.	ჩემმა მეუღლემ ბავშვებიანად ქალაქი დატოვა, რადგან მე ყოველთვის ვვარდები ჯეკსონ პოლოკის გიჟურ სტილში, როცა სულ ვწერ და მკვლევარის განწყობაზე ვარ.


And so here's what I found.	და აი რა აღმოვაჩინე:


What they had in common was a sense of courage.	მათი საერთო თვისება გამბედაობა იყო.


And I want to separate courage and bravery for you for a minute.	მინდა ერთმანეთისგან გამოვყო გამბედაობა და სიმამაცე.


Courage, the original definition of courage, when it first came into the English language -- it's from the Latin word "cor," meaning "heart" -- and the original definition was to tell the story of who you are with your whole heart.	გამბედაობა - თავდაპირველი მნიშვნელობით, რომლითაც იგი ინგლისურ ენაში გაჩნდა, მომდინარეობს ლათინური სიტყვისგან "cor", რაც ნიშნავს - "გული" და თავდაპირველი განმარტებით ნიშნავდა გეამბა საკუთარი თავის შესახებ მთელი გულით.


And so these folks had, very simply, the courage to be imperfect.	ამიტომ, ამ ადამიანებს მარტივად ჰქონდათ გამბედაობა ყოფილიყვნენ არასრულყოფილნი


They had the compassion to be kind to themselves first and then to others, because, as it turns out, we can't practice compassion with other people if we can't treat ourselves kindly.	მათ ებრალებოდათ და ცდილობდნენ კეთილები ყოფილიყვნენ პირველ რიგში საკუთარი თავის და შემდეგ სხვების მიმართ, რადგან როგორც ირკვევა, სხვებს ვერ შევიბრალებთ, თუ საკუთარ თავს ვერ მოვეპყარით კარგად.


And the last was they had connection, and -- this was the hard part -- as a result of authenticity, they were willing to let go of who they thought they should be in order to be who they were, which you have to absolutely do that for connection.	საბოლოოდ ისინი ახერხებდნენ ჰქონოდათ ურთიერთობა და რაშიც იყო სირთულე, მათი გულწრფელობიდან გამომდინარე ისინი მზად იყვნენ აღარ ეზრუნათ იმაზე, როგორებიც ფიქრობდნენ რომ უნდა ყოფილიყვნენ. სამაგიეროდ ყოფილიყვნენ ისეთები, როგორებიც ნამდვილად იყვნენ. რაც იძულებული ხართ გააკეთოთ, თუ გინდათ ურთიერთობა.


The other thing that they had in common was this: They fully embraced vulnerability.	კიდევ ერთი რამ, რაც მათ საერთო ჰქონდათ იყო ეს. დაუცველობის სრულად გათავისება.


They believed that what made them vulnerable made them beautiful.	მათ სჯეროდათ, რომ დაუცველობა მათ ალამაზებდა.


They didn't talk about vulnerability being comfortable, nor did they really talk about it being excruciating -- as I had heard it earlier in the shame interviewing.	ისინი არც იმას ამბობდნენ, რომ დაუცველობა კომფორტული იყო და არც იმას, რომ ეს აუტანელი იყო, როგორც მანამდე სირცხვილის შესახებ ინტერვიუში მოვისმინე.


They just talked about it being necessary.	ისინი მხოლოდ იმას ამბობდნენ , რომ ეს აუცილებლობა იყო.


They talked about the willingness to say, "I love you" first ...	საუბრობდნენ მზადყოფნაზე, რომ პირველებს ეთქვათ "მე შენ მიყვარხარ"...


the willingness to do something where there are no guarantees ...	მზადყოფნაზე, რომ გაეკეთებინათ რამე გარანტიების გარეშე...


the willingness to breathe through waiting for the doctor to call after your mammogram.	მზადყოფნაზე, რომ მშვიდად დალოდებოდნენ ექიმის ზარს მამოგრაფიის შედეგების შესახებ.


They're willing to invest in a relationship that may or may not work out.	მზადყოფნაზე, რომ ინვესტირება მოეხდინათ ურთიერთობაში, რომელიც ან გამოვა, ან არა.


They thought this was fundamental.	ისინი თვლიდნენ, რომ ეს ფუნდამენტურად მნიშვნელოვანი იყო.


I personally thought it was betrayal.	პირადად მე ვფიქრობდი, რომ ეს ღალატი იყო.


I could not believe I had pledged allegiance to research, where our job -- you know, the definition of research is to control and predict, to study phenomena for the explicit reason to control and predict.	ვერ ვიჯერებდი, რომ კვლევას ერთგულება შევფიცე, სადაც ჩვენი საქმე, როგორც კვლევის განმარტება გვეუბნება, არის კონტროლი და პროგნოზირება. მოვლენის შესწავლა, სწორედ კონტროლის და პროგნოზირების მიზნით


And now my mission to control and predict had turned up the answer that the way to live is with vulnerability and to stop controlling and predicting.	და ახლა ამ კონტროლის და პროგნოზირების ჩემმა მისიამ. აჩვენა რომ უნდა იცხოვრო დაუცველობის განცდით და შეწყვიტო კონტროლი და პროგნოზირება.


This led to a little breakdown -- (Laughter) -- which actually looked more like this.	ამან პატარა კრიზისში ჩამაგდო. (სიცილი) რომელიც სინამდვილეში ასე გამოიყურებოდა.


(Laughter) And it did.	(სიცილი) და ასეც იყო.


I call it a breakdown; my therapist calls it a spiritual awakening.	მე ამას კრიზისს ვეძახი ჩემი ფსიქოთერაპევტი კი სულიერ გამოღვიძებას.


(Laughter) A spiritual awakening sounds better than breakdown, but I assure you, it was a breakdown.	სულიერი გამოღვიძება უკეთ ჟღერს, ვიდრე კრიზისი მაგრამ გარწმუნებთ ეს კრიზისი იყო. იძულებული გავხდი ჩემი მასალები გვერდით გადამედო და ფსიქოთერაპევტი მეძებნა.


Let me tell you something: you know who you are when you call your friends and say, "I think I need to see somebody.	ნება მომეცით გითხრათ: ბევრს იგებთ საკუთარ თავზე, როცა მეგობრებს ურეკავთ და ეუბნებით: "ვფიქობ მიღებაზე უნდა ჩავეწერო, შეგიძლია ვინმე მირჩიო?"


Because about five of my friends were like, "Wooo, I wouldn't want to be your therapist."	ჩემი ხუთი მეგობრის რეაქცია ასეთი იყო: "უუუჰ, შენს ფსიქოთერაპევტად ყოფნას არ ვისურვებდი".


(Laughter) I was like, "What does that mean?"	(სიცილი) ამაზე მე: "ეს რას ნიშნავს?"


And they're like, "I'm just saying, you know.	ისინი კი: "ხომ იცი, უბრალოდ ვიგულსხმე,


Don't bring your measuring stick."	რომ შენს საზომ ხელსაწყოს ნუ წაიღებ".


(Laughter) I was like, "Okay."	(სიცილი)


So I found a therapist.	ასე რომ ვიპოვე ფსიქოთერაპევტი.


My first meeting with her, Diana -- I brought in my list of the way the whole-hearted live, and I sat down.	ჩემ პირველ შეხვედრაზე დაიანასთან მოვიტანე გულითადი ადამიანების ცხოვრების სტილი და დავჯექი.


And she said, "How are you?"	მან მკითხა: "როგორ ხარ?"


And I said, "I'm great. I'm okay."	ვუპასუხე, რომ ძალიან კარგად, მშვენივრად.


She said, "What's going on?"	შემდეგ მკითხა: "რაშია საქმე?"


And this is a therapist who sees therapists, because we have to go to those, because their B.S. meters are good.	ეს იყო ფსიქოთერაპევტი, რომელიც ფსიქოთერაპევტებს ნახულობს, ჩვენ უნდა მივიდეთ მათთან, რადგან მათი სისულელეების დეტექტორი კარგად მუშაობს.


(Laughter) And so I said, "Here's the thing, I'm struggling."	(სიცილი) ასე რომ, მე ვუთხარი: "საქმე იმაშია, რომ მე ვწვალობ."


And she said, "What's the struggle?"	"რა წვალებას გულისხმობ?" - მკითხა მან.


And I said, "Well, I have a vulnerability issue.	მე ვუპასუხე: "დაუცველობის პრობლემა მაქვს


And I know that vulnerability is the core of shame and fear and our struggle for worthiness, but it appears that it's also the birthplace of joy, of creativity, of belonging, of love.	და ვიცი, რომ დაუცველობა სირცხვილის, შიშის და ღირსებისთვის ჩვენი ბრძოლის ბაზისია. თუმცა, როგორც გამოჩნდა ის ასევე სიხარულის, შემოქმედებითობის, მიმღებლობის და სიყვარულის საწყისია


And I think I have a problem, and I need some help."	და ვფიქრობ პრობლემა მაქვს და დახმარება მჭირდება"


And I said, "But here's the thing: no family stuff, no childhood shit."	თან დავძინე: "არანაირი საუბარი ოჯახზე და არანაირი ბავშვობისდროიდნელი ბოდვები".


(Laughter) "I just need some strategies."	(სიცილი) "მე უბრალოდ რაღაც სტრატეგიები მჭირდება"


(Laughter) (Applause) Thank you.	(სიცილი) (აპლოდისმენტები) გმადლობთ


So she goes like this.	მისი რეაქცია ასეთი იყო.


(Laughter) And then I said, "It's bad, right?"	(სიცილი) შემდეგ მე ვუთხარი: "ეს ცუდია.


And she said, "It's neither good nor bad."	არა?" მან მიპასუხა: "ეს არც კარგია, არც ცუდი".


(Laughter) "It just is what it is."	(სიცილი) "ეს არის, რაც არის"


And I said, "Oh my God, this is going to suck."	და მე: "ო, ღმერთო ჩემო ჩავისვარეთ".


(Laughter) And it did, and it didn't.	(სიცილი) და ასეც მოხდა და თან არც მოხდა.


And it took about a year.	ამას მთელი წელი დასჭირდა.


And you know how there are people that, when they realize that vulnerability and tenderness are important, that they surrender and walk into it.	ხომ იცით ადამიანები, რომლებიც როცა კი აცნობიერებენ, რომ დაუცველობა და სისათუთე მნიშვნელოვანია, ნებდებიან და თავით გადაეშვებიან მასში.


A: that's not me, and B: I don't even hang out with people like that.	ა) მე ასეთი არ ვარ. და ბ) მე ასეთ ადამიანებთან არც ვურთიერთობ.


(Laughter) For me, it was a yearlong street fight.	(სიცილი) ჩემთვის ეს ერთწლიანი ქუჩური ჩხუბი იყო.


It was a slugfest.	ნამდვილი შეჯახება.


Vulnerability pushed, I pushed back.	დაუცველობამ შემიტია, მეც შევუტიე.


I lost the fight, but probably won my life back.	მე წავაგე ბრძოლა, მაგრამ ალბათ უკან დავიბრუნე ჩემი ცხოვრება.


And so then I went back into the research and spent the next couple of years really trying to understand what they, the whole-hearted, what choices they were making, and what we are doing with vulnerability.	ამის შემდეგ მე დავუბრუნდი კვლევას და მომდევნო ორი წელი იმის ცდაში გავატარე, რომ გამეგო, რა არჩევანს აკეთებენ გულითადი ადამიანები და რას ვუხერხებთ დაუცველობას.


Why do we struggle with it so much?	რატომ ვებრძვით მას ასე მონდომებით?


Am I alone in struggling with vulnerability?	ვარ თუ არა მე მარტო ამ ბრძოლაში?


No.	არა.


So this is what I learned.	მაშ, აი რა ვისწავლე,


We numb vulnerability -- when we're waiting for the call.	ჩვენ ვახშობთ დაუცველობას, როცა ზარს ველოდებით.


It was funny, I sent something out on Twitter and on Facebook that says, "How would you define vulnerability?	სახალისო იყო, როცა მე დავგზავნე ტვიტერისა და ფეისბუქის მეშვეობით კითხვა: "როგორ განმარტავთ დაუცველობას?


What makes you feel vulnerable?"	რა გაგრძნობინებთ თავს დაუცველად?"


And within an hour and a half, I had 150 responses.	თითქმის საათნახევარში მე მქონდა 150 პასუხი,


Because I wanted to know what's out there.	რადგან მინდოდა გამეგო რაშია საქმე.


Having to ask my husband for help because I'm sick, and we're newly married; initiating sex with my husband; initiating sex with my wife; being turned down; asking someone out; waiting for the doctor to call back; getting laid off; laying off people.	"როცა იძულებული ვარ ახალშეუღლებულ ქმარს ვთხოვო დახმარება რადგან ავად ვარ"; "სექსის წამოწყებისას ქმართან"; "სექსის წამოწყებისას ცოლთან"; "უარის მიღებისას"; "როცა ვთხოვ პაემანზე მოვიდეს"; "როცა ველოდები ექიმის ზარს"; "როდესაც სამსახურიდან მათავისუფლებენ"; "როდესაც იძულებული ვარ სამსახურიდან გავათავისუფლო"


This is the world we live in.	ეს არის მსოფლიო, რომელშიც ვცხოვრობთ.


We live in a vulnerable world.	ჩვენ დაუცველ მსოფლიოში ვცხოვრობთ.


And one of the ways we deal with it is we numb vulnerability.	ერთ-ერთი გზა, რითიც ამას ვუმკლავდებით დაუცველობის ჩახშობაა


And I think there's evidence -- and it's not the only reason this evidence exists, but I think it's a huge cause -- We are the most in-debt ...	ვფიქრობ არსებობს ამის მტკიცებულება და ეს არაა ერთადერთი მტკიცებულება, მაგრამ ვფიქრობ უდიდესი ფაქტორია, რომ ჩვენ ვართ ყველაზე ვალებში ჩაფლული,


obese ...	ჭარბწონიანი,


addicted and medicated adult cohort in U.S. history.	დამოკიდებული და წამლებზე შემჯდარი ზრდასრული მოსახლეობა აშშ-ს ისტორიაში.


The problem is -- and I learned this from the research -- that you cannot selectively numb emotion.	პრობლემა, როგორც კვლევამ მიჩვენა, არის რომ შეუძლებელია ემოციების შერჩევითი ჩახშობა.


You can't say, here's the bad stuff.	ვერ იტყვით აქ ცუდი რამეებია.


Here's vulnerability, here's grief, here's shame, here's fear, here's disappointment.	აქ დაუცველობაა, აქ მწუხარებაა, აქ სირცხვილია, აქ შიშია, აქ იმედგაცრუებაა.


I don't want to feel these.	არ მინდა ეს ყველაფერი ვიგრძნო.


I'm going to have a couple of beers and a banana nut muffin.	ორიოდე კათხა ლუდს დავლევ და ბანანის თხილიან მაფინს დავაყოლებ.


(Laughter) I don't want to feel these.	(სიცილი) არ მინდა ეს ყველაფერი ვიგრძნო.


And I know that's knowing laughter.	ჩემთვის ნაცნობია ეს გამგებიანი სიცილი,


I hack into your lives for a living.	ჩემი სამუშაო თქვენს ცხოვრებაში შეჭრაა.


God.	მე ეს ვიცი. ღმერთო ჩემო!


(Laughter) You can't numb those hard feelings without numbing the other affects, our emotions.	(სიცილი) თქვენ ვერ ჩაახშობთ ამ მტკივნეულ განცდებს, სხვა გავლენების, სხვა ემოციების ჩახშობის გარეშე.


You cannot selectively numb.	ვერ შეძლებთ ეს შერჩევითად გააკეთოთ.


So when we numb those, we numb joy, we numb gratitude, we numb happiness.	ანუ როდესაც მათ ვახშობთ, ჩვენ ვახშობთ სიხარულს, ჩვენ ვახშობთ მადლიერებას, ჩვენ ვახშობთ ბედნიერებას.


And then, we are miserable, and we are looking for purpose and meaning, and then we feel vulnerable, so then we have a couple of beers and a banana nut muffin.	ამის შემდეგ, ჩვენ ცუდად ვართ და ვიწყებთ მიზნის და მნიშვნელობის ძებნას და თავს დაუცველად ვგრძნობთ. მაშინ კი თან გვაქვს კათხა ლუდი და ბანანის თხილიანი მაფინი.


And it becomes this dangerous cycle.	და ეს საშიში ციკლი იქმნება.


One of the things that I think we need to think about is why and how we numb.	ერთი რამ, რაზეც ჩემი აზრით უნდა დავფიქრდეთ, არის თუ რატომ და როგორ ვახშობთ ემოციებს.


And it doesn't just have to be addiction.	ეს უბრალო მიდრეკილება არ უნდა იყოს.


The other thing we do is we make everything that's uncertain certain.	კიდევ რასაც ვაკეთებთ ხოლმე, არის, განუსაზღვრელ რამეებს ვსაზღვრავთ.


Religion has gone from a belief in faith and mystery to certainty.	რელიგია რწმენიდან და იდუმალებიდან ზუსტ განსზღვრებამდე მივიდა.


"I'm right, you're wrong. Shut up."	"მე მართალი ვარ, შენ - ცდები.


That's it.	მოკეტე" აი ასე.


Just certain.	სრულიად დარწმუნებით.


The more afraid we are, the more vulnerable we are, the more afraid we are.	რაც მეტად გვეშინია, მით მეტად დაუცველები ვართ და მეტად შეშინებულებიც.


This is what politics looks like today.	დღევანდელი პოლიტიკაც ამას ჰგავს.


There's no discourse anymore.	მასში არ არის მსჯელობა.


There's no conversation.	არ არის დიალოგი.


There's just blame.	აქ მხოლოდ ბრალს დებენ.


You know how blame is described in the research?	იცით კვლევაში ბრალის დადება როგორ არის აღწერილი?


A way to discharge pain and discomfort.	ტკივილის და დისკომფორტისგან დაცლის საშუალება.


We perfect.	ჩვენ სრულყოფილებისკენ ვიღწვით. თუკი არის ვინმე, ვისაც სურს მისი ცხოვრება ასეთი იყოს, ეს მე ვარ,


If there's anyone who wants their life to look like this, it would be me, but it doesn't work.	მაგრამ ეს არ მუშაობს. რადგან რასაც ჩვენ ვაკეთებთ არის, რომ ვიღებთ ცხიმს ჩვენი დუნდულებიდან


(Laughter) Which just, I hope in 100 years, people will look back and go, "Wow."	და ვუშვებთ მას ლოყებში. (სიცილი) იმედი მაქვს100 წლის მერე ადამიანები უკან მოიხედავენ და იტყვიან "ვაუ"


(Laughter) And we perfect, most dangerously, our children.	(სიცილი) და ჩვენ ვაიდეალებთ, რაც ყველაზე საშიშია, ჩვენს შვილებს.


Let me tell you what we think about children.	ნება მომეცით გითხრათ, თუ რას ვფიქრობთ ჩვენ შვილებზე.


They're hardwired for struggle when they get here.	ისინი უკვე მომართულნი არიან საბრძოლველად, როცა ჩნდებიან


And when you hold those perfect little babies in your hand, our job is not to say, "Look at her, she's perfect.	და როდესაც ეს სრულყოფილი პატარა არსებები ხელში გვიჭირავს, ჩვენ არ უნდა ვუთხრათ: "შეხედეთ მას, ის სრულყოფილია.


My job is just to keep her perfect -- make sure she makes the tennis team by fifth grade and Yale by seventh."	მე უნდა შევინარჩუნო ის სრულყოფილად, მე უნდა უზრუნველვყო, რომ ის ტენისის გუნდში იყოს მეხუთე კლასში და მეშვიდეში იელში ჩააბაროს."


That's not our job.	ეს არ არის რასაც უნდა ვაკეთებდეთ.


Our job is to look and say, "You know what? You're imperfect, and you're wired for struggle, but you are worthy of love and belonging."	ჩვენი საქმეა შევხედოთ და ვუთხრათ: "იცი? შენ არ ხარ სრულყოფილი, შენ მომართული ხარ ბრძოლისთვის, მაგრამ იმსახურებ სიყვარულს და მიმღებლობას"


That's our job.	ეს არის ჩვენი საქმე.


Show me a generation of kids raised like that, and we'll end the problems, I think, that we see today.	მაჩვენეთ თაობა, რომელიც ასე აღიზარდა და ჩვენ მოვაგვარებთ პრობლემებს, რომელთაც დღეს ვხედავთ.


We pretend that what we do doesn't have an effect on people.	ჩვენ თავს ვიტყუებთ, თითქოს ჩვენი საქციელი გავლენას არ ახდენდეს სხვებზე.


We do that in our personal lives.	ჩვენ ასე ვიქცევით პირად ცხოვრებაში.


We do that corporate -- whether it's a bailout, an oil spill ...	ჩვენ საზოგადოდაც ასე ვიქცევით, იქნება ეს ფინანსური კოლაფსი, ნავთობის დაღვრა, თუ შეკვეთის გაუქმება.


We pretend like what we're doing doesn't have a huge impact on other people.	ჩვენ თავს ვიტყუებთ, რომ ჩვენს საქციელს დიდი გავლენა არ აქვს სხვა ადამიანებზე.


I would say to companies, this is not our first rodeo, people.	მე ვეტყოდი კომპანიებს - ხალხო, ეს არ არის ჩვენი პირველი როდეო


We just need you to be authentic and real and say ...	ჩვენ მხოლოდ გვინდა, რომ გულწრფელები და ნამდვილები იყოთ და თქვათ:


"We're sorry. We'll fix it."	"ჩვენ ვწუხვართ. ჩვენ ამას გამოვასწორებთ"


But there's another way, and I'll leave you with this.	მაგრამ არის კიდევ სხვა გზა და ამით დავასრულებ.


This is what I have found: To let ourselves be seen, deeply seen, vulnerably seen ...	აი რა აღმოვაჩინე: გავხადოთ საკუთარი თავი ხილული, სიღრმემდე ხილული, დაუცველად ხილული...


to love with our whole hearts, even though there's no guarantee -- and that's really hard, and I can tell you as a parent, that's excruciatingly difficult -- to practice gratitude and joy in those moments of terror, when we're wondering, "Can I love you this much?	რომ გვიყვარდეს მთელი გულით, რომც არ იყოს გარანტია და ეს ძალიან ძნელია როგორც მშობელი გეტყვით, რომ ეს აუტანლად რთულია. გამოვხატო მადლიერება და სიხარული იმ საშიშ წუთებში, როდესაც ჩვენ ვეჭვობთ: "შეიძლება ასე ძლიერ მიყვარდე?"


Can I believe in this this passionately?	"შეიძლება მჯეროდეს ამის ასე მგზნებარედ?"


Can I be this fierce about this?"	"შემიძლია ვიყო ასეთი განრისხებული?"


just to be able to stop and, instead of catastrophizing what might happen, to say, "I'm just so grateful, because to feel this vulnerable means I'm alive."	უბრალოდ შეგეძლოს გაჩერდე და მოსალოდნელ შედეგებზე განცდის ნაცვლად თქვა: "მე მადლიერი ვარ, რადგან ეს დაუცველობა მაგრძნობინებს, რომ მე ცოცხალი ვარ."


And the last, which I think is probably the most important, is to believe that we're enough.	და ბოლოს, ჩემი აზრით ყველზე მნიშვნელოვანია ვირწმუნოთ, რომ საკმარისად კარგები ვართ.


Because when we work from a place, I believe, that says, "I'm enough" ...	რადგან, როდესაც ვმოქმდებთ იმის რწმენით, რომ "საკმარისად კარგი ვარ",


then we stop screaming and start listening, we're kinder and gentler to the people around us, and we're kinder and gentler to ourselves.	ვწყვეტთ ყვირილს და ვიწყებთ მოსმენას. ვართ უფრო კეთილები და ზრდილობიანები ჩვენ გარშემომყოფების და საკუთარი თავების მიმართ.


That's all I have. Thank you.	სულ ესაა, რაც მინდოდა მეთქვა.


(Applause)	გმადლობთ (აპლოდისმენტები)


My big idea is a very, very small idea that can unlock billions of big ideas that are at the moment dormant inside us.	ჩემი დიდი იდეა სინამდვილეში ძალიან პატარაა, თუმცა მას შეუძლია გამოავლინოს მილიონობით დიდი იდეა, რომლებიც ღრმადაა ჩვენში დამალული.


And my little idea that will do that is sleep.	ჩემი პატარა იდეა კი ძილია.


(Laughter) (Applause) This is a room of type A women.	(სიცილი) (აპლოდისმენტები) ამ დარბაზში A ტიპის ქალები სხედან.


This is a room of sleep-deprived women.	ამ დარბაზში ძილს მოკლებული ქალები იმყოფებიან.


And I learned the hard way the value of sleep.	პირადად მე, ძილის მნიშვნელობა ძალიან მწარე გამოცდილებამ მასწავლა.


Two-and-a-half years ago, I fainted from exhaustion.	ორ–ნახევარი წლის წინ, გადაღლილობისაგან გული წამივიდა,


I hit my head on my desk.	თავი მაგიდას მივარტყი, ყვრიმალის ძვალი გავიტეხე,


I broke my cheekbone, I got five stitches on my right eye.	მარჯვენა თვალზე რვა ნაკერი დამადეს.


And I began the journey of rediscovering the value of sleep.	ასე დაიწყო ჩემი მოგზაურობა ძილის მნიშვნელობის თავიდან აღმოსაჩენად.


And in the course of that, I studied, I met with medical doctors, scientists, and I'm here to tell you that the way to a more productive, more inspired, more joyful life is getting enough sleep.	სწორედ ასე დავიწყე ჩემი კვლევა. შევხვდი ექიმებს, მეცნიერებს და მინდა გითხრათ, რომ გზა უფრო პროდუქტიულ, შთაგონებულ, ხალისიან ცხოვრებისაკენ საკმარის ძილზე გადის.


(Applause) And we women are going to lead the way in this new revolution, this new feminist issue.	(აპლოდისმენტები) და ჩვენ ქალებმა უნდა ვუწინამძღვროთ ამ ახალ რევოლუციას, ამ ახალ ფემინისტურ საკითხს.


We are literally going to sleep our way to the top -- literally -- (Laughter) (Applause) because unfortunately, for men, sleep deprivation has become a virility symbol.	წარმატებისაკენ გზა, ფაქტობრივად, ძილით უნდა გავიკაფოთ. (სიცილი) (აპლოდისმენტები) რადგან სამწუხაროდ, კაცებისათვის ძილის უკმარისობა მამაკაცურობის სიმბოლოდ იქცა.


I was recently having dinner with a guy who bragged that he had only gotten four hours sleep the night before.	ამას წინათ ვსადილობდი მამაკაცთან, რომელმაც დაიტრაბახა რომ წინა ღამეს სულ რაღაც ოთხი საათი ეძინა.


And I felt like saying to him -- but I didn't say -- I felt like saying, "You know what? if you had gotten five, this dinner would have been a lot more interesting."	პირდაპირ ენაზე მომაწვა, მაგრამ თავი შევიკავე ... მინდოდა მეთქვა, "იცი რა? ხუთი საათი რომ გძინებოდა ეს სადილი ბევრად უფრო საინტერესო იქნებოდა."


(Laughter) There is now a kind of sleep deprivation one-upmanship.	(სიცილი) თითქოს, ერთგვარი შეჯიბრია ვის უფრო ნაკლები ეძინება.


Especially here in Washington, if you try to make a breakfast date, and you say, "How about eight o'clock?"	განსაკუთრებით აქ ვაშინგტონში, თუკი შეეცდები დანიშნო შეხვედრა საუზმეზე და ეუბნები, " 8 საათზე რას იტყვით?"


they're likely to tell you, "Eight o'clock is too late for me, but that's OK, I can get a game of tennis in and do a few conference calls and meet you at eight."	დიდი შანსია რომ გიპასუხონ "8 საათი ძალიან გვიანია ჩემთვის, თუმცა არა უშავს, ტენისის თამაშსა და რამოდენიმე ზარის გაკეთებას მოვასწრებ და რვაზე თქვენ შეგხვდებით."


And they think that means they are so incredibly busy and productive, but the truth is, they're not, because we, at the moment, have had brilliant leaders in business, in finance, in politics, making terrible decisions.	ისინი თვლიან ეს ნიშნავს, რომ უზომოდ საქმიანები და პროდუქტიულები არიან, მაგრამ სინამდვილეში ეს ასე არაა, რადგან ამ წუთისათვის ჩვენ გვყავს შესანიშნავი ლიდერები ბიზნესის, ფინანსების, პოლიტიკის სფეროებში, რომლებიც საშინელ გადაწყვეტილებებს იღებენ.


So a high IQ does not mean that you're a good leader, because the essence of leadership is being able to see the iceberg before it hits the Titanic.	ასე რომ მაღალი I.Q. არ ნიშნავს რომ თქვენ კარგი ლიდერი ხართ, რადგან ლიდერობის არსი მდგომარეობს იმაში რომ უნდა დაინახოთ აისბერგი, სანამ ის ტიტანიკს დაეჯახება.


(Laughter) And we've had far too many icebergs hitting our Titanics.	ჩვენს შემთხვევაში კი ძალიან ბევრი აისბერგი ეჯახება ჩვენს ტიტანიკებს.


In fact, I have a feeling that if Lehman Brothers was Lehman Brothers and Sisters, they might still be around.	იცით, ვფიქრობ რომ ძმები ლემანები და–ძმა ლემანები რომ ყოფილიყვნენ, ისინი ჯერაც ჩვენთან იქნებოდნენ.


(Laughter) (Applause) While all the brothers were busy just being hyper-connected 24/7, maybe a sister would have noticed the iceberg, because she would have woken up from a seven-and-a-half- or eight-hour sleep, and have been able to see the big picture.	(აპლოდისმენტები) სანამ ძმები ძალიან დაკავებულები, 24/7–ზე ჰიპერ–მობილიზებულები იყვნენ, შესაძლოა დას შეემჩნია აისბერგი, რადგან მას შვიდ–ნახევარი ან რვა საათი ეძინებოდა და შეძლებდა დაენახა ფართო სურათი.


So as we are facing all the multiple crises in our world at the moment, what is good for us on a personal level, what's going to bring more joy, gratitude, effectiveness in our lives and be the best for our own careers, is also what is best for the world.	რადგანაც ამ წუთებისათვის მსოფლიოში სხვადასხვა კრიზისები მძვინვარებს, ყველაფერი რაც სასარგებლოა პერსონალურ დონეზე, რასაც ძალუძს მოიტანოს ხალისი, მადლიერება და ეფექტურობა ჩვენს ცხოვრებაში და იყოს კარგი ჩვენი კარიერისათვის ასევე კარგია მსოფლიოსთვისაც.


So I urge you to shut your eyes, and discover the great ideas that lie inside us; to shut your engines and discover the power of sleep.	ამიტომ მოგიწოდებთ დახუჭოთ თვალები და აღმოაჩინოთ დიდი იდეები, რომლებიც ჩვენს შიგნით თვლემენ, ჩააქროთ თქვენი ძრავები და ძილის ძალა აღმოაჩინოთ.


Thank you.	გმადლობთ.


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


(Laughter) I was afraid of womanhood.	(სიცილი) მე მეშინოდა გაზრდის, დაქალების


Not that I'm not afraid now, but I've learned to pretend.	არა, ახლაც მეშინია, უბრალოდ ვისწავლე თავის მოკატუნება.


I've learned to be flexible.	ვისწავლე მოქნილობა.


In fact, I've developed some interesting tools to help me deal with this fear.	მე შევიმუშავე რამოდენიმე მეთოდი, რომელიც მეხმარება შიშთან გამკლავებაში.


Let me explain.	ნება მომეცით განგიმარტოთ.


Back in the '50s and '60s, when I was growing up, little girls were supposed to be kind and thoughtful and pretty and gentle and soft, and we were supposed to fit into roles that were sort of shadowy -- really not quite clear what we were supposed to be.	50-60 წლებში, როცა მე ვიზრდებოდი, გოგონებს მოეთხოვებოდათ ყოფილიყვნენ კეთილები და დაფიქრებულები, ალერსიანი, ნაზი, ლამაზი, ჩვენგან მოელოდნენ ამ როლების გათავისებას, რაც რა თქმა უნდა იყო თავის მოჩვენება - სინამდვილეში არც კი იყო ცხადი როგორები უნდა ვყოფილიყავით.


(Laughter) There were plenty of role models all around us.	(სიცილი) ასარჩევად იყო ქცევის უამრავი მოდელი.


We had our mothers, our aunts, our cousins, our sisters, and of course, the ever-present media bombarding us with images and words, telling us how to be.	გვქონდა მაგალითები დედის, დეიდის, დების, ბიძაშვილების, და რა თქმა უნდა ყოვლისმომცველი მედიის, რომლებიც "გვბომბავდნენ" სურათებით, სიტყვებით, და გვკარნახობდნენ თუ როგორები უნდა ვყოფილიყავით.


Now my mother was different.	დედაჩემი განსხვავებული იყო.


She was a homemaker, but she and I didn't go out and do girlie things together, and she didn't buy me pink outfits.	ის დიასახლისი იყო, ჩვენ არასოდეს ვაკეთებდით ერთად "გოგოშკურ" რაღაცეებს, ის არ მყიდულობდა ვარდისფერ ტანსაცმელს.


Instead, she knew what I needed, and she bought me a book of cartoons.	ამის ნაცვლად, იცოდა რაც მჭირდებოდა, წავიდა და მიყიდა კარიკატურების წიგნი.


And I just ate it up.	მე ეს წიგნი უბრალოდ "შევჭამე".


I drew, and I drew, and since I knew that humor was acceptable in my family, I could draw, do what I wanted to do, and not have to perform, not have to speak -- I was very shy -- and I could still get approval.	ვხატავდი და ვხატავდი, და მას შემდეგ რაც მივხვდი, რომ ჩემი ოჯახის წევრები იუმორთან "მეგობრობენ", შემეძლო დამეხატა ის რაც მინდოდა, შემეძლო არაფერი მეკეთებინა, არ მელაპარაკა - ძალიან მორცხვი ვიყავი - და მაინც მისაღები ვიყავი ჩემი ოჯახისთვის.


I was launched as a cartoonist.	ასე გავხდი კარიკატურისტი.


Now when we're young, we don't always know. We know there are rules out there, but we don't always know -- we don't perform them right, even though we are imprinted at birth with these things, and we're told what the most important color in the world is.	სანამ ახალგაზრდები ვართ, ყოველთვის არ ვიცით, ვიცით რომ არის რაღაც წესები მაგრამ არ გვესმის - თუ როგორ მივდიოთ მათ, თითქოს დაბადებიდან ჩაბეჭდილი გვაქვს ეს წესები, გვითხრეს რომელია ყველაზე მთავარი ფერი სამყაროში.


We're told what shape we're supposed to be in.	გვეუბნებიან როგორი ფორმები უნდა გვქონდეს.


(Laughter) We're told what to wear -- (Laughter) -- and how to do our hair -- (Laughter) -- and how to behave.	(სიცილი) როგორ უნდა ჩავიცვათ (სიცილი) როგორი ვარცხნილობა გვქონდეს. (სიცილი) და როგორ მოვიქცეთ.


Now the rules that I'm talking about are constantly being monitored by the culture.	ეს წესები, რომელზეც ვსაუბრობ მუდმივად აისახება კულტურაში.


We're being corrected, and the primary policemen are women, because we are the carriers of the tradition.	ჩვენი ქცევები კორექტირდება, და მთავარი კანონდამცველი ამ პროცესში არის ქალი ჩვენ ვართ ტრადიციების დამცველნი.


We pass it down from generation to generation.	ჩვენ გადავცემთ მას თაობიდან თაობას.


Not only that -- we always have this vague notion that something's expected of us.	არა მხოლოდ ეს - ჩვენ მუდმივად გვაქვს ბუნდოვანი შეგრძნება რომ ჩვენგან რაღაცას მოელიან.


And on top of all off these rules, they keep changing.	ყველაფერ ამასთან ერთად, წესები იცვლება


(Laughter) We don't know what's going on half the time, so it puts us in a very tenuous position.	(სიცილი) ზოგჯერ ნახევრად არ გვესმის თუ რა ხდება, და ეს ძალიან გვადუნებს.


(Laughter) Now if you don't like these rules, and many of us don't -- I know I didn't, and I still don't, even though I follow them half the time, not quite aware that I'm following them -- what better way than to change them [than] with humor?	(სიცილი) ახლა კი თუ არ მოგწონს ეს წესები და ბევრ ჩვენგანს არ მოსწონს - - ვიცი რომ მე კვლავ არ მომწონს, თუმცა მაინც მივყვები მათ ნახევარი ცხოვრება, ისე რომ ვერც ვაცნობიერებ - ხომ არ იქნება უკეთესი რომ შევცვალოთ ისინი იუმორის დახმარებით?


Humor relies on the traditions of a society.	იუმორი სათავეს საზოგადოების ტრადიციებიდან იღებს.


It takes what we know, and it twists it.	იღებს იმას რაც ვიცით და უკუღმა ატრიალებს მას.


It takes the codes of behavior and the codes of dress, and it makes it unexpected, and that's what elicits a laugh.	ქცევის ნორმებს, დრეს-კოდს, და გვიჩვენებს მათ განსხვავებული კუთხით, და სწორედ ეს იწვევს ღიმილს.


Now what if you put together women and humor?	რა იქნება ქალს რომ დავუმატოთ იუმორი?


I think you can get change.	ვფიქრობ ეს ბევრ რამეს შეცვლის.


Because women are on the ground floor, and we know the traditions so well, we can bring a different voice to the table.	რადგან ქალები მყარად ვდგავართ მიწაზე, ასე კარგად ვიცით ტრადიციები, და შეგვიძლია განსხვავებული ხედვა მივაწოდოთ ადამიანებს, რომლებიც მაგიდის გარშემო სხედან.


Now I started drawing in the middle of a lot of chaos.	მე ხატვა დავიწყე სრულ ქაოსში.


I grew up not far from here in Washington D.C.	მე გავიზარდე ვაშინგტონთან ახლოს,


during the Civil Rights movement, the assassinations, the Watergate hearings and then the feminist movement, and I think I was drawing, trying to figure out what was going on.	სამოქალაქო უფლებების დაცვის მოძრაობის, მკვლელობების, უოტერგეიტის სკანდალის და ფემინისტური მოძრაობების პერიოდში. და ვფიქრობ ვხატავდი იმისათვის რომ უკეთ გამეგო თუ რა ხდებოდა გარშემო.


And then also my family was in chaos, and I drew to try to bring my family together -- (Laughter) -- try to bring my family together with laughter.	ჩემს ოჯახშიც ქაოსი იყო, ვხატავდი რომ შემეკრა ჩემი ოჯახი - (სიცილი) - შემეკრა ოჯახი იუმორის მეშვეობით.


It didn't work.	არ გამოვიდა, ამან არ იმუშავა.


My parents got divorced, and my sister was arrested.	ჩემი მშობლები განწორწინდნენ და ჩემი და დააპატიმრეს.


But I found my place.	მაგრამ მე ვიპოვე ჩემი ადგილი.


I found that I didn't have to wear high heels, I didn't have to wear pink, and I could feel like I fit in.	მე მივხვდი, რომ შემეძლო არ ჩამეცვა მაღალი ქუსლები, არ მეტარებინა ვარდისფერი, და კარგად მეგრძნო თავი.


Now when I was a little older, in my 20s, I realized there are not many women in cartooning.	როცა 20 წელს გადავცდი, მივხვდი რომ ქალი კარიკატურისტი ცოტაა.


And I thought, "Well, maybe I can break the little glass ceiling of cartooning," and so I did. I became a cartoonist.	ვიფიქრე, იქნებ შევძლო ამით გარღვევა, კარიკატურების გაყიდვთ თავის გატანა, და შევძელი, მე გავხდი კარიკატურისტი.


And then I thought -- in my 40s I started thinking, "Well, why don't I do something?	შემდეგ, 40-ს რომ გადავცდი დავიწყე ფიქრი, ხომ არ შემიძლია გავაკეთო რაიმე კიდევ?


I always loved political cartoons, so why don't I do something with the content of my cartoons to make people think about the stupid rules that we're following as well as laugh?"	ყოველთვის მიყვარდა პოლიტიკური კარიკატურები, და ვიფიქრე რატომ არ შეიძლება დავიწყო მუშაობა ჩემი კარიკატურების შენაარსზე, კონტენტზე, რომ დავაფიქრო ადამიანები სულელურ წესებზე, რომელსაც ვიცავთ სიცილის მეშვეობით?


Now my perspective is a particularly -- (Laughter) -- my perspective is a particularly American perspective.	ჩემი მომავალი განსაზღვრულია (სიცილი) ჩემი მომავალი ამერიკულია.


I can't help it. I live here.	ვერაფერს ვიზამ, მე აქ ვცხოვრობ.


Even though I've traveled a lot, I still think like an American woman.	თუმცა ბევრს ვმოგზაურობ, მაინც ვფიქრობ როგორც ამერიკელი ქალი.


But I believe that the rules that I'm talking about are universal, of course -- that each culture has its different codes of behavior and dress and traditions, and each woman has to deal with these same things that we do here in the U.S.	მაგრამ მჯერა რომ წესები , რომელიზეც ვსაუბრობ უნივერსალურია, რა თქმა უნდა ყველა კულტურას აქვს ქცევის თავისებური ნორმები, ტრადიცია, ჩაცმის მანერა, მაგრამ ყველა ქალი მაინც იგივეს უნდა გაუმკლავდეს რასაც ჩვენ,


Consequently, we have.	აქ ამერიკაში.


Women, because we're on the ground, we know the tradition.	ქალებმა, გამომდინარე რომ მიწაზე მყავად ვდგავართ, ვიცით ტრადიციები


We have amazing antennae.	ვქმნით არაჩვეულებრივ გარემოს ?


Now my work lately has been to collaborate with international cartoonists, which I so enjoy, and it's given me a greater appreciation for the power of cartoons to get at the truth, to get at the issues quickly and succinctly.	? მოგვიანებით ჩემი საქმე, გადაიკვეთა უცხოელ კარიკატურისთებთან, ეს ძალიან სასიამოვნო იყო, ძალიან დიდ მადლიერების გრძნობა მიჩნდება კარიკატურის ძალის მიმართ, რადგან ადამიანებამდე სიმართლის მიტანა, სხვადასხვა საკითხების მიტანა ხდება სწრაფად და ზედმეტი სიტყვების გარეშე.


And not only that, it can get to the viewer through not only the intellect, but through the heart.	. და არა მხოლოდ ეს, ამის მიტანა შეიძლება არა მხოლოდ ადამიანების ცნობიერებამდე, არამედ მათ გულებამდე.


My work also has allowed me to collaborate with women cartoonists from across the world -- countries such as Saudi Arabia, Iran, Turkey, Argentina, France -- and we have sat together and laughed and talked and shared our difficulties.	ჩემი საქმე საშუალებას მაძლევდა მეთანამშრომლა სხვადასხვა ქვეყნების ქალ კარიკატურისტებთან - როგორიც არის საუდის არაბეთი, ირანი, თურქეთი, არგენტინა, საფრანგეთი - ჩვენ ერთად ვსხდებით, ვიცინით, ვსაუბრობთ და ვუზიარებთ ერთმანეთს ჩვენს სირთულეებს.


And these women are working so hard to get their voices heard in some very difficult circumstances.	ეს ქალები ძალიან ბევრს მუშაობენ რომ მიიტანონ მათი ხმა, ყველაზე რთულ ვითარებებში.


But I feel blessed to be able to work with them.	ძალიან მადლიერი ვარ მათთან მუშაობით.


And we talk about how women have such strong perceptions, because of our tenuous position and our role as tradition-keepers, that we can have the great potential to be change-agents.	ვსაუბრობთ იმაზე თუ როგორ აქვთ ქალებს ასეთი მძაფრი აღქმის უნარი, მათი არამყარი პოზიციის მიუხედავად და ჩვენი როლი, როგორც ტრადიციის მცველების გვაძლევს უდიდეს პოტენციალს რომ ვიყოთ ცვლილებების მომტანები. გამცილებელნი ახალ სამყაროში.


And I think, I truly believe, that we can change this thing one laugh at a time.	მე ვფიქრობ და გულწრფელად მჯერა რომ ჩვენ შეგვიძლია შევცვალოთ რაღაცეები მხოლოდ სიცილის მეშვეობით.


Thank you.	დიდი მადლობა


(Applause)	(აპლოდისმენტები)


Running: it's basically just right, left, right, left, yeah?	სირბილის სულ ეს არის, მარჯვენა, მარცხენა, მარჯვენა, მარცხენა -- არა?


I mean, we've been doing it for two million years, so it's kind of arrogant to assume that I've got something to say that hasn't been said and performed better a long time ago.	ბოლობოლო უკვე ორი მილიონი წელია ამას ვაკეთებთ და ცოტა არ იყოს ჩემი მხრიდან თავხედობაც არის იმის ფიქრი რომ რაიმე ისეთს ვიტყვი რაც დიდი ხნის წინ ჩემზე უკეთესად არ თქმულა და გაკეთებულა.


But the cool thing about running, as I've discovered, is that something bizarre happens in this activity all the time.	მაგრამ, როგორც მე აღმოვაჩინე, სირბილში საინტერესო ის არის, რომ გამუდმებით უცნაური რაღაცეები ხდება რაც სირბილთან არის დაკავშირებული.


Case in point: A couple months ago, if you saw the New York City Marathon, I guarantee you, you saw something that no one has ever seen before.	მაგალითისთვის: თუ ორიოდე თვის წინ თვალს ადევნებდით ნიუ იორკის მარათონს, დარწმუნებული ვარ ისეთი რაღაც ნახეთ რაც მანამდე არავის უნახავს.


An Ethiopian woman named Derartu Tulu turns up at the starting line.	ეთიოპიელი ქალი სახელად დერატუ ტულუ იღებს მონაწილეობას მარათონში.


She's 37 years old.	ის არის 37 წლის,


She hasn't won a marathon of any kind in eight years, and a few months previously, she had almost died in childbirth.	მას არცერთ მარათონში არ გაუმარჯვია ბოლო 8 წლის განმავლობაში, და რამდენიმე თვით ადრე კინაღამ დაიღუპა მშობიარობისას.


Derartu Tulu was ready to hang it up and retire from the sport, but she decided she'd go for broke and try for one last big payday in the marquee event, the New York City Marathon.	დერატუ ტული მზად იყო საერთოდ დაენებებინა ამ სპორტისთვის თავი, მაგრამ გადაწყვიტა ერთხელაც ეცადა ბედი და მსხვილი ფულადი ჯილდოს მოგების იმედით მონაწილეობა მიეღო ისეთ ცნობილ და მასშტაბურ შეჯიბრში როგორიც არის ნიუ იორკის მარათონი.


Except -- bad news for Derartu Tulu -- some other people had the same idea, including the Olympic gold medalist, and Paula Radcliffe, who is a monster, the fastest woman marathoner in history by far.	მაგრამ -- დერატუ ტულუსთვის სამწუხაროდ -- სხვებსაც მოუვიდათ იგივე იდეა, მათ შორის ოლიმპიადის გამარჯვებულს და პოლა რედკლიფს, რომელიც არის მონსტრი, მსოფლიოს ყველა დროის უსწრაფესი ქალი.


Only 10 minutes off the men's world record, Paula Radcliffe is essentially unbeatable.	მისი რეკორდი მხოლოდ 10 წუთით ჩამორჩება მამაკაცების მსოფლიო რეკორდს, პოლა რედკლიფის დამარცხება ფაქტიურად შეუძლებელია.


That's her competition.	ასეთი კონკურენტი ყავდა დერატუ ტულუს. დაიწყო შეჯიბრი, დერატუ ტულუ არათუ ფავორიტი არ არის,


The gun goes off, and -- I mean, she's not even an underdog; she's, like, under the underdogs.	არაფავორიტებს შორისაც კი არ მიიჩნევა უძლიერესად.


But the under-underdog hangs tough, and 22 miles into a 26-mile race, there is Derartu Tulu, up there with the lead pack.	მაგრამ არაფავორიტი არაფავორიტებს შორის დანებებას არ აპირებს. და 26 მილიან დისტანციაზე 22 მილის მერე დერატუ ტულუ გვევლინება ლიდერებს შორის.


Now, this is when something really bizarre happens.	და სწორედ ამ დროს ხდება ძალიან უცნაური რამ.


Paula Radcliffe, the one person who is sure to snatch the big paycheck from Derartu Tulu's under-underdog hands, suddenly grabs her leg and starts to fall back.	პოლა რედკლიფი, შეჯიბრის გამარჯვების მთავარი ფავორიტი, რომელიც, ეჭვი არავის ეპარება რომ მსხვილ ფულად პრემიას არავის დაუთმობს, უცებ ხელს იტაცებს ფეხზე და იწყებს ჩამორჩენას.


So we all know what to do in this situation, right?	ამ დროს ცხადია რაც უნდა გააკეთოს მისმა კონკურენტმა, ასე არ არის?


You give her a quick crack in the teeth with your elbow and blaze for the finish line.	სწრაფი მოძრაობით იდაყვი უნდა მიარტყას კბილებში და ჩაუქროლოს ფინიშის ხაზისკენ.


Derartu Tulu ruins the script.	მაგრამ დერარტუ ტულუ ასე არ იქცევა.


Instead of taking off, she falls back and she grabs Paula Radcliffe, and says, "Come on. Come with us. You can do it."	გვერდზე ჩაქროლების ნაცვლად ისიც ჩამორჩება, ხელს კიდებს პოლა რედკლიფს და ამხნევებს "წამოდი. შენ ეს შეგიძლია".


So Paula Radcliffe, unfortunately, does it.	სამწუხაროდ, პოლა რედკლიფი სწორედ ამას აკეთებს. ეწევა მოწინავე მორბენლებს


She catches up with the lead pack and is pushing toward the finish line.	და მირბის ფინიშისკენ.


But then she falls back again.	მაგრამ მალე ისევ ჩამორჩება.


The second time, Derartu Tulu grabs her and tries to pull her.	და დერარტუ ტულუ ისევ კიდებს ხელს და ცდილობს მიხმარებას.


And Paula Radcliffe, at that point, says, "I'm done. Go."	ამ დროს პოლა რედკლიფი ამბობს, "მორჩა. მე აღარ შემიძლია.